The Glories of Mary

Acclamations in Praise of Mary

Oh most holy Virgin Mary! oh queen of angels! how complete and perfect heaven has created thee! Oh, that I might appear in the eyes of God, as thou dost appear to me! Thou art so beautiful and lovely, that with thy beauty thou dost ravish hearts. When thou dost appear, every thing appears deformed, every beauty is eclipsed, every grace disappears, precisely as the stars disappear at the rising of the sun.

Thy great servant, St. John Damascene, contemplated thee; and when he saw thee so lovely, it appeared to him thou hadst taken the flower and the best of every creature, and therefore he called thee: The comeliness of nature: “Naturæ venustatem;” the grace and comeliness of all creatures. St. Augustine, the brightest light of the Doctors, gazed on thee, and thou didst appear to him so beautiful and lovely, that he called thee the form and countenance of God, and it did not seem to him adulation: Thou art worthy of being called the form of God: “Si formam Dei te appellem digna existis.” Thy devout servant, Albertus Magnus, contemplated thee, and it seemed to him that all the graces and gifts that were found in the most celebrated women of the ancient dispensation were all surpassed in thee. The golden mouth of Sara, when with thy smile thou makest heaven and earth joyful; the tender and sweet glance of the fruitful Lia, with which thou dost soften the heart of God inexorable to sinners; the splendor of the countenance of the beautiful Rachel, as thou dost obscure the sun by thy radiant beauty; the grace and the comeliness of the discreet Abigail, with which thou dost appease the wrath of an angry God; the fire and strength of the brave Judith, when thou dost powerfully and graciously subdue the proudest hearts.

In a word, sovereign princess, from the vast ocean of thy beauty flowed forth, like streams, the beauty and grace of all creatures. The sea learned to curl its waves, and wave its crystals, from the golden locks of thy head, which, curling gracefully, floated upon thy shoulders and ivory neck. The crystal fountains, and their clear depths, learned their quiet and steady flow from the serenity of thy beautiful brow and thy placid countenance. The graceful bow, when it is most beautiful, has carefully learned from thy eyebrow to arch itself gracefully, that it may better dart forth its rays of light. The morning Dian and the gentle Hesperus are flashes from thy radiant eyes. The white lily and the ruddy rose have stolen their colors from thy cheeks. The envious purple and coral sigh for the ruby of thy lips. The purest milk and sweetest honey are distillations from the sweet honeycomb of thy mouth. The odorous jasmin and the fragrant rose of Damascus have stolen their perfumes from thy breath. The loftiest cedar and the finest and most erect cypress esteem themselves happy when they see that they are the image of thy straight and lofty neck, and the palm-tree enviously, and in emulation, imitates thy stately stature. And thus, oh Lady, every created beauty is the shadow and copy of thy beauty. Therefore I do not wonder, oh sovereign princess, that heaven and earth are placed under thy feet; for they are so small and thou so great, that when thy feet only rest upon them they are enriched, and they deem themselves happy and blessed when they can kiss them: so the moon when St. John the Evangelist saw her at thy feet. And the splendor of the sun was increased, when thou didst clothe thyself with his rays. The Evangelist, blinded by the greatness of thy light, was lost in wonder, and beside himself at the sight of so stupendous a miracle of beauty, in which the beauty of heaven and earth was contained, and he said: And there appeared a great sign in heaven: “Signum magnum apparuit in cœlo.” There appeared a great wonder in heaven, that amazed the angels and terrified the earth. And that miracle was a woman clothed from head to foot with light and splendor, whom the resplendent sun chose for his mother, and he placed himself in her womb, and to her the fair moon serves as a robe encircled with silver, and innumerable stars crown her temples, and are emulous of encircling her locks, and adorn her head with a wreath of precious gems: And on her head a crown of twelve stars: “Et in capite ejus corona duodecim stellarum.”

And thus the saints, oh most sacred Virgin, marvelling at so great splendor which surpasses the brightness of the sun, and the graceful loveliness of the moon, though they be the perfect flower and ideal of all beauty, and considering the acclamations that burst forth from the heavens, never ceased to admire thy beauty, and do nothing but exclaim, and extol thee also, with acclamations of wonder and amazement. St. Peter Damian, paying to thee his homage, says: “Oh holy, and most holy of all the saints, and the richest treasure of all sanctity!” And St. Bernard: “Oh admirable Virgin! Oh woman, the glory of all other women! The best and greatest that the world has ever possessed!” St. Epiphanius: “Oh heaven more vast and extended than the empyrean! Virgin truly full of grace!” And the Catholic Church, in the name of all, sings: “Oh most clement, most merciful, oh always sweet Virgin Mary!”

And I also, oh heavenly princess, with thy leave, although I am the least of thy servants, I also wish to make my acclamations of wonder and amazement. Oh gracious and beautiful heaven, more vast than the empyrean! since in this the immensity of God is not contained, but he was even concealed in thy womb. Oh richest treasure, in which was deposited the most rich jewel of our redemption! Oh mother of sinners, beneath thy mantle we are protected! Oh consolation of the world, in whom all the afflicted, infirm, and disconsolate find comfort! Oh beautiful eyes, that ravish hearts! Oh coral lips, that take souls captive! Oh beneficent hands, filled with hyacinths, that are always dispensing graces! Oh pure creature, who dost appear so like God, and whom I should have esteemed a God, if faith had not taught me that thou art not God, although thou hast a splendor and I know not what of supreme Deity! Oh great Lady, empress of heaven, enjoy for a thousand eternities the grandeur of thy state, the immensity of thy graces, and the felicity of thy glory. Only I supplicate thee, oh compassionate mother, that thou wilt not forget us, who beg to be thy servants and children. And because thou art the depositary of all graces, and the best and most privileged of all created things, obtain for us thy servants, oh Lady, that we may be favored far more than any others in the world. And may all the world know that the dear children of Mary are the best of heaven and earth; the beloved children who are tenderly cared for, and enjoy the best that such a mother has to give; the well-beloved, who are caressed in the bosom of the queen of heaven, and are doubly favored and doubly caressed by thy majesty. Thus I hope, oh most beautiful Rachel! and thus I trust thou wilt do, oh sovereign princess! In the name of what thou art; do it, for all heaven prostrate at thy feet, is supplicating and praying thee for this. Consent; utter but one loving fiat; fiat, fiat; be it done, be it done. Oh man, what art thou doing? How dost thou love the creatures of earth, deceitful and lying creatures, who betray and make thee lose thy soul, thy body, paradise, and God? And why not love Mary, the most loving, the most amiable, and the most faithful, who, after enriching thee with consolations and graces in this life, will obtain for thee, from her divine Son, the eternal glory of paradise? Oh Mary, Mary, beautiful above all creatures! lovely, next to Jesus, above all loves! dearer than all created things! more graceful than all graces! have pity on my miserable heart. Miserable because it ought to love thee and does not love thee. Thou canst kindle it with thy holy love. Turn, oh Mary, thy loving eyes upon me, look on me, draw me to thyself, and obtain that, next to God, I may love none but thee, oh most gracious, most amiable Mary, mother of Jesus, and my mother.

Footnotes

1 Mater quidem spiritu non capitis nostri, quod est ipse salvator, ex quo magis illa spiritualiter nata est; quia omnes, qui in eum crediderint, in quibus et ipsa est, recte filii sponsi appellantur; sed plane mater membrorum ejus (quæ nos sumus) quia cooperata est charitate, ut fideles in Ecclesia nascerentur, qui illius capitis membra sunt. Lib. de Sancta Virginitate, cap. 6.

2 M. Nicole, Instr. theol. and mor. on the Lord’s Prayer, the Angelical Salutation, &c., Instr. 5, c. 2.

3 Part 1, c. 6, § 2, c. 7, 8, § 2, c. 9.

4 In Christo fuit plenitudo gratiæ, sicut in capite influente; in Maria vero, sicut in collo transfundente. Theolog. mentis et cordis. Tom. 2, Lib. 10. Dissert. 6, c. 1. Speculat. 2. in Reflexiones.

5 Dicitur autem Beata Virgo plena gratiæ, quantum ad tria.... Tertio quo ad refusionem in omnes homines. Magnum enim est in quolibet sancto, quando habet tantum de gratia quod sufficit ad salutem multorum; sed quando haberet tantum, quod sufficeret ad salutem omnium hominum de mundo, hoc esset maximum; et hoc est in Christo et in Beata Virgine. Nam in omni periculo potes salutem obtinere ab ipsa Virgine gloriosa. Unde cantic. 4. Mille clypei, id est remedia contra pericula, pendent ex ea. Item in omni opere virtutis potes eam habere in adjutorium; et ideo dicit ipsa. Eccli. xxiv. 25.

6 Laus Mariæ fons est indeficiens, qui quanto amplius tenditur, tanto amplius impletur; quanto amplius impletur, tanto amplius dilatatur.

7 Etiamsi omnium nostrum membra verterentur in linguas eam laudare sufficiret nullus. Ap. B. Dion. Carth.

8 Honorare Mariam est thesaurizare vitam eternam. De Laud. v. c. 2.

9 Honorificantes se in hoc sæculo honorificabit in futuro.

10 Qui elucidant me, vitam eternam habebunt. Eccli. xxiv. 31.

11 Exulta, exulta, anima mea, et lætare in illa; quia multa bona sunt laudatoribus præparata. Si enim omnes scripturæ loquuntur de ea, Deiparam perpetuo corde et lingua celebremus, ut ab ipsa ad gaudia eterna perducamur.

12 Revel., cap. 14.

13 Ap. P. Auriem.

14 Fili, miserere animæ amatoris tui et laudatoris mei. Serm. 20, ad Nov.

15 Quomodo fieri potest ut ex memoria laudum ejus salus non proveniat peccatorum, cujus uterus facta est via ad peccatores salvandos? S. Ans. Lib. 3, de Exc. V. cap. 1.

16 Laudamus humilitatem, miramur virginitatem; sed miseris sapit dulcius misericordia; misericordiam amplectimur carius, recordamur sæpius, crebrius invocamus. Serm. 4, de Ass.

17 Jesus et Maria, amores mei dulcissimi, pro vobis patiar, pro vobis moriar; sim totus vester, sim nihil meus. Ap. Auriem. Aff. sc.

18 Si ipse Rex est qui natus est de Virgine, mater, quæ eum genuit, Regina et Domina proprie ac vere censetur. Serm. de Deip.

19 Hæc autem Virgo in illo consensu meruit primatum orbis, dominium mundi, sceptrum regni super omnes creaturas. Tom. 2d, cap. 51.

20 Neque a dominatione filii Mater potest esse sejuncta, una est Mariæ et Christi caro.
Filii gloriam cum Matre, non tam communem judico, quam eamdem. S. Arnol. de Laud. Virg.

21 Regina constituta, totom jure possidet filii regnum. Rupert, abb.

22 Tot creaturæ serviunt gloriosæ Virgini, quot serviunt Trinitati; omnes namque creaturæ sive angeli, sive homines, et omnia quæ sunt in cœlo et in terra, quia omnia sunt divino imperio subjecta, gloriosæ Virgini sunt subjectæ. Tom. 2, cap. 61.

23 Perge Maria, perge secura in bonis filii tui; fiducialiter age tamquam regina, mater regis et sponsa; tibi debetur regnum et potestas.

24 Hoc reges habent magnificum, prodesse miseris.

25 Duo hæc audivi, quia potestas Dei est, et tibi, Domine, misericordia. Psal. lxi. 12.

26 Regnum Dei consistit in potestate et misericordia; potestate Deo remanente, cessit quodammodo misericordiæ pars matri regnanti. Psal. iii. Tr. 4th, S. Magn.

27 Quando filium Dei in utero concepit, et post modum peperit, dimidiam partem regni Dei impetravit, ut ipsa sit regina misericordiæ, ut Christus est rex justitiæ.

28 Deus judicium tuum regi da; et justitiam tuam filio regis. Psal. lxxi. 2.

29 Quia misericordiam tuam dedisti Matri Regis.

30 Deus judicium tuum regi da, et misericordiam tuam matri ejus.

31 Pater omne judicium dedit filio, et omne officium misericordiæ dedit matri.

32 Unxit te Deus oleo lætitiæ. Psal. xliv. 8.

33 Maria, plena unctione misericordiæ et oleo pietatis; propterea unxit te Deus oleo lætitiæ. In spec., cap. 7.

34 Ne putes quod animam tuam tantum liberes, quia in domo regis es præ cunctis Judæis. Esth. iv. 15.

35 Quæ est petitio tua? Si inveni gratiam in oculis tuis o rex, dona mihi populum meum, pro quo obsecro.

36 Lex clementiæ in lingua ejus. Prov. xxxi. 26.

37 Quod divinæ pietatis abyssum cui vult, quando vult et quomodo vult, creditur aperire; ut nemo tam enormis peccator pereat, cui sancta sanctorum pratrocinii suffragia præstat. In Salve Regina.

38 Maria quanto altior et sanctior, tanto clementior et dulcior circa conversos peccatores. Lib. 1, ep. 47.

39 Quid ad Mariam accedere trepidat humana fragilitas? Nihil austerum in ea, nihil terribile; tota suavis est, omnibus offerens lac et lanam. Super Sign. Magn.

40 Ita benigna est, ut neminem tristem redire sinat. Lib. 4, c. 12.

41 Tu es regina misericordiæ, et ego miserrimus peccator, subditorum maximus. Rege nos ergo, o regina misericordiæ. In Salv. Reg.

42 Habes vires insuperabiles, ne clementiam tuam superet multitudo peccatorum. Nihil tuæ resistet potentiæ; tuam enim gloriam Creator existimat esse propriam, et filius in ea exultans, quasi exsolvens debitum, implet petitiones tuas. Or. de exitu, B. V.

43 Ego regina cœli; ego mater misericordiæ; ego justorum gaudium et aditus peccatorum ad Deum. Nullus est adeo maledictus, qui quamdiu vivit careat misericordia mea; quia propter me levius tentatur a dæmonibus, quam alias tentaretur. Nullus est ita abjectus a Deo, nisi fuerit omnino maledictus, qui si me invocaverit, non revertatur ad Deum, et habiturus sit misericordiam. Ego vocor ab omnibus mater misericordiæ, et vere misericordia illius misericordem me fecit. Ideo miser erit qui ad misericordem, cum possit, non accedit. Rev. Lib. 1, cap. 6.

44 Veni de Libano, sponsa mea, veni de Libano, veni; coronaberis... de cubilibus leonum, de montibus pardorum. Cant. 4, 8.

45 De talium leonum cubiculis tu coronaberis. Eorum salus corona tua erit. Rup. Vid. l. 3, in Cant.

46 Domina, me tuæ dominationi volo committere, ut me plenarie regas et gubernes. Non mihi me relinquas.

47 Tuus sum ego, salvum me fac.

48 Veni, ut vitam habeant, et abundantius habeant. Joan x. 10.

49 Pater futuri sæculi, princeps pacis. Isa. ix. 6.

50 Virgo per hunc consensum in incarnatione filii omnium salutem vigorosissime expetiit et procuravit; et omnium salvationi per hunc consensum se dedicavit, ita ut ex tunc omnes in suis visceribus bajulat, tanquam verissima mater filios suos. Tr. de B. V. serm. 6.

51 Peperit filium suum primogenitum. Luc. cap. ii. 7.

52 Si primogenitus, ergo alii filii secuti sunt secundogeniti? Carnales nullos habet B. Virgo, præter Christum; ergo spirituales habeat necesse est.

53 Venter tuus sicut acervus tritici, vallatus liliis. Cant. vii. 2.

54 Unum granum frumenti fuit in utero Virginis, Christus Dominus; et tamen acervus tritici dicitur, quia granum hoc virtute omnes electos continet, ut ipse sit primogenitus in multis fratribus. De Instit. Virg.

55 In illo uno fructu, in uno salvatore omnium Jesu plurimos Maria peperit ad salutem. Pariendo vitam, multos peperit ad vitam. In Cant. iv. 13.

56 Illa spiritu mater est membrorum salvatoris, quia cooperata est charitate, ut fideles in ecclesia nascerentur. De Virg. cap. 6.

57 Posuit me custodem in vineis; vineam meam non custodivi. Cant. i. 5.

58 Ut multas animas salvas faceret, animam suam morti exposuit.

59 Et tuam ipsius animam doloris gladius pertransibit. Luc. ii. 35.

60 Nullo modo dubitandum est, quia Mariæ animus voluit etiam tradere filium suum pro salute generis humani, ut mater per omnia conformis fieret Patri et Filio.

61 Isa. lxiii. 3.

62 Joan. xix. 26.

63 Deinde dicit discipulo: Ecce mater tua. Joan. xix. 27.

64 In Joanne intelligimus omnes, quorum B. Virgo per dilectionem facta est mater. Tom. 1, Serm. 55.

65 Deinde dicit discipulo: Ecce mater tua. Joan. xix. 27.

66 Joannes est nomen particulare, discipulus commune, ut denotetur quod Maria omnibus detur in matrem.

67 Ego sum mater pulchræ dilectionis. Eccli. xxiv. 24.

68 Quia tota est amor erga nos, quos in filios recepit. Paciucch. de B. V.

69 Nonne plus sine comparatione nos diligis, ac bona nostra procuras, quam mater carnalis?

70 Salvum fac filium ancillæ tuæ. Psal. lxxxv. 16.

71 Cujus ancillæ?

72 Quæ dit; Ecce ancilla Domini. In Psal. lxxxv.

73 Quam bene nobis erit sub præsidio tantæ matris? Quis detrahere audebit de sinu ejus? Quæ nos tentatio, aut turbatio superare poterit confidentes in patrocinio matris Dei et nostræ? Bell. de sept verb.

