X Old Norse
The Descent of Odin
From the Edda of Sæmund. Copenhagen Edition.
2.
Upp reis Óðinn
alda gautr,
ok hann á Sleipni
söðul um lagði;
reið hann niðr þaðan
Niflheljar til,
mœtti hann hvelpi
þeim er or helju kom.
3.
Sá var blóðugr,
um brjóst framan,
ok galdrs föður
gól um lengi.
Framm reið Óðinn,
foldvegr dundi,
hann kom at háfu
Heljar ranni.
4.
Þá reið Óðinn
fyr austan dyrr,
þar er hann vissi
völu leiði.
Nam hann vittugri
valgaldr kveða,
unz nauðig reis,
nás orð um kvað:
5.
“Hvat er manna þat
mér ókunnra,
er mér hefir aukit
erfit sinni?
var ek snivin snjófi
ok slegin regni
ok drifin döggu,
dauð var ek lengi.
6.
“Vegtamr ek heiti,
sonr em ek Valtams,
segðu mér or helju,
ek mun or heimi:
hveim eru bekkir
baugum sánir,
flet fagrlig
flóð gulli?
7.
“Hér stendr Baldri
of brugginn mjöðr,
skirar veigar,
liggr skjöldr yfir;
en ásmegir
í ofvæni;
nauðug sagðak
nú mun ek þegja.
8.
“Þegiattu völva!
þik vil ek fregna,
unz alkunna,
vil ek enn vita:
hverr mun Baldri
at bana verða,
ok Oðins son
aldri ræna?
9.
“Höðr berr háfan
hróðrbarm þinnig;
hann mun Baldri
at bana verða,
ok Óðins son
aldri ræna;
nauðug sagðak,
nú mun ek þegja.
10.
“Þegiattu völva!
þik vil ek fregna,
unz alkunna,
vil ek enn vita:
hverr mun heipt Heði
hefnt of vinna
eða Baldrs bana
á bál vega?
11.
“Rindr berr
i vostrsölum,
sá mun Oðins sonr
einnættr vega;
bond um þvær
né höfuð kembir
áðr a bál um berr
Baldrs andskota;
nauðug sagðak,
nú mun ek þegja.
12.
“Þegiattu völva!
þik vil ek fregna,
unz alkunna,
vil ek enn vita:
hverjar ’ro þær meyjar,
er at muni gráta
ok á himin verpa
hálsa skautum?
13.
“Ertattu Vegtamr,
sem ek hugða,
heldr ertu Óðinn,
aldinn gautr.”
“Ertattu völva
né vis kona,
heldr ertu þriggja
þursa móðir.
14.
“Heim rið þú, Óðinn!
ok ver hróðigr!
svá komit manna
meir aptr á vit,
er lauss Loki
liðr or böndum,
ok ragna rök
rjúfendr koma.”