74 Fidelium piissima mater, furente tentationum tempestate, materno affectu eos, velut intra viscera propria receptos protegit, donec in beatum portum reponat. V. cap. 14, exc. 81.

75 Ita ego facio, et faciam omnibus peccatoribus misericordiam meam petentibus. Lib. 4, c. 38.

76 Sub tuum præsidium confugimus, sancta Dei genitrix.

77 Dic, anima mea, cum magna fiducia: Exultabo et lætabor, quia quicquid judicabitur de me pendet ex sententia fratris et matris meæ.

78 Oh beata fiducia, oh tutum refugium! Mater Dei est mater mea. Qua certitudine igitur debemus sperare, quoniam salus de boni fratris et piæ matris pendet arbitrio! In Depr. ad. V.

79 Si quis est parvulus, veniat ad me. Prov. ix. 4.

80 Opusc. 60, cap. 4.

81 Natura hoc bestiis infundit, ut catulos parvulos ament. Lib. 6, Exa. c. 4.

82 Nunquid oblivisci potest mulier infantem suum, ut non misereatur filio uteri sui? Et si illa oblita fuerit ego tamen non obliviscar tui. Isa. xlix. 15.

83 Ego mater pulchræ dilectionis. Eccl. xxiv. 24.

84 Se dilectionis esse matrem gloriatur, quia tota est amor erga nos, quos in filios recepit. Paciucch.

85 Flagrabat Virgo æstuante charitate incensa, ut pro humani generis salute simul cum prole profunderet vitam. Tract. de Verb. Dom.

86 Pendebat in cruce filius, mater persecutoribus se offerebat. De Inst. Virg. c. 7.

87 Hoc mandatum habemus a Deo, ut qui diligit Deum, diligat et fratrem suum. 1 Joan. iv. 21.

88 Vita, Lib. 2, cap. 5.

89 Mulier ecce filius tuus.

90 “Sic Deus dilexit mundum, ut filium suum unigenitum daret.” Joan. iii. 16.

91 Sic Maria dilexit nos, ut filium suum unigenitum daret.

92 Nulla post eam creatura ita per amorem nostrum exardescet, quæ filium suum unicum, quem multo plus se amavit, nobis dedit, et pro nobis obtulit.

93 Veni salvum facere, quod perierat. Luc. xix. 10.

94 Factus obediens usque ad mortem. Phil. ii. 8.

95 Et signum magnum apparuit in cœlo, mulier amicta sole. Apoc. xii. 1.

96 Non est qui se abscondet a calore ejus. Psal. xviii. 7.

97 A calore ejus, idest a dilectione Mariæ.

98 Oh quanta cura est Virgini matri de nobis! Omnibus aperit sinum misericordiæ suæ.

99 Constat pro universo genere humano fuisse solicitam. Ho. 2, Mis.

100 Domine, da mihi, quod pro me postulat Ss. Virgo Maria.

101 Ipsa enim majora optat, quam nos optare possumus.

102 Plus ipsa desiderat facere tibi bonum, et largiri gratiam, quam tu accipere concupiscas. Mar. 1, Serm. 5.

103 Præoccupat qui se concupiscunt, ut illis se prior ostendat. Sap. vi. 14.

104 Prius occurrit, quam invocetur. Ric. in Cant. iv. 5.

105 Facile invenitur ab his qui diligunt illam. Sap. vi. 13.

106 Ego diligentes me diligo. Prov. viii. 17.

107 Inventa Maria Virgine, invenitur omne bonum. Ipsa namque diligit diligentes se, immo sibi servientibus servit. De contempl. Virgin. in Prolog.

108 Semper Maria cum amantibus est amantior. Ep. ad., Ep. aur.

109 Ave Domina, mater mea; imo cor meum, anima mea.

110 Raptrix cordium.

111 Nonne rapuisti cor meum?

112 Scio, Domina, quia amantissima es et amas nos amore invincibili. Serm. 1, de Nat. B. V.

113 Beati quorum corda diligunt Mariam! Beati qui ei famulantur!

114 Nunquam in hoc certamine a nobis vincitur. Amorem redhibet, et præterita beneficia semper novis adauget. Paciucch. de B. Virg.

115 Vestri continuo amore langueat cor meum, liquefiat anima mea. In Depr. ad V.

116 Date itaque supplicanti animæ meæ, non propter meritum meum sed propter meritum vestrum, date illi quantum digni estis amorem vestrum. Oh amator hominum, tu potuisti reos tuos usque ad mortem amare, et poteris roganti amorem tui et matris tuæ negare? Loc. cit.

117 Affett Scamb. tom. 2, cap. 7.

118 Nunquam quiescam, donec habuero tenerum amorem erga matrem meam Mariam.

119 Amor aut similes invenit, aut facit. Aristot.

120 Ego sum quasi mater omnium peccatorum volentium se emendare. L. 4, Rev. c. 138.

121 Pone finem a voluntate peccandi, et invenies Mariam—indubitanter promitto—promptiorem carnali matre in tui dilectione. L. 4, Ep. 47.

122 Surrexerunt filii ejus. Prov. xxxi. 28.

123 Nec dignus est, qui in mortali peccato est, vocari filius tantæ matris.

124 Qui genitricis non facit opera, negat genus.

125 Filii Mariæ imitatores ejus, in castitate, humilitate, mansuetudine, misericordia.

126 Monstra te esse matrem.

127 Monstra te esse filium. Ap. Aur.

128 Maledictus a Deo qui exasperat matrem suam. Eccli. iii. 18.

129 Matrem suam, idest Mariam.

130 Conanti surgere ad Deum tribuis auxilium, et neminem relinquis vacuum a tua consolatione.

131 2, 2, qu. 178, a. 2, ad 1.

132 Omnis qui petit, accipit. Luc. xi. 10.

133 Si merita invocantis non merentur, ut exaudiatur; merita tamen matris intercedunt, ut exaudiatur.

134 Quia indignus erat, cui donaretur, datum est Mariæ, ut per illam acciperes quicquid haberes. Serm. 3, in Vig. Nat.

135 Oh felix Maria, tu mater rei, tu mater judicis; cum sis mater utriusque, discordias inter tuos filios nequis sustinere. In Depr. ad V.

136 Quantumcumque homo peccat, statim parata sum recipere revertentem; nec attendo quantum peccaverit, sed cum quali intentione redit; nam non dedignor ejus plagas ungere, et sanare, quia vocor et vere sum mater misericordiæ. Rev. 1. c. 23.

137 Miserere mei. Domine Fili David, filia mea male a dœmonio vexatur. Matth. xv. 22.

138 Miserere mei.

139 Maria clamat pro anima peccatrice; miserere mei. De Laud. V. n. 6.

140 Oh Maria peccatorem toti mundo despectum, materno affectu complecteris! nec deseris, quousque miserum judici reconcilies. In spec. c. 5.

141 C. xiv.

142 Mariæ peccatores in filios commendavi, propterea adeo est sedula, ut, officio suo satisfaciens neminem eorum, qui sibi commissi sunt, præcipue illam invocantium, perire sinat, sed quantum valet, omnes mihi reducat. V. l. 4, Min. Op.

143 Hujus matris bonitas, misericordia, fidelitas, charitas erga homines tanta est ut nullis verbis explicari possit.

144 Beatis illius pedibus persolvamur; teneamus eam, nec di mittamus donec benedixerit nes. In Sign. Mag.

145 Etiamsi occiderit me, sperabo in eum; et tutus confidens juxta ejus imaginem mori desidero, et salvus ero.

146 Nomen habes quod vivas, et mortuus es. Apoc. iii. 1.

147 Qui mane vigilant ad me, invenient me. Prov. viii. 17.

148 Invenient me, invenient gratiam.

149 Qui me invenerit, inveniet vitam, et hauriet salutem a Domino.

150 Audite, audite qui cupitis regnum Dei; Virginem Mariam honorate, et invenietis vitam et salutem eternam.

151 Omnes indulgentias factas in Veteri Testamento non ambigo Deum fecisse solum propter hujus benedictæ puellæ Virginis reverentiam, et amorem. Tom. 4, serm. 61, c. 8.

152 Quæramus gratiam, et per Mariam quæramus. Serm. de aquæd.

153 Inventrix gratiæ.

154 Ne timeas Maria, invenisti gratiam. Luc. i. 30.

155 Ave gratia plena, Dominus tecum.

156 Currant ergo, currant peccatores ad Virginem qui gratiam amiserant peccando, et eam invenient apud ipsam. Secure dicant; Redde nobis rem nostram, quam invenisti.

157 Cupientes invenire gratiam quæramus inventricem gratiæ, quæ, quia semper invenit frustrari non poterit. De Laud. V. l. 2.

158 Ego murus et ubera mea sicut turris. Cant. viii. 10.

159 Ex quo facta sum coram eo quasi pacem reperiens. Cant. viii. 10.

160 Vade ad matrem misericordiæ, et ostende illi tuorum plagas peccatorum; et ita ostendet pro te ubera. Exaudiet utique matrem filius.

161 Concede, misericors Deus, fragilitati nostræ præsidium; ut qui sanctæ Dei Genitricis memoriam agimus, intercessionis ejus auxilio a nostris iniquitatibus resurgamus.

162 Tu es spes unica peccatorum, quia per te speramus veniam omnium delictorum. Serm. 18, de Sanctis.

163 Per hanc peccatorum veniam consequimur.

164 Ave igitur mater, Cœlum, Thronus, Ecclesiæ nostræ Decus; assidue precare Jesum, ut per te misericordiam invenire in die judicii, et quæ reposita sunt iis qui diligunt Deum bona consequi possimus. In Offic. Nat. B. M., die 5.

165 Quæ est ista, quæ progreditur quasi aurora consurgens? Cant. vi. 9.

166 Cum aurora sit finis noctis, et origo diei, vere per auroram designatur Maria Virgo, quæ fuit finis vitiorum, et origo virtutum. Serm. 2, de Ass. B. V.

167 Serm. 3, in Dorm. B. V.

168 De Zona Virgin.

169 Ecce enim ex hoc beatam me dicent omnes generationes. Luc. i. 48.

170 Ex hoc beatam te dicent omnes generationes, quæ omnibus generationibus vitam et gloriam genuisti. Serm. 2, in Pentec.

171 In te peccatores veniam, justi gratiam inveniunt in eternum. Serm. de Nat. B. V.

172 O peccator ne diffidas, etiamsi commisisti omnia peccata; sed secure ad istam gloriosissiman Dominam recurras. Invenies eam in manibus plenam misericordia, et largitate; plus enim ipsa desiderat facere tibi bonum, et largiri gratiam, quam tu accipere concupiscas. Serm. 5, de N. M.

173 Fidejussio divinarum reconciliationum, quæ dato pignore fit.

174 Exultabant autem prænoscentes, quod ipse Dominus ex tua humilitate et vitæ puritate, O Maria stella præfulgida, placaretur, et quod reciperet eos in suam gratiam, qui ipsum ad iracundiam provocaverunt. Serm. Ang. c. 9.

175 Es. della SS. Virg.

176 Scis dulcissima Dei mater, quantum placeat benedicto filio tuo salus nostra. Guill. Paris.

177 Quotidie petenda est, ut quotidie obtineatur.

178 Qui operantur in me, non peccabunt; qui elucidant me, vitam eternam habebunt. Eccli. xxiv. 30, 31.

179 Prov. viii. 15. In Festo S. Mariæ ad nives.

180 Sicut turris David collum tuum, quæ edificata est cum propugnaculis; mille clypei pendent ex ea, omnia armatura fortium. Cant. iv. 4.

181 Quasi platanus exaltata sum juxta aquam in plateis. Eccli. xxiv. 19.

182 Platanus habet folia scutis similia.

183 Virgo ramorum extensione se ubique expandit, ut filios Adæ ab æstu et turbine umbra desiderabili protegeret. B. Am. Hom. 8.

184 Tolle corpus hoc solare, ubi dies? Tolle Mariam, quid nisi tenebræ relinquentur? Serm. de Aquæd.

185 Posuisti tenebras, et facta est nox; in ipsa pertransibunt omnes bestiæ sylvæ. Psal. ciii. 20.

186 Væ væ eis qui solem istum aversantur!

187 Sicut respiratio non solum est signum vitæ, sed etiam causa; sic Mariæ nomen, quod in servorum Dei ore versatur, simul argumentum est quod vere vivant, simul etiam hanc vitam efficit et conservat; omnemque eis opem impertitur. Orat. de Deip.

188 Beatus homo qui audit me, qui vigilat ad fores meas quotidie, et observat ad postes ostii mei. Prov. viii. 34. In Festo Conc. B. V. M.

189 Luna in nocte, aurora in diluculo, sol in die. Serm. 2, de Ass.

190 Vincula illius alligatura salutaris. Eccli. vi. 31.

191 Quare vinculæ? nisi quia servos ligat, ne discurrant per campos licentiæ.

192 In plenitudine sanctorum detentio mea. Eccli. xxiv. 16.

193 Ipsa quoque non solum in plenitudine sanctorum detinetur, sed etiam in plenitudine sanctos detinet, ne eorum plenitudo minuatur; detinet nimirum virtutes, ne fugiant; detinet demones, ne noceant. In spec.

194 Omnes domestici ejus vestiti sunt duplicibus. Prov. xxxi. 21.

195 Duplici veste ipsa ornat sibi devotos, quia tam Christi quam suis virtutibus eos induit.

196 Si prodigus filius viventem matrem habuisset, vel a paterna domo nunquam discessisset, vel forte citius rediisset.

197 In fluctibus maris ambulavi. C. xxiv. 8.

198 Scilicet cum familiaribus meis, ut ipsos eruerem a naufragio peccatorum.

199 Sicut pulli, volitantibus desuper milvis, ad gallinæ alas occurrunt; ita nos sub velamento alarum tuarum abscondimur. Serm. 3, de Nat. Virg.

200 Nescimus aliud refugium nisi te, tu sola es unica spes nostra, tu sola patrona nostra, ad quem omnes aspicimus.

201 O quisquis te intelligis in hujus sæculi pro fluvio magis inter procellas et tempestates fluctuare, quam per terram ambulare; ne avertas oculos a fulgore hujus sideris, si non vis obrui procellis; respice stellam, voca Mariam. In periculis, in angustiis, in rebus dubiis Mariam cogita, Mariam invoca. Non recedat ab ore, non recedat a corde. Ipsam sequens, non devias. Ipsam rogans, non desperas. Ipsa tenente, non corruis. Ipsa protegente, non metuis. Ipsa duce, non fatigaris. Ipsa propitia, pervenis. Sic fac, et vives. Hom. 2, super Missus.

202 Omni tempore diligit qui amicus est, et frater in angustiis comprobatur. Prov. xvii. 17.

203 Ora pro nobis peccatoribus, nunc et in hora mortis nostræ.

204 Descendit Diabolus ad vos, habens iram magnam, sciens quodmodicum tempus habet. Apoc. xii. 12.

205 Implebuntur domus eorum draconibus. Isa. xiii. 21.

206 Et si ambulavero in medio umbræ mortis, virga tua, et baculus tuus ipsa me consolata sunt. Psal. xxii. 4.

207 Egredietur virga de radice Jesse, et flos de radice ejus ascendet. Isa. xi. 1.

208 Hæc est illa virga, qua retunduntur impetus adversantium dœmonum. Serm. de Ass. B. V.

209 Si Maria pro nobis, quis contra nos.

[210] Patrig. Menol. alli. 28 Apr.

211 Patrig. Men. etc.

212 Michael dux et princeps militiæ cœlestis cum omnibus administratoriis spiritibus, tuis, virgo, paret præceptis, in defendendis, et suscipiendis de corpore animabus Fidelium, specialiater tibi, Domina, die, ac nocte se commendantium. In Spec. B. V. c. 3.

213 Infernus subter te conturbatus est in occursum adventus tui, suscitabit sibi gigantes. Isa. xiv. 9.

214 Quis apud judicem accusare audeat, cui viderit matrem patrocinantem? Ricc. ap. Pep. to. 5, Lez. 244.

215 Morientibus beata virgo, non tantum succurrit, sed etiam occurrit. Epist. 2.

216 Tunc ego carissima eorum domina et mater occurram eis in morte, ut ipsi consolationem et refrigerium habeant. Rev. lib. 1, c. 29.

217 Beata virgo animas morientium suscipit. Serm. de Ass.

218 Vincula ejus alligatura salutaris, in novissimis invenies requiem in ea. Eccli. vi. 29, 31.

219 C. 31.

220 Opusc. 33, c. 4.

221 Adolphe mi carissime, mori cur times, meus cum sis?

222 Ego omnibus qui mihi pie deserviunt, volo in morte fidelissime tamquam mater piissima adesse eosque consolari ac protegere. Ap. Blos. p. 2, Concl. an. fid. cap. 12.

223 Div. alla verg. tom. 1, tr. 1, q. 11.

224 Joannes non est meum, in hac hora meos devotos derelinquere.

225 Bolland. 8 Martii.

226 Crisog. Mond. Mar. p. 3, d. 38.

227 Maledictus homo qui confidit in homine. Jer. xvii. 5.

228 De Beat. SS. lib. 2, cap. 2.

229 Ut dignitas intercessoris suppleat inopiam nostram. De Exc. V. c. 6.

230 Unde Virginem interpellare, non est de divina misericordia diffidere, sed de propria indignitate formidare. Loc. cit.

231 Mater sanctæ spei. Cap. xxiv. 24.

232 Ave animæ spes; ave Christianorum firma salus; ave peccatorum adjutrix; ave vallum fidelium; et mundi salus. De Laud. Virg.

233 Nobis non est alia quam a te fiducia, O Virgo sincerissima; sub alis tuæ pietatis protege et custodi nos. De Laud. Virg.

234 Tu unicum nostrum refugium, subsidium, et asylum. Con. 3, de Conc. Virg.

235 Intuere, homo, consilium Dei, consilium pietatis; redempturus humanum genus, universum prætium contulit in Maria. Serm. de Nat.

236 Facies et propitiatorium de auro mundissimo.... Inde præcipiam et loquar ad te. Exod. c. xxv. v. 17, 22.

237 Te universus mundus continet commune propitiatorium. Inde pientissimus Dominus loquitur ad cor; inde responsa dat benignitatis et veniæ; inde munera largitur; inde nobis omne bonum emanat.

238 Quid est quod sine Mariæ consensu non perficitur incarnationis mysterium? quia nempe vult illam Deus omnium bonorum esse principium. Lib. 3, contr. Valent. c. 33.

239 Per ipsam habet mundus, et habiturus est omne bonum. In Pref. Contempl. B. M.

240 O Maria quis te non amet? Tu in dubiis es lumen, in mœroribus solatium, in periculis refugium. Tu post unigenitum tuum certa fidelium salus. Ave desperantium spes, ave destitutorum adjutrix. Cujus honori tantum tribuit Filius, ut quod vis, mox fiat. Cimeliarch. Embol. 1, ad Mar.

241 Oh Domina mea, sola mihi ex Deo solatium, itineris mei directio, debilitatis meæ potentia, mendicitatis meæ divitiæ, vulnerum meorum medicina, dolorum meorum revelatio, vinculorum meorum solatio, salutis meæ spes; exaudi orationes meas, miserere suspiriorum meorum, Domina mea, refugium, vita, auxilium, spes et robur meum. In Encom. Deip.

242 Venerunt autem mihi omnia bona pariter cum illa. Cap. vii. v. 11.

243 Omnium bonorum mater est; et venerunt mihi omnia bona cum illa, scilicet virgine, potest dicere mundus. S. Anton. Part. 4, tit. 17, c. 20.

244 Inventa Maria, invenitur omne bonum.

245 Mecum sunt divitiæ et opes superbæ... ut ditem diligentes me. Prov. viii. 18-21.

246 Oculi omnium nostrum ad manus Mariæ semper debent respicere, ut per manus ejus aliquid boni accipiamus. In Spec.

247 Ecce enim ex hoc beatam me dicent omnes generationes. Luc. i. 48.

248 Ex hoc beatam te dicent omnes generationes, quæ omnibus generationibus vitam et gloriam genuisti. In te peccatores veniam, justi gratiam inveniunt in æternum. Serm. 2, in Pentec.

249 Matrem meam veneratione præcipua venerare; ego enim mundo dedi in puritatis exemplum, in præsidium tutissimum, ut sit tribulatis asylum, quam nemo formidet; nemo ad eam accedere trepidet. Propterea namque adeo feci eam mitem, adeo misericordem ut neminem aspernat, nulli se neget; omnibus pietatis sinum apertum teneat, neminem a se redire tristem sinat. Lib. 4, Min. Op.

250 Quantumcumque me Deus præsciverat, scio quod seipsum negare non potest. Eum amplexabor, et si mihi non benedixerit, cum non demittam; et sine me recedere non valebit. In cavernis vulnerum suorum me abscondam, ibique extra se me invenire non poterit.

251 Ad matris suæ pedes provolutus stabo, et mihi veniam impetret; ipsa enim non misereri ignorat; et miseris non satisfacere nunquam scivit. Ideoque ex compassione mihi ad indulgentiam Filium inclinabit. P. 3, Stim. Div. Am. c. 13.

252 Respice, O mater misericordiosissima, respice servos tuos; in te enim omnem spem nostram collocavimus. Orat. de Deip.

253 Unica spes mea Jesus, et post Jesum Virgo Maria.

254 Fecitque Deus duo luminaria magna; luminare majus ut præesset diei, luminare minus ut præesset nocti. Gen. i. 16.

255 Luminare majus Christus, qui præest justis; luminare minus, idest Maria, quæ præest peccatoribus.

256 Qui jacet in nocte culpæ, respiciat lunam, deprecetur Mariam. Serm. 2, de Ass. B. V.

257 Mariæ virtute et precibus pene innumeræ peccatorum conversiones fiunt.

258 Psal. lxxxvi. 3.

259 Ego civitas refugii omnium ad me confugientium. Or. 2, de Dorm.

260 Convenite celeriter et ingrediamur civitatem munitam, et sileamus ibi. Jerem. viii. 14.

261 Et sileamus ibi. Quia non audemus deprecari Dominum quem offendimus, ipsa deprecetur et roget.

262 Fugite O Adam, O Eva, fugite eorum liberi intra sinum matris Mariæ. Ipsa est civitas refugii, spes unica peccatorum. B. Fernandez, in c. iv. Gen.

263 Serm. 18, de Sanct.

264 Ave peccatorum refugium et hospitium: ad quam nimirum confugere possunt peccatores. De. Laud. Virg.

265 Protexit me in abscondito tabernaculi sui. Psal. xxvi. 5.

266 Tabernaculum a Deo fabricatum, in quo solus Deus ingressus est sacris mysteriis operaturus in te pro salute omnium hominum.

267 Nescimus aliud refugium nisi te. Tu sola es unica spes nostra, in qua confidimus. Tu sola patrona nostra, ad quam omnes aspicimus. Serm. 3, de Nat. B. V.

268 Rev. entr. c. 50.

269 Respirate ad illam perditi peccatores, et perducet vos ad portum. In Psal. viii.

270 Si non vis obrui procellis, respice stellam, voca Mariam. Hom. 2, sup. Miss.

271 Ipsa peccantium singulare refugium; ipsa omnium quos tentatio urget, aut calamitas, aut persecutio, tutissimum asylum.

272 Tota mitis est et suavis, non solum justis, verum etiam peccatoribus, et desperatis. Quos, ut ad se ex corde clamare conspexerit, statim adjuvat, suscipit et Judici reconciliat.

273 Nullum aspernens, nulli se negat; omnes consolatur, et tenuiter invocata, præsto adest.

274 Sua bonitate sæpe eos, qui Deo minus afficiuntur ad sui cultum blande allicit; potenterque excitat, ut per hujusmodi studium præparentur ad gratiam, et tandem apti reddantur regno cœlorum.

275 Talis a Deo facta est, ut nemo ad eam accedere trepidet.

276 Fieri non potest, ut pereat, qui Mariæ sedulus et humilis cultor extiterit. In can. Vit. Spir. cap. 18.

277 Eccli. xxiv. 19.

278 Ecce tu iratus es, et peccavimus... non est qui consurgat, et teneat te. Isa. lxiv. 5, 7.

279 Ante Mariam non fuit qui sic Deum detinere auderet.

280 Detinet Filium ne peccatoribus percutiat.

281 Nemo tam idoneus, qui gladio Domini manus objiciat.

282 Querebatur Dominus ante Mariam: Non est qui consurgat, et teneat me. Ezech. xxii. Donec inventa est Maria, quæ tenuit eum, donec emolliret. De Laud. Virg.

283 Ne diffidas, peccator, sed in cunctis Mariam sequere et invoca, quam voluit Deus in cunctis subvenire. De Annunc. B. Virg.

284 Pergens ad gregem, affer mihi duos hædos. Gen. xxvii. 9.

285 Part. 4, tit. 15, c. 2.

286 Vere sapiens mulier, quæ novit sic hædos condire, ut gratiam cervorum coæquent, aut etiam superent. Tom. 3, de Grat.

287 Nullus ita abjectus a Deo, qui si me invocaverit, non revertatur ad Deum.

288 Etiam diabolo misericordiam exhiberes si humiliter peteret. Rev. l. 1, c. 6.

289 Quod arca animalia suscepit, animalia servavit. Paciucch. de B. V.

290 Ap. Blos. Mon. Spir. cap. 1.

291 Tu peccatorem quantumcumque fœtidum non horres, si ad te suspiraverit, tu illum a desperationis baratro pia manu retrahis. Orat. Paneg. ad B. V.

292 Ruth ii. 3.

293 Ruth in oculis Booz, Maria in oculis Domini hanc gratiam invenit, ut ipsa spicas, idest animas a messoribus derelictas, colligere ad veniam possit. In Spe. cap. 8.

294 Nullum tam execrabilem peccatorem orbis habet, quem ipsa abominetur, et a se repellat; quemque dilectissimo nato suo (modo suam precetur opem) non possit, sciat et velit reconciliare. Blos. de dictis, P. P. c. 5.

295 Salve spes desperatorum.

296 Spes delinquentium. P. P. cap. 5.

297 Unica spes peccatorum.

298 Naufragorum portus tutissimus.

299 Protectrix damnatorum.

300 Quis non sperabit in te, quæ etiam adjuvas desperatos? Non dubito, quod si ad te venerimus; habebimus quod volemus. In te ergo speret qui desperat. Sup. Salv. Reg.

301 In Promptuar.

302 Beatus homo, qui audit me, et vigilat ad fores meas quotidie! Proverbs viii. 34.

303 Ipsa tales quærit qui ad eam devote et reverenter accedant; hos enim diligit, hos nutrit, hos in filios suscipit. P. 3, Stim. Div. Am. c. 16.

304 Videns et festinans. In Spec.

305 Videns enim nostram miseriam, est et festinans ad impendendam suam misericordiam.

306 Nescit nectere moras benefaciendi cupida, nec gratiarum avara custos est; tardare nescit molimina misericordiæ mater beneficentiæ suæ thesauros in suos effusura. Nov. Umbr. Virg. c. 10, Exc. 75.

307 Duo ubera tua sicut duo hinnulli capreæ. Cant. iv. 5.

308 Compressione levissima angelicæ salutationis larga stillabunt stillicidiæ.

309 Petite et accipietis.

310 Alis utitur Deus; ut suis opituletur, statim advolat; alas sumit et Virgo, in nostri auxilium advolatura. Nov. c. 10, Excurs. 73.

311 Et datæ sunt mulieri alæ duæ aquilæ magnæ ut volaret in desertum. Apoc. xii. 14.

312 Pennas habet aquilæ, quia amore Dei volat.

313 Motu celerrimo seraphin alas excedens, ubique suis ut mater occurrit. Hom. 8, de Laud. Virg.

314 Exurgens Maria abiit in montana cum festinatione. Luc. ii. 1-39.

315 Manus illius tornatiles. Cant. v. 14.

316 Sicut ars tornandi promptior est aliis artibus, sic Maria ad benefaciendum promptior est aliis sanctis. De Laud. Virg. l. 5.

317 Omnes consolatur, et tenuiter invocata præsto adest. Blosius in Cant. Vit. Spir. c. 18.

318 Inveniens semper paratam auxiliari.

319 Plus vult illa facere tibi bonum, quam tu accipere concupiscas. Mar. 1, Serm. 5, de Nom. Mar.

320 Non enim mater hæc dedignatur peccatorem sicut nec bona mater filium scabiosum. Quia propter hoc factam se recolit misericordiæ genitricem. Ubi enim non est miseria, misericordia non habet locum. De Laud. Virg. lib. 4.

321 Rev. lib. 4, cap. 49.

322 Præoccupat, qui se concupiscunt, ut illis se prius ostendat. C. vi. 4.

323 In Cant. c. 23.

324 Velocitate præstat.

325 Velocius occurrit ejus pietas, quam invocetur, et causas miserorum anticipat. Loc. cit.

326 Adeo replentur ubera tua misericordia, ut alterius miseriæ notitia tacta, lac fundant misericordiæ. Nec possis miserias scire, et non subvenire. In Cant. c. 23.

327 Luc. ii.

328 Joan. ii. 3.

329 Si tam prompta ad auxilium currit non quæsita, quid quæsita præstitura est. C. 10, Ex. 27.

330 Quis invocavit eam et non est auditus ab ipsa? Serm. 2, de Ass. B. V.

331 Quis unquam, O Beata, fideliter omnipotentem tuam rogavit opem, et fuit derelictus? Revera nullus unquam. In vita S. Theoph.

332 Sileat misericordiam tuam, Virgo beata, qui in necessitatibus te invocatam meminerit defuisse. Serm. 1, de Ass.

333 Citius cœlum cum terra perierint, quam Maria aliquem serio se implorantem sua ope destituat. In Spec. c. 12.

334 Velocior nonnunquam est nostra salus, invocato nomine Mariæ, quam invocato nomine Jesu. De Exc. V. c. 6.

335 Quia ad Christum, tanquam judicem, pertinet etiam punire; ad Virginem tanquam patronam nonnisi misereri. Loc. cit.

336 Multa petuntur a Deo, et non obtinentur; multa petuntur a Maria et obtinentur; non quia potentior sed quia Deus eam decrevit sic honorare. Ap. P. Pep. Grandez, etc.

337 Nulla erit petitio tua in me, quæ non audiatur. Lib. 1, 80.

338 Et per te omnes, qui per te petunt misericordiam, cum voluntate se emendandi, gratiam habebunt. Loc. cit.

339 Ex omnipotentia mea, Mater, tibi concessi propitiationem omnium peccatorum, qui devote invocant tuæ pietatis auxilium, qualicumque modo placeat tibi. Ap. Pep. loc. cit.

340 Memorare piissima Maria, a sæculo non esse auditum, quemquam ad tua præsidia confugientem esse derelictum.

341 Quem ipsa vis salvus erit.

342 O salus te invocantium.

343 Inimicitias ponam inter te et mulierem; ipsa conteret caput tuum. Gen. iii. 15.

344 Mater Domini Jesu Christi in illa muliere promissa est.

345 Non pono, sed ponam ne ad Evam pertinere videatur.

346 Parentibus primis Virginem ab ipsis processuram; quæ afferret majus bonum quam ipsi perdiderunt. Serm. 2, de Nat. Virg.

347 Ipsa conteret caput tuum.

348 Ipse conteret caput tuum.

349 Sub Mariæ pedibus conculcatus et contritus miseram patitur servitutem. Serm. in Sign. Magn.

350 In Eva mors, et caligo; in Maria vita consistit, et lux. Illa a diabolo victa est; hæc diabolum vicit et ligavit. Ap. Scala Franc. p. 4, c. 10.

351 Confidit in ea cor viri sui, et spoliis non indigebit. Prov. xxxi. 11.

352 Confidit in ea cor viri sui, scilicet Christi. Et spoliis non indigebit; ipsa enim quasi ditat sponsum suum, quibus spoliat diabolum.

353 Quasi palma exaltata sum in Cades. Eccli. xxiv. 18.

354 Scilicet ad defendendum.

355 Beata Virgo dominatur in regno inferni. Dicitur igitur domina dæmonum, quasi domans dæmones. Serm. 3, de Glor. Nom. Mar.

356 Terribilis ut castrorum acies ordinata. Cant. vi. 3.

357 Ego quasi vitis fructificavi suavitatem odoris. Eccli. xxiv. 23.

358 Aiunt de florescentibus vitibus omne reptile venantium excedere loco. Serm. 60, in Cant.

359 Quasi cedrus exaltata sum in Libano. Eccli. xxiv. 17.

360 Cedrus odore suo fugat serpentes, et beata Virgo dæmones.

361 Cum elevaretur arca, dicebat Moyses; Surge Domine, et dissipentur inimici tui. Num. x. 33.

362 Erat enim ibi arca Dei. 1, Reg. xiv. 18.

363 Arca continens manna, idest Christum, est B. Virgo, quæ victoriam contra homines et dæmones largitur. Cornel. à Lap.

364 Quando elevata fuit Virgo gloriosa a celestia regna, dæmonis potentia imminuta est et dissipata. Tom. 3, de B. V. Serm. 11.

365 O quam tremenda est Maria dæmonibus. Spec. Virg. c. 3.

366 Perfodit in tenebris domos.... Si subito apparuerit aurora; arbitrantur umbram mortis. Job xxiv. 16, 17.

367 Perfodiunt in tenebris ignorantiæ domos mentium nostrarum. Si subito supervenerit aurora, idest Mariæ gratia, et misericordia, sic fugiunt, sicut omnes fugiunt mortem. In Spec. Virg.

368 Super omnes etiam malignos spiritus ipsam sic potentem effecit, quod quotiescumque ipsi hominem Virginis auxilium implorantem impugnaverint, ad ipsius Virginis nutum illico pavidi procul diffugiunt; volentes potius suas pœnas multiplicari, quam ejusdem Virginis potentiam super se taliter dominari. Serm. Ang. c. 20.

369 Sicut lilium inter spinas, sic amica mea inter filias. Cant. ii. 2.

370 Sicut lilium valet inter serpentes et venena, sic beatæ Virginis invocatio singulare est remedium in omni tentatione, præsertim libidinis, ut experientia constat.

371 Insuperabilem spem tuam habens, O Deipara, servabor, Persequar inimicos meos, solam habens ut thoracem protectionem tuam, et omnipotens auxilium tuum. In Annunc. Dei Gen.

372 Tu arma omni vi belli potentiora, trophæumque invictum præstitisti.

373 Per diem in columna nubis, et per noctem in columna ignis. Exod. xiii. 21.

374 Ecce duo officia, ad quæ data est nobis Maria, scilicet, ut nos protegat a calore solis justitiæ, tamquam nubes, et tamquam ignis; ut omnes nos protegat contra diabolum. Lib. 7, de Laud. Virg.

375 Fluunt sicut cera a facie ignis, ubi inveniunt crebram hujus nominis recordationem, devotam invocationem, solicitam imitationem. In Spec.

376 In nomine Mariæ omne genuflectitur, et dæmones non solum pertimescunt, sed, audita hac voce, contremiscunt. Serm. sup. Miss.

377 Expavescunt cœli reginam spiritus maligni et diffugiunt, audito nomine ejus, velut ab igne, tamquam tonitru de cœlo factum sit, prosternuntur ad sanctæ Mariæ vocabulum. L. 4, ad Nov.

378 Sæpe vidimus et audivimus plurimos homines in suis periculis nominis recordari Mariæ, et illico omnis periculi malum evasisse. S. Ans. de Exc. Virg. c. 6.

379 Gloriosum et admirabile est nomen tuum O Maria; qui illud retinent non expavescunt in puncto mortis; nam dæmones audientes hoc nomen Mariæ statim relinquunt animam. In Psalt. B. V.

380 Non sic timent hostes visibiles castrorum multitudinem copiosam, sicut æreæ potestates Mariæ vocabulum, et patrocinium. Loc. cit.

381 Tu servos tuos contra hostis invasiones, sola tui nominis invocatione tutos servas. Serm. de Zona. Virg.

382 Satan fugit, infernus contremiscit, cum dico Ave Maria.

383 Omnes dæmones audientes hoc nomen, Maria, statim relinquunt animam quasi territi. L. 1, Rev. c. 9.

384 Et revertuntur ad eam, nisi aliqua emendatio subsequatur. Lib. 1, Rev. c. 9.

385 Father Auriemma, Affetti Scambiev. Tom. i. c. 7.

386 Mach. xv. 14.

387 Thess. 1, c. v. 25.

388 Orate pro invicem ut salvemini. C. v. 16.

389 Gloria filiorum Patres eorum. Prov. xvii. 6.

390 Non est dubium, quicquid in laudibus matris proferimus, ad filium pertinere. Hom. 4, Sup. Miss.

391 Refunditur in filium quod impenditur matri, transfunditur honor in regem, qui defertur in famulatum reginæ.

392 Maria fidelissima mediatrix nostræ salutis.

393 Quomodo non est plena gratia, quæ effecta est paradisi scala, cœli janua, Dei atque hominum verissima mediatrix? Serm. de Annunc.

394 Ut dignitas intercessoris suppleat inopiam nostram. Unde Virginem interpellare, non est de divina misericordia diffidere, sed de propria indignitate formidare. De Exc. V. c. 6.

395 Qui vult ut omnia bona ab ipso expectemus, potentissima Virginis matris intercessione impetranda, cum eam, ut par est, invocamus. Epist. 76, in calce tom. 4, Moral.

396 Sic est voluntas ejus, qui totum nos habere voluit per Mariam.

397 Quasi diceret, Nullus sanguinis mei particeps erit, nisi intercessione matris meæ. Vulnera gratiarum fontes sunt, sed ad nullos derivabuntur rivi, nisi per Mariæ canalem. Joannes discipule, tantum a me amaberis, quantum eam amaveris. Theol. mentis, et cord. tom. 2, l. 10, D. 4, c. 1.

398 1 Tim. ii. 5.

399 In me omnis spes vitæ et virtutis.

400 In me omnis gratia vitæ et veritatis.

401 Qui me invenerit, inveniet vitam, et hauriet salutem a Domino.

402 Qui operantur in me, non peccabunt. Qui elucidant me, vitam æternam habebunt.

403 Ejus magnalia firmiter credere. Laud. Virg.

404 Felix namque es, sacra Virgo Maria, et omni laude dignissima.

405 Plenus aquæductus, ut accipiant cæteri de plenitudine. Serm. de Aquæd.

406 Propterea tempore humano generi fluenta gratiæ defuerunt, quod necdum intercederet is de quo loquimur, tam desiderabilis aquæductus. Serm. de Aquæd.

407 Descendit per aquæductum vena illa cœlestis stillicidia gratiæ arentibus cordibus nostris infundens. Loc. cit.

408 Intueamini quanto devotionis affectu a nobis eam voluit honorari, qui totius boni plenitudinem posuit in Maria; ut proinde si quid spei nobis est, si quid gratiæ, si quid salutis, ab ea noverimus redundare. Serm. de Nat. Virg.

409 Per eam de cœlis exivit quidquid gratiæ venit in mundum. P. 4, tit. 15, c. 20.

410 Quia sicut luna inter corpora cœlestia et terrena est media, et quod ab illis accipit ad inferiora refundit; sic et Virgo regina inter nos et Deum est media, et gratiam ipsa nobis refundit. Serm. 74, de Nat. Dom.

411 Datum est Mariæ, ut per illam acciperes quicquid haberes. Serm. 3, in Virg. Nat.

412 Nullus potest cœlum intrare, nisi per Mariam transeat tamquam per portam.

413 In Christo fuit plenitudo gratiæ sicut in capite influente, in Maria sicut in collo transfundente. Serm. de Ass. B. V.

414 Per Virginem a capite Christi vitales gratiæ in ejus corpus mysticum transfunduntur. Serm. 61, de Nat. Virg. c. 8.

415 Cum tota natura divina intra Virginia uterum extiterit; non timeo dicere quod in omnes gratiarum effluxus quamdam jurisdictionem habuerit hæc Virgo, de cujus utero quasi de quodam divinitatis oceano flumina emanabant omnium gratiarum. In Spec. cap. 3.

416 A tempore quo virgo mater concepit in utero verbum Dei, quamdam, ut sic dicam, jurisdictionem obtinuit, in omni spiritus sancti, processione temporali; ita ut nulla creatura aliquam a Deo obtinuit gratiam, nisi secundum ipsius piæ matris dispensationem. Serm. 61, tract. 1, art. 8.

417 Crasset. Div della Verg.

418 Fœmina circumdabit virum. Jerem. xxxi. 22.

419 Ideo omnia dona, virtutes, et gratiæ, quibus vult, quande vult, et quomodo vult, per ipsius manus dispensantur. Serm. 61, ut sup.

420 Deus quicquid boni dat creaturis suis, per manus matris Virginis vult transire.

421 Accede ad Virginem, quia per ipsam mundus habiturus est omne bonum. De contempl. V. in Prol.

422 Sentit Ecclesia intercessionem B. Virginia esse sibi utilem, et necessariam. Tom. 2, in 3, par. disp. 23, sect. 3.

423 Nihil Deus habere nos voluit, quod per manus Mariæ non transiret. Serm. 3, in Vigil. Nat.

424 Omnia bona quæ illis summa majestas decrevit facere, tuis manibus decrevit commendare; commissi quippe sunt thesauri, et ornamenta gratiarum. In Cor. Virg. c. 15.

425 De Nat. Virg. ap. Pac. Exc. 1, n. 15.

426 Egredietur virga de radice Jesse, et flos de radice ejus ascendet, et requiescet super eum spiritus Domini. Isa. xi. 1, 2.

427 Quicumque Spiritus Sancti gratiam adipisci desiderat, florem, in virga quærat; per virgam enim ad florem, per florem ad spiritum pervenimus. In Spec. c. 6.

428 Si hunc florem habere desideras, virgam floris precibus flectas. Loc. cit.

429 Invenerunt puerum cum Maria matre ejus. Matth. ii. 11.

430 Nunquam invenitur Christus, nisi cum Maria, nisi per Mariam. Serm. 25. In Epiph.

431 Frustra igitur quærit qui cum Maria invenire non quærit.

432 Ut sim servus filii, servitutem appeto genitricis. De Virg. Mar. c. 12.

433 Spec. Hist. l. 7, c. 105.

434 Dist. 2, c. 2.

435 Congruum magis fuit ut adesset nostræ reparationi sexus uterque, quorum corruptioni neuter defuisset. Serm. in Sig. Magn.

436 Adam et Eva vendiderunt mundum pro uno pomo; filius meus et ego redemimus mundum uno corde. Lib. 5, c. 35.

437 Qui potuit omnia de nihilo facere, noluit ea violata sine Maria reficere. In Alloq. cœl. n. 27.

438 Auxiliatrix nostræ justificationis, quia Deus omnes gratias faciendas Mariæ commisit.

439 Ad illam sicut ad medium, sicut ad negotium omnium sæculorum respiciant, et qui præcesserunt, et nos qui sumus, et qui sequentur. Serm. 2, in Pentec.

440 Nemo venit ad me, nisi Pater meus traxerit eum.

441 Nemo venit ad me, nisi Mater mea suis precibus traxerit eum. In Cant. c. 2, v. 3.

442 Benedicta tu inter mulieres, et benedictus fructus ventris tui. Luc. i. 42.

443 Et unde hoc mihi, ut veniat mater Domini mei ad me? Luc. i. 43.

444 Facta est quasi navis institoris, de longo portans panem suum. Prov. xxxi. 14.

445 Ego sum panis vivus, qui de cœlo descendi, si quis manducaverit ex hoc pane vivet in æternum. Joan. vi. 51.

446 In mare mundi submergentur omnes illi, quos non suscepit navis ista. De Laud. Virg.

447 Ideo quoties videmus insurgentes fluctus hujus maris, clamare debemus ad Mariam; Domina, salva nos, perimus. Loc. cit.

448 Regina immaculata et pura, salva me, libera ab eterna damnatione. Orat. Paneg.

449 O salus te invocantium.

450 Nemini nisi per eam patet aditus ad salutem. Paciucch. de B. Virg.

451 Nemo qui salvus fiat nisi per te. Serm. de Zona. Virg.

452 Qui petit sine ipsa, sine alis tentat volare. P. 3, tit. 15, c. 22, § 9.

453 Terra Egypti in manu tua est.

454 Decrevit nihil dare, nisi per Mariam. Serm. de Nat. Virg.

455 Salus nostra in manu Mariæ est, ut ei dicere multo melius valeamus nos Christiani, quam Egyptii dixerunt Joseph; salus nostra in manu illius est. L. 2, de Laud. Virg. p. 1.

456 In Præf. Cant. 5.

457 Tota salus mundi consistit in multitudine favoris Mariæ.

458 Tu dispensatrix omnium gratiarum; salus nostra in manu tua est. Serm. 1, de Nat. B. Virg.

459 Sicut lapis, subtracta terra, delabitur in profundum; ita subtracto Mariæ adjutorio, homo delabitur in peccatum, et inde in infernum. L. 8, de Laud. Virg. c. 11.

460 Ipse sine ea non salvabit te.

461 Quemadmodum infans sine nutrice non potest vivere, ita sine domina nostra non potes habere salutem. In Cant. B. V. pro Sabb.

462 Sitiat ergo anima tua ad ipsam; tene, nec dimitte, donec benedixerit tibi.

463 Nemo est, o sanctissima, qui ad Dei notitiam venit, nisi per te; nemo qui salvus fiat, nisi per te, Dei parens; nemo liber a periculis nisi per te, Virgo mater. Nemo donum Dei suscepit, nisi per te, gratia plena. Serm. de Zona. Virg.

464 Nisi enim tu iter aperieres, nemo spiritualis evaderet. Orat. de Dorm. Deip.

465 Per te accessum habemus ad filium, o inventrix, gratiæ, mater salutis, ut per te nos suscipiat, qui per te datus est nobis.

466 Si nos deserueris, quid erit de nobis, Vita Christianorum? Serm. de Zona Virg.

467 Tom. 2, in 3, p. D. 23, sect. 3.

468 Frustra alios sanctos oraret, quem ista non adjuvaret.

469 Vultum tuum deprecabuntur omnes divites plebis. Psal. xliv. 13.

470 Inter sanctos non solemus uti uno tamquam intercessore ad alium, cum omnes sint ejusdem ordinis, ad virginem autem tamquam ad Dominam ac Reginam alii sancti adhibentur intercessores.

471 Nel Diario di Maria alli. 21, di Marzo.

472 Quid possunt omnes isti tecum, tu sola potes sine illis omnibus. Orat. 45, ad S. Virg. Mar.

473 Quia mater es salvatoris nostri, sponsa Dei, regina cœli et terræ. Lib. Or. Exc. v. ap. Pac. Exc. 20, in. sal. Ang. 2, 7.

474 Te tacente, nullus juvabit, nullus orabit.

475 Te, domina orante, omnes juvabunt et orabunt.

476 In his book, “Divoto di Maria.”

477 Gyrum cœli circuivi sola. Eccli. xxiv. 8.

478 Quando virgo sanctissima procedit ad Deum pro nobis deprecandum imperat angelis et sanctis, ut eam comitentur, et simul cum ipsa altissimum pro nobis exorent. In Spec. V. c. 3.

479 Ferre nequeo ut Maria dicatur spes et vita mea. In Post. Maj. Evang. in Nat. Mar.

480 Maledictus homo qui confidit in homine. xvii. 5.

481 Filioli, hæc maxima mea fiducia, hæc tota ratio spei meæ. Or. Pan. ad B. V.

482 In te spem meam collocavi ex animo et intentis oculis, abs te pendeo. Ap. Auriem. to. 1, c. 7.

483 Omnes spes vitæ. Opusc. 7.

484 Nobis non est alia quam a te fiducia, o virgo sincerris sima. Sub alis pietatis protege et custodi nos. De Laud. Virg.

485 Totis medullis cordium hanc Mariam veneremur, quia sic est voluntas ejus, qui totum nos habere voluit per Mariam. Serm. de Nat. B. V.

486 Quæramus gratiam, et per Mariam quæramus. Serm. de Aquæd.

487 Quia indignus eras, cui donaret, datum est Mariæ ut per illam acciperes quidquid haberes. Serm. 3, in Vig. Nativ.

488 Quidquid Deo offerre potes, Mariæ commendare memento, si non vis sustinere repulsum. Serm. de Aquæd.

489 Crasset Div. alla. B. V. tom. 1, tr. 1, q. 10.

490 C. ii. v. 51.

491 Cum de ceteris sanctis dicatur, eos esse cum Deo, Maria majus aliquid sortita est, ut non solum ipsa subjiceretur voluntati Dei, sed etiam Dominus voluntati ipsius. L. 1, de Laud. Virg. c. 5.

492 Ap. 14.

493 De virgine autem Maria secure dici potest, quod agnus sequebater eam, quocumque ivit; ex illo Lucæ: Erat subditus illis. Loc. cit.

494 Grande privilegium Mariæ, quod apud filium sit potentissima. In Spec. c. 8.

495 Data est tibi omnis potestas in cœlo et in terra; et nihil tibi impossibile, cui possibile est etiam desperatos in spem salutis relevare. Serm. 1, de Nat. B. V.

496 Accedis enim ad illud humanæ reconciliationis altare, non solum rogans, sed imperans; domina, non ancilla; nam filius nihil negans honorat. Loc. cit.

497 Serm. 3, in Dorm. B. V.

498 Imperio Virginis omnia famulantur, etiam Deus. Tom. 2, Serm. 61.

499 Te Deus, o virgo, sic exaltavit, ut omnia tibi secum possibilia esse donaris. Lib. de Conc. Virg.

500 Eisdem privilegiis secundum leges gaudet rex et regina. Cum autem eadem sit potestas filii et matris, ab omnipotente filio omnipotens mater facta est. L. 4, de Laud. Virg.

501 Ecclesia est, non tantum sub Virginis patrocinio, verum etiam sub dominatione ac potestate. P. 4, tit. 15, c. 20, 62.

502 Pete quod vis a me, non enim potest esse inanis petitio tua. Rev. l. 1, c. 4.

503 Quia tu mihi nihil negasti in terris, ego nihil tibi negabo in cœlis.

504 Quicquid tu Virgo velis, nequaquam fieri non potent. De Exc. Virg. c. 12.

505 Roganda sum, ut velim; quia, si volo, necesse est fieri. Ap. P. Pep. Grand, etc.

506 Moveat te natura; potentia moveat; quia quanto potentior tanto misericordior esse debebis. Serm. 1, de N. B. V.

507 Potentissima, et piissima charitas matris Dei, et affectu compatiendi, et subveniendi abundat effectu; æque locuples in utroque. Serm. 4, de Assumt.

508 Joan. ii. 3.

509 Quid mihi et tibi, mulier? nondum venit hora mea. Joan. ii. 4.

510 Joan. ii. 7.

511 Et licet ita responderit, maternis tamen precibus obtemperavit.

512 Per ilia verba, nondum venit hora mea, ostendit se dilaturum fuisse miraculum, si alius rogasset; quia tamen rogabat mater, fecit. Apud. Defens. cultus Mariani, auctore R. D. Henr. de Cerf. p. 129.

513 Quo matrem honoraret, prævenit tempus miraculi faciendi.

514 Nulla creatura tot et tanta impetrare posset apud filium tuum miseris, quam tu impetras eisdem; in quo procul dubio non tamquam ancillam, sed tamquam matrem verissimam te honorat.

515 Quæ habitas in hortis, amici auscultant, fac me audire vecem tuam. Cant. viii. 13.

516 Quæ habitas in hortis cœlestibus, fiducialiter pro quibus volueris intercede; non enim possum oblivisci me filium tuum, ut matri quidpiam denegandum putem. Tantum ut vocem proferat, quia a filio audiri, exaudiri est.

517 Virgo Maria ex eo quod ille homo est, et natus ex ea, quasi quodam matus imperio, apud ipsum impetrare quod voluerit pia fiducia non dubitatur. Serm. viii. de B. Virg.

518 Lib. 5, cap. 4.

519 Unum beatæ Mariæ suspirium plus posset, quam omnium Sanctorum simul suffragia. In lit. B. V. verbo. Virg. pot.

520 De B. V.

521 Oratio Deiparæ habet rationem imperii; unde impossibile est, eam non exaudiri. P. 4, tit. 15, c. 17, § 4.

522 Tu autem materna in Deum auctoritate pollens, etiam iis qui enormiter peccant, eximiam remissionis gratiam concilias; non enim potes non exaudiri, cum Deus tibi ut veræ et intemeratæ Matri in omnibus morem gerat. Van. Enc. Deip.

523 Domina benedicta, quid est quod non poteris? Quod enim vis, hoc factum est. L. 4, Rev. c. 74.

524 Quod Deus imperio, tu prece Virgo potes.

525 Nunquid non pertinet ad benignitatem Domini, matris honorem servare, qui legem non venit solvere; sed adimplere?

526 Filius quasi exsolvens debitum, implet petitiones tuas. Or. de Ex. Mar.

527 Euge euge, quæ debitorem habes filium, qui omnibus mutuatur. Deo enim universi debemus, tibi autem etiam ille debitor est. Orat. in Hyp. Dom.

528 Virgo quæ meruit pro liberandis proferre pretium, potest plus omnibus suffragium liberatis impendere. Orat. 2. de aff. B. V.

529 Potes quidem omnes salvare, ut Dei Altissimi Mater, precibus materna auctoritate pollentibus. Ex. Men. 1, Jan. Ode. 4.

530 Oh certe Dei nostri mira benignitas, qui suis reis te Dominam tribuit advocatam, ut auxilio tuo, quod volueris, valeas impetrare. In Salv. Reg.

531 O mirabilis erga nos, misericordia Dei nostri, qui ne fugeremus pro sententia, voluit matrem ac dominam gratiæ instituere advocatam!

532 Mirac. di Maria, Mir. 47.

533 Loquere, Domina, quia audit filius tuus et quæcumque petieris, impetrabis.

534 Maria diligit diligentes se; imo sibi servientibus servit. Ipsa benedicto filio suo irato potentissime reconciliat servos et amatores suos. Præf. in Cant.

535 Tanta est ejus benignitas, quod nulli formidandum est ad eam accedere; tantaque misericordia ut nemo ab ea repellatur.

536 Ipsa preces servorum, maxime quæ sibi exhibentur, repræsentat in conspectu divinæ majestatis; quia ipsa est advocata nostra apud filium, sicut filius apud Patrem. Imo apud Patrem et Filium procurat negotia et preces nostras. In dict. Præf.

537 Singulare perditorum refugium, miserorum spem, advocatam omnium iniquorum ad se confugientium.

538 Grande privilegium Mariæ, quod apud filium sit potentissima. In Spec. lect. 6, 7.

539 Sed quid tanta Mariæ potentia prodesset nobis; si ipsa nihil curaret de nobis?

540 Carissimi sciamus indubitanter, et pro hoc gratias agamus incessanter, quia sicut ipsa apud eum omnibus sanctis est potentior, ita pro nobis omnibus est sollicitior.

541 Quis post filium tuum curam gerit generis humani, sicut tu? Serm. de Zona. Virg.

542 Quis ita nos defendit in nostris afflictionibus? Quis pugnat pro peccatoribus?

543 Propterea patrocinium tuum majus est quam apprehendi possit.

544 Cæteri sancti jure quodam patrocinii pro sibi specialiter commissis plus possunt prodesse, quam pro alienis; beatissima vero Virgo, sicut omnium est regina, sic est omnium patrona et advocata, et cura illi est de omnibus. De Contempl. B. V. in Prol.

545 Adstat beatissima Virgo vultui conditoris prece potentissima, semper interpellans pro nobis.

546 Videt enim nostra discrimina, nostrique clemens Domina materno affectu miseretur.

547 Inveniet semper paratam auxiliari.

548 Ipsa pro universo mundo paratissima est ad precandum.

549 Advocatam præmisit peregrinatio nostra; quæ tamquam judicis mater, et mater misericordiæ, suppliciter et efficaciter salutis nostræ negocia pertractabit. Serm. 1, de Ass.

550 Unam te ac solam pro nobis in cœlo fatemur esse sollicitam. Ap. in Spec. lect. 6.

551 Tam prudens et diserta est advocata Maria, quod non potest filius vindicare in eos, pro quibus ipsa allegat. De Laud. v. l. 2, p. 2.

552 Salve jus dirimens lites. Ap. Pep. Lez. to. 5.

553 Benedicta tu, quæ prohibuisti me hodie, ne ulciscerer me manu mea. C. xxv.

554 Fidelis et potens mediator Dei et hominum; sed divinam reverentur in eo homines majestatem, opus est enim mediatore ad mediatorem ipsum; nec alter nobis utilior quam Maria. Serm. in Sign. Magn.

555 Quid ad Mariam accedere trepidet humana fragilitas? Nihil austerum in ea, nihil terribile, tota suavis est.

556 Revolve diligentius evangelicæ historiæ seriem universam, et si quid forte durum occurrerit in Maria, ad eam accedere verearis. Serm. in Sign. Magn.

557 Adibo te imo etiam conveniam, gloriosissima Dei genitrix, quam matrem misericordiæ vocat, imo clamitat omnis ecclesia sanctorum. De Reth. Div. c. 18.

558 Tu, inquam, cujus gratiositas nunquam repulsam patitur, cujus misericordia nulli unquam defuit; cujus benignissima humanitas nullum unquam deprecantem quantumcumque peccatorem despexit.

559 An falso aut inaniter vocat te omnis Ecclesia advocatam suam, et miserorum refugium?

560 Absit, ut peccata mea possint suspendere te a tam salubri officio pietatis; quo et advocata es, et mediatrix hominum, post filium tuum spes unica et refugium tutissimum miserorum.

561 Totum siquidem quod habes gratiæ, totum quod habes gloriæ, et etiam hoc ipsum quod mater es Dei, si fas est dicere, ob peccatores tibi collata sunt.

562 Absit hoc a matre Dei, quæ fontem pietatis toti mundo peperit, ut cuique miserorum suæ misericordiæ subventionem unquam deneget.

563 Officium ergo tuum est te mediam interponere inter ipsum et homines. Moveat te gloriosa Dei mater, benignissima misericordia tua, quæ major est incogitabiliter omnibus vitiis meis et peccatis. D. c. 18, de Reth. Div.

564 Consolamini pusillanimos; respirate miserabiles; Virgo Deipara est humani generis advocata; idonea, sapientissima, universalis. In Rog. pro exp. adv. Turc. susc.

565 L. 7, c. 25.

566 In Ex.

567 Infinitus est thesaurus, quo qui usi sunt, participes facti sunt amicitiæ Dei. Sap. vii. 14.

568 Joan. xv. 14.

569 Iniquitates vestræ diviserunt inter vos et Deum vestrum! Is. lix. 2.

570 Odio sunt Deo impius et impietas ejus. Sap. xiv. 9.

571 Jesum tibi dedit mediatorem; quid non apud talem patrem filius talis obtineat. Serm. de Aquæd.

572 Severum imaginantur, qui pius est, terribilem, qui amabilis est. Quid timetis modicæ fidei? Peccata affixit cruci suis manibus.

573 Sed forsitan et in ipso majestatem vereare divinam, quod licet factus sit homo, manserit tamen Deus. Advocatum habere vis et apud ipsum? recurre ad Mariam; exaudiet utique matrem filius, et exaudiet filium Pater.

574 Filioli, hæc peccatorum scala, hæc maxima mea fiducia est, hæc tota ratio spei meæ. Cit. Serm. de Aquæd.

575 Ego murus; et ubera mea sicut turris, ex quo facta sum coram eo quasi pacem reperiens. Cant. c. viii. v. 10.

576 Ipsa reperit pacem inimicis, salutem perditis, indulgentiam reis, misericordiam desperatis.

577 Cant. i. 4.

578 Tu enim es illa fidelissima columba Noe, quæ inter Deum et mundum diluvio spirituali submersum mediatrix fidelissima extitisti.

579 Nam ipsa Christum nobis detulit fontem misericordiæ. P. Spinell.

580 Per te pax cœlestis donata est.

581 Ego sum columba Noe, Ecclesiæ ramum olivæ et pacis inferens universalis. In Bibl. Mar. lib. Cant. n. 16.

582 Et Iris erat in circuitu sedis. Apoc. c. iv. 3.

583 Iris in circuitu sedis est Maria, quæ mitigat Dei judicium et sententiam contra peccatores. In Spec. S. Script.

584 Arcum meum ponam in nubibus, et erit signum fœderis inter me et terram.... Videbo illum, et recordabor fœderis sempiterni. Gen. ix. 13.

585 Ipsa est arcus fœderis sempiterni. Serm. 1, de No. Mar. Art. 1, c. 3.

586 Fructus iridis est recordatio divini fœderis; sic per verginem gloriosam offensa eis remittitur, fœdus stringitur. Serm. in Apoc. c. 41.

587 Pulchra ut Luna. Cant. vi. 9.

588 Sicut Luna est media inter corpora cœlestia et terrena, et quod ab illis accipit ad inferiora refundit; sic et virgo regia inter nos et Deum est media, et gratiam ipsa nobis refundit. Serm. 14, de Nat. Dom.

589 Cant. i. 8.

590 Pasce hædos tuos, quos convertis in oves, et qui a sinistris in judicio erant collocandi, tua intercessione collocantur a dextris.

591 Hæc est a me electa tanquam esca dulcissima ad capiendos homines, potissimum peccatores. Ap. Blos. Monil. Spir.

592 Suos vocat quia non omnes hædi vocantur Mariæ, sed qui Mariam colunt ac venerantur, licet sceleribus contaminati. Qui vero peccatis irretiti sunt, nec B. Virginem speciali obsequio prosequuntur, nec preces fundunt in ejus cultum, ut aliquando resipiscant, hædi profecto sunt non Mariæ, sed ad sinistram judicis sistendi.

593 Ego eripiam te de affligentibus te.

594 Sicut magnes attrahit ferrum, sic ego attraho dura corda. L. 3, Rev. c. 32.

595 Ideo mater Dei præelecta es ab eterno; ut quos justitia filii salvare non potest, tu per tuam salvares pietatem. Hom. de Præs. B. V.

596 Scio illam magis propter peccatores, quam propter justos, factam esse Dei matrem; dixit enim ejus bonus filius se non venisse vocare justos, sed peccatores.

597 Peccatores non abhorres, sine quibus nunquam fores tanto digna filio.

598 Totum quod habes, si fas est dicere, peccatoribus debes; omnia enim propter peccatores tibi collata sunt. De Reth. Div. c. 18.

599 Si ipsa propter peccatores facta est Dei mater, quomodo immanitas peccatorum meorum cogere poterit desperare veniam? De Exc. v. c. 1.

600 Quam idcirco de hoc sæculo transtulit, ut apud te pro peccatis nostris fiducialiter intercedat.

601 Verbum usum est Virgine sequestra.

602 Divinarum reconciliationum, quæ pignore accepto fit, Fidejussio. Or. 2, de Aff.

603 Si propter tuas nequitias Dominum videris indignatum, ad spem peccatorum confugias; sibi pro miseris satisfacere ex officio commissum est.

604 Timere ne debet ut pereat, cui Maria se matrem exhibet, et advocatam.

605 Tu misericordiæ mater non rogabis pro filio filium, pro redempto, redemptorem?

606 Rogabis plane quia qui filium tuum inter Deum et hominem posuit mediatorem, te quoque inter reum, et judicem posuit adjutricem.

607 Age gratias ei, qui talem tibi mediatricem providit. Serm. in Sign. Magn.

608 Ros. Sacr. p. 5, c. 60.

609 Stor. Virg. l. 1, c. 11.

610 Officium tuum est, te mediam interponere inter Deum et homines.

611 Eja ergo advocata nostra officium tuum imple.

612 Ap. il P. Pep. to. 5, Lec. 235.

613 Oculi Domini super justos. Ps. xxxiii. 16.

614 Sed oculi Dominæ super justos et peccatores.

615 Sicut oculi matris ad puerum ne cadat, vel si ceciderit, ut eum sublevet.

616 Mater pete quod vis a me.

617 Rev. l. 1. c. 46.

618 Undique sollicita es de miseris, misericordia vallaris, solum misereri videris appetere. Sup. Salve Reg.

619 Stat Maria in conspectu filii sui non cessans pro peccatoribus exorare. In cap. i. Luc.

620 Nullum in hac vita adeo pœnæ torserunt propriæ sicut Mariam alienæ. Epist. ad Eust.

621 Officium piæ auxiliatricis assumpsit non rogata.

622 Nunquid, O Beata Virgo, quia ita glorificata es, ideo nostræ humilitatis oblita es? Absit, non convenit tantæ misericordiæ, tantæ miseriæ oblivisci. Serm. 1, de Nat. Virg.

623 Benedicta filia priorem misericordiam posteriore superasti. Ruth iii. 10.

624 Magna fuit erga miseros misericordia Mariæ adhuc exulantis mundo, sed multo major est regnantis in cœlo. In Spec. B. V. c. 8.

625 Majorem per innumerabilia beneficia nunc ostendit misericordiam, quia magis nunc videt hominum miserias.

626 Nam quemadmodum sol lunam superat magnitudine splendoris, sic priorem Mariæ misericordiam superat magnitudo superioris.

627 Quis est super quem misericordia Mariæ non resplendet? Loc. cit.

628 Cant. vi. 9.

629 Non est qui se abscondat a calore ejus.

630 Nunc autem conjuncta filio non obliviscitur innatæ bonitatis suæ, sed ad omnes extendit misericordiam suam, etiam ad pessimos; ut sicut sole illuminantur cœlestia et terrestria, sic ex dulcedine Mariæ nullus est qui non per eam, si petitur, sentiat pietatem. L. 3, Rev. c. 30.

631 Patrign. Men. 2, Feb.

632 Patr. Men. 2, Feb.

633 Maria omnia omnibus facta est; omnibus misericordiæ sinum aperit, ut de plenitudine ejus accipiant omnes, captivus, redemptionem, æger curationem, tristis consolationem, peccator veniam; ut non sit qui se abscondat a calore ejus. In Sig. Mag.

634 Quis te non diliget, O Maria, pulchriorem sole, dulciorem melle, omnibus amabilis, omnibus affabilis?

635 Ave ergo, Domina mea, mater mea; imo cor meum, anima mea, parce mihi, Domina, si me amare te dicam; si ego non sum dignus te amare, tu non es digna amari a me. Stim. p. 5, c. 19.

636 Rev. l. 4, c. 53.

637 Eja ergo; advocata nostra, illos tuos misericordes ocules ad nos converte.

638 Latitudo misericordiæ tuæ replet orbem terrarum. Serm. 4, Sup. Miss.

639 In te, Domina, peccant, non solum qui tibi injuriam irrogant, sed etiam qui te non rogant. In Spec. Virg.

640 Doce nos sperare majora meritis, quæ meritis majora largiri non desinis.

641 Præparabitur in misericordia solium ejus. Isa. xvi. 5.

642 Solium divinæ misericordiæ est Maria, in qua omnes inveniunt solatia misericordiæ. Spec. c. 8.

643 Nam sicut misericordiosissimum Dominum, ita misericordiosissimam Dominam habemus. Dominus noster multæ misericordiæ invocantibus se; et Domina nostra multæ misericordiæ invocantibus se.

644 In te mihi regni sedem constituam, per te preces exaudiam. Communicasti mihi quod homo sum, communicabo tibi quod Deus sum. Serm. 2, de Ass.

645 Hi sunt misericordiosissimi oculi mei, quos ad omnes me invocantes possum salubriter inclinare. Rev. l. 4, c. 53.

646 Fili, et istæ lacrimæ peribunt?

647 Ex omnipotentia mea, mater reverenda, tibi concessi propitiationem omnium peccatorum, qui devote invocant tuæ pietatis auxilium, qualicunque modo placeat tibi.

648 Mater misericordiæ, tanta est pietas tua, quanta potestas; tam pia es ad parcendum, quam potens ad impetrandum.

649 Quando non compatieris miseris, mater misericordiæ? Aut quando illi opem conferre non poteris, cum sis mater omnipotentiæ? Eadem facilitate obtinens quodcumque vis; qua facilitate nostra innotescit miseria. Ap. P. Pep.

650 O mater misericordiæ, saturare gloria filii tui, et dimitte reliquias tuas parvulis tuis. In Cant. lib. 5.

651 Ne alligaveris peccata mea contra me, qui misericordiam tuam allego contra ea. Absit, ut stent in judicio peccata mea contra misericordiam tuam, quæ omnibus vitiis fortior est. De. Reth. Div. c. 18.

652 C. 11, p. 1.

653 Tom. 1, qu. 7.

654 Teologia Mariana.

655 Virid. l. 1, Probl. 9.

656 Virgo benedictissima, sicut impossibile est, ut a te aversus, et a te despectus salvetur, ita ad te conversus et a te respectus impossibile est ut pereat. De Exc. Virg. c. 11.

657 Sicut impossibile est, ut illi a quibus Maria oculos suæ misericordiæ avertit, salventur; ita necessarium quod hi, ad quos convertit oculos suos, pro eis advocans, salventur et glorificentur. Part 4, tit. 50.

658 Bibl. Mar. c. 60.

659 Qui neglexerit illam, morietur in peccatis suis. In Psal. cxvi.

660 Qui te non invocat in hac vita, non perveniet ad regnum Dei. In Psal. lxxxvi.

661 A quibus averteris vultum tuum, non erit spes ad salutem.

662 Impossible est aliquem salvari peccatorem, nisi per tuum, O Virgo, auxilium et favorem, quia quos non salvat Dei justitia, salvat sua intercessione Mariæ misericordia infinita. Ap. celada in Jud. Fig. s. 10.

663 In Deprec. ad Virg.

664 In Comp. Virg. c. 5.

665 Prov. viii. 36.

666 Facta est quasi navis institoris. Prov. xxxi. 14.

667 In mare mundi submergentur omnes illi, quos non suscipit navis ista. De Laud. V. l. 11.

668 Nunquam de me audiatur, quasi averser Mariam, erga quam minus bene affici reprobatæ mentis certum existimem judicium. V. Ap. P. Pep. Lez. tom. 7.

669 Qui audit me non confundetur. Eccli. xxiv. 30.

670 Qui præstat in obsequio tuo, procul fiet a perditione. In Psal. cxviii.

671 Quantumcumque quis fuerit peccator, si Mariæ devotus extiterit, nunquam in æternum peribit. Cant. 12, in Matt.

672 Ejice ancillam hanc, et filium ejus. Gen. xxi. 10.

673 Qui Dei genitrici perseveranter obsequitur, non multa mora et Deum ipsum in se recipiet. In Salv. Reg. Ex. 5.

674 Or. de Laud. V.

675 Nec facultas, nec voluntas illi deesse potest. Serm. de Aff.

676 Impossibile est Deiparam non exaudiri. P. 4, tit. 15, c. 17, s. 4.

677 Serm. de Aquæd.

678 Serm. de Nat. B. V.

679 Salve, inferorum formido, Christianorum spes, certa est fiducia tua. Orat. ad Virg.

680 Mariæ filii mei genitrici a bonitate mea concessum est propter Incarnati Verbi reverentiam, ut quicumque etiam peccator ad eam cum devota veneratione recurrit, nullo modo rapiatur a dæmone infernali. In Man. Spir.

681 Domine, dilexi decorem domus tuæ, ne perdas cum impiis animam meam. Psal. xxv. 8, 9.

682 Sapientia ædificavit sibi domum. Prov. ix. 1.

683 Nunquam peribit qui genitrici Virgini devotus sedulusque extiterit.

684 Pax multa diligentibus te, Domina; anima eorum non videbit mortem in æternum. In Psal. cxviii.

685 Fieri non potest ut pereat qui Mariæ sedulus et umilis cultor extiterit. In Cant. v. Spir. c. 18.

686 Quanti fuissent, æternaliter condemnati, vel permansissent in desperatione obstinati, nisi beatissima Virgo Maria interpellasset ad filium. Ap. Pep. Lez. tom. 7.

687 Ap. Crass. to. 1, q. 12.

688 L. 1, c. 35.

689 Stellar. Cor. B. V. l. 12, p. 2, a. 1.

690 Quid autem de nobis fiet, O sanctissima Virgo, O vita Christianorum. De Zona Virg.

691 Æternum væ non sentiet ille pro quo semel oraverit Maria.

692 Si accedam ad judicium, et matrem misericordiæ in causa mea habeo mecum, quis judicium denegabit propitium? In C. c. 15.

693 Si judex servum suum damnare voluerit, per manus tuas piissimas, O Maria, hoc faciat. Hor. Sap. l. 1, c. 16.

694 In te, Domina, speravi, non confundar in æternum. In Psal. Mar.

695 P. Alf. Andrada de Bapt. Virg.

696 Beata Virgo in regno purgatorii dominium habet. Serm. 3, de Nom. Mar. a. 1, c. 3.

697 Cap. xxiv. v. 8.

698 Scilicet visitans et subveniens necessitatibus et tormentis devotorum meorum quia filii sunt. Serm. 3, de Nom. Mar. a. 1, c. 8.

699 Vide quam referat Virginem colere, cum cultorum suorum in purgatorii flammis existentium non obliviscatur. Et licet omnibus opem et refrigerium ferat, id tamen præcipue erga suos præstat. Nov. Virg. Umb. c. 15, exc. 86.

700 Ego mater omnium qui sunt in purgatorio, quia omnes pœnæ, quæ debentur illis pro peccatis suis, in qualibet hora propter preces meas quodammodo mitigantur. L. 4, Rev. c. 132.

701 Cap. xxiv. 8.

702 Abyssi, idest purgatorii, adjuvans illas sanctas animas.

703 Maria bona, existentibus in purgatorio; quia per eam habent suffragium. Ser. 2, de Nat.

704 Tu es mater mea, tu mater misericordiæ, tu consolatio eorum, qui sunt in purgatorio. Lib. 1, Rev. 19.

705 Qui sunt in purgatorio gaudent, nomine meo audito, quemadmodum æger jacens in lecto, cum audit verbum solatii. Ap. B. Dion. Cant. l. 3, de Laud. V.

706 Virginis nomen illarum pœnarum refrigerium est; addit Virgo preces quibus veluti supero quodam rore cruciatus illi magni mitigantur. Nov. cit. c. 15, exc. 86.

707 Totum purgatorium fuisse evacuatum.

708 Ferunt quippe bonæ notæ auctores, Virginem in cœlum ituram a filio hoc petiisse, ut omnes animas quæ detinebantur in purgatorio, secum ad gloriam ducere posset. Cit. Exc. 86.

709 Ab his tormentis liberat beata Virgo, maxime devotos suos. Serm. 3, de Nom. Mar. a. 2, c. 3.

710 Crediderim omnibus qui in flammis purgantur, Mariæ meritis non solum leviores fuisse redditas illas pœnas, sed et breviores; adeo ut cruciatuum tempus contractum Virginis ope illius sit. Cit. Exc. 86.

711 Lib. 3, Ep. 10, et in ord. 50.

712 Beatissima Virgo singulis in annis festivitate nativitatis Christi ad purgatorii loca cum multitudine angelorum descendit, et multas inde animas eripit. Etiam in nocte dominicæ resurrectionis solet descendere ad purgatorium pro eductione animarum. Cart. Serm. 2, de Aff.

713 Facile autem crediderim in quocumque Virginis solemni festo plures animas ab illis pœnis eximi. In loc. cit.

714 Tom. 2, Div. d. B. Virg. tr. 6, prat. 4.

715 Materno plane affectu, dum igne purgatorii expiantur, solari, ac in cœlestem patriam obtentu suo quantocius pie creditur afferre. In Festo S. Mar. de M. Carm. 16, Jul.

716 In lib. de Gest. Vir. ill. Sol. Villar.

717 Troph. Marian. l. 4, c. 29.

718 In omnibus requiem quæsivi, et in hæreditate Domini morabor. Cap. xxiv. 11.

719 Et in hæreditate Domini morabor, idest in illis qui sunt hæreditas Domini.

720 Qui creavit me, requievit in tabernaculo meo; et dixit mihi; in Jacob inhabita, et in Israel hæreditare, et in electis meis mitte radices.

721 Ego feci in cœlis, ut oriretur lumen indeficiens. Cap. xxiv. v. 6.

722 Multi sancti sunt in cœlis, intercessione ejus, qui nunquam, ibi fuissent nisi per eam.

723 Qui speraverit in illa, porta cœli reserabitur ei.

724 Reseramentum cœlestis Jerusalem. Orat. de Laud. Virg.

725 Tibi regni cœlestis claves thesaurique commissi sunt. Cimel. Endol. 1.

726 Aperi nobis, O Virgo, cœlum, cujus claves habes.

727 Dicitur stella maris, quia sicut navigantes ad portum diriguntur per stellam maris, ita Christiani diriguntur ad gloriam per Mariam. Opusc. 8.

728 Scala cœlestis, quia per ipsam Deus descendit ad terram, ut per ipsam homines mererentur ascendere ad cœlum.

729 Ave gratia plena, quod facta sis salutis via, ascensusque ad superos. Serm. 1, de Annunc.

730 Scire et cognoscere te, O Virgo Deipara, est via immortalitatis; et narrare virtutes tuas est via salutis. In Psal. lxxxv.

731 P. 1, t. 1, c. 35.

732 Quis salvatur? quis regnat in cœlo? illi sunt, pro quibus regina misericordiæ interpellat.

733 Prov. viii. 15.

734 In Jerusalem potestas mea. C. 24, 25.

735 Imperando scilicet quod volo, et quos volo, introducendo. Ricc. l. 4, de. L. V.

736 Totum jure possidet filii regnum. L. 3, in Cant. 4.

737 Cœleste nobis regnum suo interventu, auxiliis, et precibus impetravit. St. Antoninus, p. 4, tit. 15, c. 2, s. 1.

738 Qui Virgini famulatur, ita securus est de paradiso ac si esset in paradiso. Guerricus Abbas.

739 Summus honor servire Mariæ, et de ejus esse familia. Etenim ei servire regnare est, est ejus agi frœnis plusquam regium. De Exc. Virg. c. 9.

740 Gens quæ non servierit illi, peribit. Gentes destitutæ tantæ matris auxilio, destituuntur auxilio Filii, et totius curiæ cœlestis. Exc. Virg. c. 9.

741 Advocatam promisit peregrinatio nostra, quæ tanquam judicis mater, et mater misericordiæ, suppliciter et efficaciter salutis nostræ negotia pertractabit. Serm. 1, de Assump.

742 Eam tu pontem fecisti, quo a mundi fluctibus trajiciens, ad tranquillum portum tuum deveniamus. Orat. in Nat. Deip.

743 Audite, gentes, qui cupitis regnum Dei, Virginem Mariam honorate et invenietis vitam æternam. In Psalt. Vir.

744 Peccatores per te, Deum exquisierunt et salvi facti sunt. Serm. de Dorm. Deip.

745 Et in capite ejus corona stellarum duodecim. Apoc. xii. 1.

746 Veni de Libano, sponsa mea, veni de Libano, veni coronaberis de cubilibus leonum, de montibus pardorum. Cant. iv. 8.

747 Et quid est hoc? nisi quia feræ per gratiam et orationes Mariæ sunt stellæ, quæ conveniunt tantæ reginæ. De Laud. Virg. cap. 3.

748 Nescit homo utrum odio vel amore dignus sit, sed omnia in futurum servantur incerta. Eccli. ix. 1, 2.

749 Domine quis habitabit in tabernaculo tuo? Psal. xiv. 1.

750 Amplectamur Mariæ vestigia, peccatores, et ejus beatis pedibus pervolvamur. Teneamus eam fortiter, nec dimittamus, donec ab ea mereamur benedici.

751 Tantummodo velis salutem nostram, et vere nequaquam salvi esse non poterimus. De Exc. Virg. c. 11.

752 Necessarium est quod hi ad quos convertit (Maria) oculos suos, justificentur, et glorificentur. P. 4, tit. 55.

753 Beatam me dicent omnes generationes. Luc. i. 48.

754 Beata jure dicitur, quia omnes ex ea beatificantur. Serm. 3, de Aff.

755 Tu felicitatis nostræ principium, medium et finis. Serm. in Hypant.

756 Per te cœlum apertum est, infernus evacuatus, instaurata cœlestis Jerusalem, miseris damnationem expectantibus vita data est. Serm. 4, de Aff. Virg.

757 Qui operabunt in me, non peccabunt. Qui elucidant me, vitam æternam habebunt. Eccli. xxiv. 30, 31.

758 Qui acquirunt gratiam Mariæ, agnoscentur a civibus paradisi et qui habuerit caracterem ejus, adnotabitur in libro vitæ. In. Spec.

759 Qui vicerit... scribam super eum nomen Dei mei, et nomen civitatis Dei mei. Apoc. iii. 12.

760 Gloriosa dicta sunt de te, civitas Dei. Psal. lxxxvi. 3.

761 Habens signaculum hoc, cognovit Dominus qui sunt ejus. 2 Tim. ii. 19.

762 Certissimum est signum salutis æternæ consequendæ.

763 Habentes devotionem hanc, signum est prædestinationis permagnum ad gloriam. P. 2, Ros. c. 11.

764 Signum sit tibi probabilissimum æternæ salutis, si perseveranter in die beatam virginem in Psalterio salutaveris. P. 44, de Psalt. c. 44.

765 Omnes domestici ejus vestiti sunt duplicibus. xxxi. 21.

766 Sicut lætantium omnium habitatio est in te, sancta Dei genitrix.

767 Lib. 7, Dial. c. 3.

768 Terra repromissionis Maria lacte et melle manans. Serm. sup. Salv. Reg.

769 Maria adeo prædita est misericordiæ visceribus, ut non tamen misericors, sed ipsa misericordia dici promereatur. Serm. 1, de Nat. Dom.

770 Certe, Domina, cum te aspicio, nihil nisi misericordiam cerno; nam pro miseris mater Dei facta es, et tibi officium miserendi commissum. Undique sollicita es de miseris, misericordia vallaris; solum misereri videris appetere. Stim. Am.

771 Cujus viscera nunquam desistunt fructum parturire pietatis. Serm. 1, de Assum.

772 Serm. 1, in Dom. p. Ep.

773 Eccli. xxiv. 19.

774 Merito dici potest mater olei, nam est mater misericordiæ. Lib. 1, in Cant.

775 Ne forte non sufficiat nobis et vobis. Matth. xxv. 9.

776 Maria plena oleo pietatis. In Spec. cap. 7.

777 Gratia plena, et in tantum plena, ut ex tua redundante oleo totus mundus hauriat. Si enim prudentes Virgines oleum acceperunt in vasis cum lampadibus, tu prudentissima Virgo gestasti vas redundans et indeficiens, ex quo, effuso oleo misericordiæ, omnium lampades illuminares.

778 Ut omnes eam respiciant, omnes ad eam confugiant.

779 Ad olivam in campis omnes possunt accedere, et accipere fructum ejus. Ad Mariam et justi et peccatores possunt accedere, ut inde misericordiam accipiant. P. 3, tit. 31, c. 4.

780 O quot sententias flagellorum propter peccata hæc sanctissima Virgo misericorditer revocavit!

781 Non est tutior locus ad latendum, quam sinus Mariæ. Ibi pauper habet domicilium, ibi infirmus invenit remedium, tristis solatium; ibi turbatus consilium, ibi destitutus acquirit juvamentum.

782 Ubi non est mulier ingemiscit egens. Eccli. xxxvi. 27.

783 Ingemiscit infirmus, ubi non fuerit hæc sanctissima mater.

784 Nisi preces Mariæ intervenirent, non esset spes misericordiæ. Rev. l. 6, c. 26.

785 Non reperitur aliquis sanctorum ita compati in infirmitatibus, sicut mulier hæc beatissima Virgo Maria. P. 4, t. 15, c. 2.

786 Ubicumque fuerit miseria, tua currit et succurrit misericordia. In Cant. 4, 5.

787 Itaque, O B. Virgo, ubi miserias invenis, ibi tuas misericordias effundis. Cap. 4, 1, Reg.

788 Et usque ad futurum sæculum non desinam, ut in habitatione sancta coram ipso ministravi. Eccli. xxiv. 14.

789 Usque ad futurum sæculum, id est beatorum, non desinam miseriis subvenire, et pro peccatoribus orare.

790 Plus vult illa bonum tibi facere et largiri gratiam, quam tu accipere concupiscas. Mar. p. 1, Serm. 5, de Nov. Mar.

791 Invenies eam in manibus plenam misericordia et liberalitate. Loc. cit.

792 Quin et camelis tuis hauriam aquam, donec cuncti bibant. Gen. xxiv. 19.

793 Domina, nec puero Abrahæ tantum, sed et camelis tribue de supereffluente hydria tua. Serm. Sup. Miss.

794 Dives in omnes qui invocant illum. Rom. x. 12.

795 Largitas Mariæ assimilat largitatem filii sui; dat amplius quam petatur. De Laud. Virg.

796 Majori devotione orabis pro me, quam ego auderem petere; et majora mihi impetrabis quam petere præsumam.

797 Noscitis cujus spiritus estis. Luc. ix. 55.

798 Ego vocor mater misericordiæ, et vero misericordia illius misericordem me fecit. Rev. l. 1, c. 6.

799 Et signum magnum apparuit in cœlo, mulier amicta sole. Apoc. xii. 1.

800 Vestis solem, et vestiris ab eo.

801 Non discutit merita, sed omnibus exorabilem se præbet. Serm. in Sign. Magn.

802 Cant. 6, 9.

803 Pulchra ut luna quia pulchrum est benefacere indignis. Epist. 26.

804 Quod sol facit in anno, luna facit in mense. Jo. di Minian. l. 1, de Cœl. c. 3.

805 Velocior nonnumquam est nostra salus, invocato nomine Mariæ, quam invocato nomine Jesu. De Excell. Virg. c. 6.

806 Si pertimescis ad Deum accedere, respice ad Mariam; non illic invenis quod timeas, genus tuum vides.

807 Quæ ad eam pertinent, plena omnia pietatis et gratiæ. Denique omnia omnibus facta est, sapientibus et insipientibus copiosissima charitate debitricem se fecit. Omnibus misericordiæ suæ sinum aperit, ut de plenitudine ejus accipiant omnes. Super Sign. Magn.

808 Circuit quærens quem devoret. Ep. 1, c. 5.

809 Ipsa semper circuit, quærens quem salvet. Marial. p. 3, Serm. 3.

810 Patrocinium tuum majus est, quam apprehendi possit. De Zona. Virg.

811 Quare parcit nunc mundo ipse Deus, qui olim multo his minora peccata acrius punivit? Ap. P. Pepe. Grand. etc.

812 Totum hoc facit propter B. Virginem, et ejus merita.

813 Cœlum et terra jamdudum ruissent, si Maria suis precibus non sustentasset.

814 Securum accessum jam habet homo ad Deum, ubi mediatorem causæ suæ filium habet ante Patrem, et ante filium, matrem. Christus ostendit Patri latus et vulnera, Maria Christo pectus, et ubera. De Laud. Virg.

815 Una puella sic Deum in sui pectoris capit hospitio, ut pacem terris, salutem perditis, vitam mortuis, pro ipsa domo exigat pensionem. Serm. 140.

816 Sæpe quos justitia filii potest damnare, mater misericordiæ liberat. Thesaurus Domini est, et thesauraria gratiarum. Salus nostra in manu illius est. Prolog. in Contempl. Virg.

817 Hæc est nostra salus, vita, spes, consilium, refugium, auxilium nostrum. P. 1, Ser. 6, de Com. Mar.

818 Adeamus cum fiducia ad thronum gratiæ, ut misericordiam consequamur, ut gratiam inveniamus in auxilio opportuno. Hebr. iv. 16.

819 Ad thronum gratiæ, scilicet ad Mariam. P. 4, t. 15, c. 14, s. 7.

820 Clemens indigentibus, pia exorantibus, dulcis diligentibus. O clemens pœnitentibus, pia proficientibus, dulcis contemplantibus. O clemens liberando, O pia largiendo, O dulcis te donando. Sup. Salv. Reg.

821 Lib. de Nat. Mar.

822 Or. de Præs. Deip.

823 Hist. tit. 4, c. 6.

824 De Laud. Virg. p. 14.

825 Dedit tibi, Maria, tota Trinitas nomen post nomen filii tui supra omne nomen; ut in nomine tuo omne genuflectatur, cœlestium, terrestrium, et infernorum. De Laud. v. l. 1, c. 2.

826 Hoc nomen Mariæ plenum est omni dulcedine ac suavitate divina.

827 Nomen Jesu.... Nomen Mariæ jubilus in corde, mel in ore, in aure melos.

828 Quæ est ista, quæ ascendit per desertum, sicut virgula fumi? C. iii. 6.

829 Quæ est ista, quæ progreditur, quasi aurora consurgens? C. vi. 9.

830 Quæ est ista, quæ ascendit de deserto deliciis affluens? viii. 5.

831 Forsitan, quia dulce nomen sibi desiderant responderi. De Laud. Virg. c. 2.

832 Neque enim post filii nomen aliud nomen cœlum et terra nominat, unde tantum gratiæ, spei, et suavitatis piæ mentes concipiant. De Grat. Nov. Test. tr. 6.

833 Nomen namque Mariæ mirum quid, suave, atque divinum in se continet, et cum convenit amicis cordibus, amicæ suavitatis odorem spiret. Et mirum illud est de nomine Mariæ, ut millies auditum semper audiatur quasi novum. De. grat. Nov. Test. tr. 6.

834 O magna, O pia, O multum laudabilis Maria, tu nec nominari potes quin accendas; nec cogitari, quin recrees affectus diligentium te. Ap. S. Bon. Spec. c. 8.

835 Mariæ nomen longe melius quam divitiæ, quia melius angustiam relevat. De Laud. Virg. c. 2.

836 Tuum, Dei genitrix, nomen divinis benedictionibus et gratiis ex omni parte refertum. Orat. in Hyp.

837 Nomen tuum devote nominari non potest sine nominantis utilitate. Spec. B. Virg. c. 8.

838 Tanta est virtus tui sacratissimi nominis, semper benigna Virgo Maria, quod mirabiliter emollit duritia cordis humani. Peccator per te respirat in spe veniæ et gratiæ. Idiot. ap. Alph. Mar. p. 827.

839 Unguentum nomen tuum. Descendat istud unguentum in animæ preæcordia, S. Maria, quo divinæ gratiæ spiramenta redoleam. De Instit. Virg. c. 13.

840 O Maria, tui recordatio nominis mœstos lætificat, errantes ad viam salutis revocat, et peccatores ne desperent confortat. In vita Christ. p. 2, c. 86.

841 Sic Maria suo sanctissimo nomine, quod quinque litteris constat, confert quotidie veniam peccatoribus. Stellar. a. 2.

842 Cant. i. 2.

843 Gloria nominis ejus oleo effuso comparatur. Oleum ægrotantem sanat, odorem parit, flammam accendit. In Cant. 1, 2.

844 Peccator es? ad nomen Mariæ confugias; ipsum solum sufficit ad medendum. Nulla pestis, quæ ad nomen Mariæ non cedat continuo. De Laud. Virg. p. 14.

845 Expavescunt cœli reginam spiritus maligni, et diffugiunt, audito nomine sancto ejus, velut ab igne. Serm. 4, p. 3, ad Novit.

846 Nullus est in hac vita tam frigidus ab amore Dei, qui si invocaverit nomen meum, cum proposito pœnitendi, statim diabolus ab ipso non discedat. Rev. lib. 1, c. 9.

847 Omnes dæmones verentur hoc nomen, et timent, qui audientes hoc nomen Mariæ, statim relinquunt animam de unguibus, quibus tenebant eam. Rev. l. 2, c. 19.

848 Angeli boni, audito nomine meo, justis magis propinquant. Ap. Dion. Cart. de Laud. V. cap. ult.

849 Quomodo corpus enim vitalis signum operationis habet respirationem, ita sanctissimum nomen tuum, O Virgo, quod in ore servorum tuorum versatur assidue, vitæ et auxilii non solum est signum, sed etiam ea procurat et conciliat. De Zona Virg.

850 Turris fortissima nomen Dominæ, ad ipsam fugiet peccator, et liberabitur. Hæc defendit quoslibet, et quantumlibet peccatores. De Laud. Virg. l. 11.

851 Non est in aliquo nomine tam potens adjutorium, nec est aliud nomen datum hominibus post nomen Jesu, ex quo tanta salus refundatur hominibus, sicut nomen Mariæ. De Laud. Virg. c. 2.

852 Luc. i. 27.

853 Hoc nomen semper cum castitate conjunctum esse debet. Loc. cit.

854 Serm. 146.

855 In periculis, in augustiis, in rebus dubiis Mariam cogita, Mariam invoca. Non recedat ab ore, non recedat a corde. Hom. 2, Sup. Miss.

856 Quicumque invocaverit nomen tuum, et in te sperabit cum proposito emendandi, tria illi dabuntur, contritio peccatorum, eorum satisfactio, et fortitudo ad proficiendum et insuper regnum cœlorum. Rev. l. 1, c. 10.

857 Tanta enim est in me dulcedo verborum tuorum, quod negare non valeo, quod tu petis.

858 Nomen Mariæ est reseratorium portæ cœli. In Deprec ad Virg.

859 Devota invocatio hujus nominis ducit ad virorem gratiæ in præsenti, et ad virorem gloriæ in futuro. De Laud. Virg. l. 2, c. 2.

860 Si consolari in omni tribulatione quæritis, accedite ad Mariam, Mariam invocate, Mariam honorate, Mariæ vos commendate; cum Maria gaudete, cum Maria dolete, cum Maria orate, cum Maria ambulate, cum Maria Jesum quærite; cum Maria et Jesu vivere et mori desiderate. Fratres, si ista exercetis, proficietis. Maria pro vobis libenter orabit, et Jesus libenter matrem suam exaudiet. Serm. par. 3, Serm. 2.

861 Hæc brevis oratio, Jesus et Maria, facilis est ad tenendum, dulcis ad cogitandum, fortis ad protegendum.

862 Beatus vir qui diligit nomen tuum, Maria!

863 Gloriosum et admirabile nomen tuum; qui illud retinent, non expavescunt in puncto mortis. Spec. B. Virg.

864 Inter ipsam dulcissimi nominis articulationem. An. 1109.

865 Dei matris nomen sit mihi ultimus linguæ loquentis motus. Orat. 6, ad Ann. Virg.

866 Propter honorem nominis tui in exitu animæ meæ de hoc mundo, occurre illi, domina, et suscipe eam. In Psalt. Deip.

867 Consolare eam vultu sancto tuo. Esto illi scala et iter ad paradisum; impetra ei indulgentiam pacis et sedem lucis.

868 Sustine devotos, suscipe causas reorum ante tribunal Christi.

869 Ego ex ore altissimi prodivi primogenita ante omnem creaturam. Eccli. xxiv. 5.

870 Dominus possedit me in initio viarum suarum. Prov. viii. 22.

871 Ep. contr. Pa. Samos.

872 In vitam prodiisti, ut orbis universi administram te præberes. Or. 1, de Nat. Virg.

873 Sicut per illam homines evaserunt diluvium, sic per istam peccati naufragium. Per illam paucorum facta est liberatio, per istam humani generis salvatio. Serm. de B. Virg.

874 Or. de S. Deip.

875 Salve quæ sustulisti tristitiam Evæ.

876 Ave, Dei hominumque sequestra constituta.

877 Ave totius orbis conciliatrix.

878 Inimicitias ponam inter te et mulierem, et semen tuum et semen illius; ipsa conteret caput tuum. Gen. iii. 15.

879 Cum peccati originalis caput sit diabolus, tale caput Maria contrivit; quia nulla peccati subjectio ingressum habuit in animam Virginis, et ideo ab omni macula immunis fuit. In Gen. iii. 15.

880 Congruum erat ut B. Virgo Maria, per quam aufertur nobis opprobrium, vinceret diabolum, ut nec ei succumberet ad modicum. In 3, dist. 3, art. 2, q. 2.

881 Tu ante omnem creaturam in mente Dei præordinata fuisti, ut Deum ipsum hominem procreares. Serm. 15, cap. 4.

882 Sanctitas illis rebus attribuitur, quæ in Deum sunt ordinatæ. 1 p. q. 36, art. 1.

883 Neque enim homini præparatur habitatio, sed Deo. 1 Par. xxix. 1.

884 Omnium artifex Deus, filio suo dignum habitaculum fabricaturus, eam omnium gratificantium charismatum copia adornavit. Lib. 2, de Laud. Virg. art. 2.

885 Omnipotens sempiterne Deus, qui gloriosæ Virginis et matris Mariæ corpus et animam ut dignum filii tui habitaculum effici mereretur, Spiritu Sancto co-operante præparasti, etc.

886 Prov. xvii. 6.

887 Providentia singulari perfecit ut sanctissima Virgo ab ipso vitæ suæ principio tam omnino existeret pura quam decebat illam, quæ Christo digna mater existeret. In Men. die. 25, Martii.

888 Quod vel paucis mortalium constat esse collatum, fas certe non est suspicari tantæ Virgini esse negatum. Epist. 174.

889 Nihil unquam alicui sanctorum concessum est, quod a principio vitæ cumulatius non præfulgeat in Maria. Serm. 2, de Ass.

890 Matris Dei et servorum Dei infinitum eat discrimen. Or. 1, de Ass.

891 Majora in quovis genere privilegia gratiæ deferenda sunt matri Dei, quam servis. 3, p. q. 27, art. 2.

892 Impotensne fuit sapientia Dei mundum habitaculum condere, remota omni labe conditionis humanæ? Serm. de Conc.

893 Angelos, aliis peccantibus, a peccato servavit; et matrem ab aliorum peccatis exortem servare non potuit? Loc. cit.

894 Decens erat ut ea puritate, qua major sub Deo nequit intelligi, Virgo illa niteret, cui Deus Pater unicum sibi filium dare disponebat. Dict. Lib. de Conc.

895 Cum Virginis una cum corpore animam conservasset, ut eam decebat, quæ Deum in sinu suo exceptura erat; sanctus enim ipse cum sit, in sanctis requiescit. Lib. 4, de Fid. Ort. cap. 15.

896 Sicut lilium inter spinas, sic amica mea inter filias. Cant. ii. 2.

897 Nascens de homine factor hominum talem sibi debuit eligere matrem, qualem se decere sciebat. H. 3, Sup. Miss.

898 Tertio fuit sanctificatio maternalis, et hæc removet omnem culpam originalem. Hæc fuit in B. Virgine; sane Deus talem tam nobilitate naturæ, quam perfectione gratiæ condidit matrem, qualem eum decebat habere suam matrem. Tom. 2, Serm. 51, c. 1.

899 Talis enim decebat, ut nobis esset pontifex sanctus, innocens, impollutus segregatus a peccatoribus, etc. Heb. vii. 26.

900 Oportuit eum qui peccata venerat tollere, esse a peccatoribus segregatum quantum ad culpam cui Adam subjacuit. 3 p. q. 4, art. 6, ad. 1.

901 Non de terra, sed de cœlo vas sibi hoc per quod descenderet, Christus elegit, et sacravit templum pudoris. De Inst. Virg. c. 5.

902 Primus homo de terra terrenus; secundus homo de cœlo cœlestis. 1 C. xv. 47.

903 Non decuit regem gloriæ jacere nisi in vase purissimo et electissimo præ omnibus angelis et hominibus. Rev. l. 1, c. 17.

904 Maria fuit vas mundum et non mundum; mundum quia totum pulchra; sed non mundum, quia de peccatoribus nata est licet sine peccato concepta, ut filius meus de ea sine peccato nasceretur. L. 5, c. 13.

905 Gloria enim hominis ex honore patris sui, et dedecus filii pater sine honore. Eccli. iii. 13.

906 Putredo namque humanæ est opprobrium conditionis, a quo cum Jesus sit alienus, natura Mariæ excipitur; caro enim Jesu caro Mariæ est. Serm. de Ass. B. V.

907 Caro Christi caro est Mariæ, et quamvis gloria resurrectionis fuerit glorificata, eadem tamen mansit quæ de Maria sumpta est. Loc. cit.

908 Una est Mariæ et Christi caro; atque adeo filii gloriam cum matre non tam communem judico, quam eamdem. De L. V.

909 Tu sola inventa est digna, ut in tua virginali aula Rex Regum primam sibi mansionem eligeret. In Depr. ad Virg.

910 Antequam conciperet, jam idonea erat ut esset mater Dei. Serm. 3, de Nat. Virg.

911 B. Virgo cujus viscera meruerunt portare Christum Dominum. Resp. 1, Noct. 2, in Nat. Mar.

912 B. Virgo dicitur meruisse portare dominum omnium, non quia meruit ipsum incarnari, sed quia meruit ex gratia sibi data illum puritatis et sanctitatis gradum ut congrue posset esse mater Dei. 3 p. q. 2, a 11, ad 3.

913 Singularis ejus sanctitas ex gratia hoc promeruit, quod susceptione Dei singulariter judicata est digna. De Ass. Serm. 2.

914 Quæ autem excellentia, quæ perfectio decuit eam ut esset mater Dei. Serm. 3, Nat. Virg.

915 Beata autem Virgo fuit electa divinitus, ut esset mater Dei; et ideo non est dubitandum, quin Deus, per suam gratiam, eam ad hoc idoneam reddidit, secundum quod Angelus ad eam dicit. Luc. 1, Invenisti gratiam apud Deum; ecce concipies, etc., 3, p. q. 27, a. 4, in corp.

916 Non fuisset idonea mater Dei, si peccasset aliquando, quia ignominia matris ad filium redundasset. Serm. 3, Nat. Virg.

917 Excepta itaque S. Virgine Maria, de qua propter honorem Domini nullam prorsus, cum de peccatis agitur, habere volo quæstionem. Inde enim scimus quod ei plus gratiæ collatum fuerit ad vincendum ex omni parte peccatum, quæ concipere et parere meruit eum quem constat nullum habuisse peccatum. De Nat. et grat. contr. Pel. t. 7, c. 36.

918 Christus talem matrem sibi elegit, qualem meruit habere, de qua non erubesceret.

919 Intra viscera, quæ citra ullam sui dedecoris notam creaverat, habitavit. Or. de Nat. Dom.

920 Nonne mater ejus dicitur Maria? Matth. xiii. 55.

921 Nonne mater ejus extitit peccatrix?

922 Sapientia ædificavit sibi domum. Prov. ix. 1.

923 Sanctificavit tabernaculum suum altissimus.... Adjuvabit eam Deus mane diluculo. Psal. xlv. 56.

924 Psal. xcii. 5.

925 In malevolam animam non introibit sapientia, nec habitabit in corpore subdito peccatis. Sap. i. 4.

926 Dei filius in ipsa habitabit, non solum in anima, sed etiam in utero. 3, p. q. 27, a. 4.

927 Nullam digniorem domum sibi filius Dei ædificavit, quam Mariam, quæ nunquam fuit ab hostibus capta, neque suis ornamentis spoliata.

928 Quis unquam audivit architectum, qui sibi domum ædificavit, ejus occupationem et possessionem primo suo inimico cessisse. In Conc. Eph. n. 6.

929 Qui dixit, honora patrem et matrem ut decretum a se promulgatum servaret, omnem Matri gratiam et honorem impendit. Or. in Hypap.

930 Sicut honorem matris præcipit ita inhonorationem damnat. Serm. de Ass. B. Virg.

931 Cum tu Summus Princeps velis habere matrem, illi certe debebis honorem; nimis autem appareret illam legem non bene adimpleri, si in abominationem peccati originalis permitteres illam quæ esse debet habitaculum totius puritatis. Serm. de Conc. B. M.

932 Christus plus pro redimenda Virgine venit quam pro omni alia creatura.

933 Duplex est redimendi modus, unus redimendo lapsum, alter redimendo non lapsum, ne cadat.

934 Nobilius redimitur cui providetur, ne cadat, quam ut lapsus erigatur.

935 Scot. Acad. tom. 8, art. 3, sect. 3, q. l. s. 5.

936 Credendum est enim quod novo sanctificationis genere in ejus conceptionis primordio Spiritus Sanctus eam a peccato originali (non quod infuit, sed quod infuisset) redemit atque singulari gratia preservavit. Serm. 2, de Ass.

937 Alii liberatorem, Virgo sancta præliberatorem habuit.

938 Talis agnus, qualis Mater agni; quoniam omnis arbor ex fructu suo cognoscitur. Coll. 3, de Verb. Inc.

939 O digna digni, formosa pulchri, excelsa altissimi, mater Dei. Ug. de S. Vict. Serm. de Ass.

940 Lacta, O Maria, Creatorem tuum, lacta eum qui te fecit, et qui talem fecit te, ut ipse fieret ex te. Serm. de Nat. Virg.

941 Hæc est quæ sola meruit mater, et sponsa vocari. Serm. de Ass.

942 Ipse spiritus Dei, ipse amor Patris et Filii corporaliter venit in eam singularique gratia præ omnibus in ipsa requievit, et reginam cœli et terræ fecit sponsam suam. De Exc. Virg. c. 4.

943 Spiritus Sanctus superveniet in te. Luc. i. 35.

944 Unde dicitur templum Domini, sacrarium Spiritus Sancti, quia concepit ex Spiritu Sancto. Opusc. 8.

945 Tota pulchra es, amica mea, et macula non est in te. Cant. iv. 7.

946 Tom. 2, Serm. 52.

947 Serm. de Nat. Virg.

948 Tota pulchra es, Virgo gloriosissima, non in parte, sed in toto; et macula peccati sive mortalis, sive venialis, sive originalis non est in te. In Contemp. B. V. c. 3.

949 Hortus conclusus, soror mea sponsa, hortus conclusus, fons signatus. Cant. iv. 12.

950 Hæc est hortus conclusus, fons signatus ad quam nulli potuerunt doli irrumpere, nec prevalere fraus inimici; sed permansit sancta mente, et corpore. Ep. 10, ad Eust. de Ass.

951 Hortus conclusus tu es, ad quem deflorandum manus peccatorum nunquam introivit.

952 Fundamenta ejus in montibus sanctis; diligit Dominus portas Sion super omnia tabernacula Jacob.... Homo natus est in ea et ipse fundavit eam Altissimus. Psal. lxxxvi. 1, 2, 5.

953 Mutæ filiæ congregaverunt divitias, tu supergressa es universas. Prov. xxxi. 29.

954 Adolescentularum non est numerus. Una est columba mea, perfecta mea, una est matris suæ. Cant. vi. 8.

955 Bene gratia plena dicitur, quia cæteris per partes præstatur, Mariæ vero simul se tota infundit plenitudo gratiæ. Serm. de Ass. B. V.

956 Anima B. Virginis ita fuit plena quod ex ea refundit gratia in carnem, ut de ipsa conciperet Deum. Opusc. 8.

957 Simul in ea collecta est gratiæ plenitudo, quia ab exordio suæ conceptionis aspersione Spiritus Sancti tota deitatis gratia est superfusa. Lib. de Panib. cap. 10.

958 A Deo electam et præelectam totam eam rapturus erat sibi Spiritus Sanctus. Serm. de Ann.

959 De Arcan. l. 7, c. 18.

960 L. 8, Exerc. 8.

961 Lib. 2, Cant. ex to.

962 De V. Conc. c. 7, s. 7.

963 De pecc. orig. c. ult.

964 Umbra. Virg. c. 10, exc. 28.

965 P. 8, d. 2, q. 2, a. 3.

966 Man. to. 3, tr. 5, c. 6, s. 2.

967 To. 3, de pecc. c. 7.

968 Omnes in quo (Ada) peccaverunt. Rom. v.

969 In Exam. Theol.

970 1, 2, q. 2, de pecc.

971 Piet. Lugd. n. 29.

972 Disc. Th. de Imm. Conc.

973 Qu. Prod. ad Trut.

974 C. xii. 49, 55.

975 Suscipe me non ex Sara, sed ex Maria, ut incorrupta sit virgo, sed virgo per gratiam ab omni integra labe peccati. Serm. 22, in Psal. cxviii.

976 Nec serpentis venenosi afflatibus infecta est. Hom. 1.

977 Immaculata, et ab omni peccati labe alienissima. Tom. 5, or. ad Dei Gen.

978 Ave, gratia plena; quibus ostendit ex integro (nota ex integro) iram primæ sententiæ exclusam, et plenam benedictionis gratiam restitutam. Serm. 11, in Nat. Dom.

979 Nubes illa non fuit in tenebris, semper in luce. In Psal. 77.

980 Nec sustinebat justitia, ut illud vas electionis communibus laxaretur injuriis, quoniam plurimum a cæteris distans natura communicabat non culpa. Lib. de Carn. Christi oper. de Nativ.

981 Qui antiquam virginem sine probro condidit, ipse et secundam sine nota et crimine fabricatus est. Or. de Deip.

982 Virginem ideo dici immaculatam, quia in nullo corrupta est. In Ep. Ap. Syn. to. 3, p. 307.

983 Constat eam aboriginali peccato fuisse immunem. Cont. Disp. De Virgin. Mar.

984 Ad hunc paradisum serpens aditum non habuit. Or. 2, de Nat. Mar.

985 Caro Virginis ex Adam sumpta, maculas Adam non admisit. Serm. de Ass. V.

986 Hæc est incorrupta terra illa, cui benedixit Dominus, ab omni propterea peccati contagione libera. In Psal. ci.

987 Domina nostra fuit plena gratia præveniente in sua sanctificatione, gratia scilicet præservativa contra fœditatem originalis culpæ. Serm. 2, de Ass.

988 Non enim credendum est, quod ipse filius Dei voluerit nasci ex Virgine, et sumere ejus carnem, quæ esset maculata aliquo originali peccato. Tom. 3, Serm. 49.

989 Ab ipsa conceptione fuit in benedictionibus præventa. Serm. de Annunt.

990 Gratiam singularem, O dulcissima Virgo, invenisti, quia fuerunt in te ab originali labe præservatio, etc. C. 6.

991 De Præf. Virg. q. 6, a. 4.

992 Aucta rursus, et propagata fuit pietas hæc et cultus erga Deiparam... ita ut, accedentibus academiis ad hanc sententiam, jam fere omnes Catholici eam complectantur.

993 Tom. 5, p. 2, l. 14, c. 2, n. 10.

994 In. adn. ad. Est. l. 2, Dist. 3, s. 2.

995 Ep. Decr. 4, c. 2.

996 In Sede Apostolica extra maculam semper est catholica servata religio. Decr. 24, 9, 1, c. In sede.

997 Serm. 95, et 113.

998 Ep. ad. Can. Lugd.

999 Ecclesia celebret nativitatem B. Virginis; non autem celebratur festum in Ecclesia nisi pro aliquo sancto; Ergo B. Virgo fuit in utero sanctificata. 2, p. q. 27, a. 2.

1000 Psal. lxxi. 6.

1001 Virgo sancta totam sibi hauserat Spiritus Sancti gratiam. In Cat. D. Ph. in 1. Luc.

1002 C. xxiv. 16.

1003 Totum teneo in plenitudine quod alii sancti tenent in partes. Serm. 3, de B. V.

1004 Virgo sanctificata fuit in utero super omnes sanctos et angelos.

1005 Tom. 3, Lez. 136.

1006 Ap. P. Pepe. Loc. cit.

1007 Serm. 29.

1008 Unicuique a Deo datur gratia, secundum hoc ad quod eligitur. 3, p. q. 27, a. 5, ad 1.

1009 Qui et idoneos nos fecit ministros Novi Testamenti. 2 Cor. iii. 6.

1010 Regula firma est in sacra theologia, quod quandocumque Deus aliquem eligit ad aliquem statum, omnia bona illi dispenset, quæ illi statui necessaria sunt et illum copiose decorant. Serm. 10, a. 2, c. 1.

1011 Virgo fuit electa, ut esset mater Dei, et ideo non est dubitandum quia Deus per suam gratiam eam ad hoc idoneam reddidit. Loc. cit. art. 4.

1012 In B. Virgine fuit perfectio quasi dispositiva, per quam reddebatur idonea ad hoc quod esset mater Christi; et hæc fuit perfectio sanctificationis. Cit. q. 27, a. 5, ad 2.

1013 3, p. q. 7, a. 10, ad 1.

1014 Virtus divina, licet possit facere aliquid majus et melius, quam sit habitualis gratia Christi; non tamen posset facere quod ordinaretur ad aliquid majus quam sit unio personalis ad filium unigenitum a Patre, cui unioni sufficienter correspondet talis mensura gratiæ, secundum definitionem divinæ sapientiæ. D. q. 7, a. 12, ad 2.

1015 Potentiam naturalem ad recipiendum posse totam impleri, non autem potentiam obedientiæ. S. Th. q. 29, de Verit. a. 3, ad 3.

1016 Beata Virgo est plena gratia, non ex parte ipsius gratiæ; quia non habuit gratiam in summa excellentia qua potest haberi, nec ad omnes effectus gratiæ; sed dicitur fuisse plena gratia per comparationem ad ipsam; quia scilicet habebat gratiam sufficientem ad statum illum, ad quem erat a Deo electa, ut esset mater unigeniti ejus. D. q. 7, a. 10, ad 1.

1017 Et igitur dignitas matris Dei regula, per quam metiendum, quicquid Virgini ab eo collatum credimus.

1018 Psal. lxxxvi. 1.

1019 Diligit Dominus portas Sion super omnia tabernacula Jacob. lxxxvi. 2.

1020 Et erit in novissimis diebus præparatus mons domus Domini in vertice montium, et elevabitur super colles, et fluent ad eum omnes gentes. Isa. ii. 2.

1021 Mons quippe in vertice montium, quia altitudo Mariæ super omnes sanctos refulsit. L. 1, in 1, Reg. c. v.

1022 Mons in quo beneplacitum est Deo habitare in eo.

1023 Siderum rapit positionem, ut sint quasi non sint; sic Virgo merita singulorum et omnium antecedit. Serm. de Ass.

1024 Neque enim decebat Deum alia mater quam Virgo neque Virginem alius filius quam Deus.

1025 Ipsa in nostra salute communem cum Christo effectum obtinuit.

1026 Omnium salutem desideravit, quæsivit, obtinuit; imo omnium salus per ipsam effecta. C. 26, in Cant.

1027 C. xxiv. 25.

1028 Ibid.

1029 Ego mater pulchræ dilectionis, et timoris, et agnitionis, et sanctæ spei.

1030 Magnifica gratiæ inventricem, mediatricem salutis, restauratricem sæculorum. Hæc mihi de illa cantat Ecclesia, et me eadem docuit decantare. Epist. 174, ad Canonic. Lugd.

1031 Bene plena, quia cæteris sanctis datur gratia per partes; Mariæ vero tota se infudit plenitudo gratiæ. Serm. de Ass.

1032 Ave gratia plena, propterea Deum inter et homines mediatrix intercedens.

1033 Quomodo non est Maria plena gratia, quæ effecta est paradisi scala, interventrix mundi, Dei atque hominum verissima mediatrix. Serm. de ann. B. V.

1034 Pura sanctitas pectoris ejus, omnis creaturæ puritatem, sanctitatemque transcendens, promeruit ut reparatrix perditi orbis dignissima fieret. De Excell. Virg. c. 9.

1035 Utraque creatura per hanc reparatur, et angelorum ruina per hanc restaurata est, et natura humana reconciliata. In Cant. 4.

1036 Cuncta per hanc Virginem in statum pristinum revocata sunt et restaurata. De Exc. Virg. c. 11.

1037 Father La Colombiere. Serm. 31.

1038 Eccli. xxiv. 19.

1039 Eccli. xxiv. 23.

1040 Serm. 1, in Ann.

1041 Quæ est ista, quæ ascendit de deserto deliciis affluens, innixa super dilectum suum? Cant. viii. 5.

1042 Hoc est quæ ascendit, ita ut inhæret Dei Verbo, sicut vitis propago? Ap. Seg. Pred. 40, dell’ Ann.

1043 Fuit etiam gratia plena quantum ad refusionem ad omnes homines.

1044 Sed quando quis haberet tantum, quod sufficeret ad salutem omnium, hoc esset maximum; et hoc fuit in Christo et beata Virgine. Opusc. 8.

1045 Et de plenitudine ejus nos omnes accepimus. C. i. 16.

1046 Gratia plena, de cujus plenitudine accipiunt universi.

1047 Ita ut nullus sit, qui de plenitudine gratiæ Virginis non sit particeps.

1048 Quis unquam reperitur cui Virgo propitia non sit? Quis ad quem ejus misericordia non se extendat?

1049 Plenus aquæductus, ut accipiant cæteri de plenitudine, sed non plenitudinem ipsam.

1050 Intueamini quanto devotionis affectu a nobis eam voluerit honorari, qui totius boni plenitudinem posuit in Maria; ut proinde si quid spei nobis est, si quid gratiæ, si quid salutis, ab ea noverimus redundare. Serm. de Aquæd.

1051 Incidi præcepit aquæductus illorum. Judith vii. 6.

1052 Udo cessa de ludo; lusisti satis; Udo.

1053 Cant. ii. 10.

1054 Audi, filia, et vide, et inclina aurem tuam; et obliviscere populum tuum, et domum patris tui. Psal. xliv. 11.

1055 3 p. q. 19, a. 3.

1056 Sanctificari per propium actum est perfectior modus. Ergo credendum est hoc modo fuisse sanctificatam Virginem. To. 2, in 3 p. D. 4, 5, 8.

1057 1 p. q. 63, a. 5, et q. 95, a. 2.

1058 Ex ea accepit humanam Naturam, et ideo præ cæteris majorem debuit a Christo gratiæ plenitudinem obtinere. 3 p. q. 27, a. 5.

1059 Unde fit ut singulare jus habeat ad dona filii sui. T. 2, in 3, p. D. 1, 5, 2.

1060 Serm. Ang. c. 14.

1061 Serm. Ang. c. 14.

1062 De Form. et Mor. B. M.

1063 De Vir. l. 1.

1064 Pro eo quod in contemptum locus esset venturus.... Virgines quæ conclusæ erant, procurrebant ad Oniam.

1065 Tertio anno oblata est in templo. Serm. de Laud. Virg.

1066 Anna haud cunctata est eam at templum adducere, ac Deo offerre. Or. de Nat. Chr.

1067 De Oblat. Deip.

1068 Cant. vii. 1.

1069 Magnam quoque festivitatem fecit Deus cum angelis in deductione suæ sponsæ ad templum. Marial. p. 4, Serm. 1.

1070 Quia nullus unquam Deo gratior, usque ad illud tempus ascendit. Loc. cit.

1071 Abi ergo, oh Domina Mater Dei, in atria Domini, exultans et expectans Sancti Spiritus adventum et unigeniti Filii conceptionem. De Oblat. Virg.

1072 Gen. viii. 9.

1073 Congratulamini mihi omnes qui diligitis Dominum, quia, cum essem parvula, placui altissimo. In 2, Resp. 1, Noct. in Fest. S. M. ad Niv.

1074 Diliges Dominum Deum tuum ex toto corde tuo.

1075 Lib. 1, de Inst. Virg.

1076 Maria seipsam perpetuis Dei obsequiis obtulit et dedicavit. Mar. p. 4, Serm. 1.

1077 Cant. ii. 16.

1078 Ad templum adducitur, ac deinde in domo Dei plantata, atque per spiritum saginata, instar olivæ frugiferæ virtutum omnium domicilium efficitur. L. 4, de Fid. c. 15.

1079 Or. 1, de Nat. Virg.

1080 De Fid. Ort. l. 4, c. 15.

1081 De Form. et Mor. B. M.

1082 S. Gir. appres. l’ist. della vita di Maria del P. Gius. di Gesu e Maria. Carm. Scalzo. l. 2, c. 1.

1083 Vita Christi. c. 3.

1084 Cum pater meus et mater mea dimiserunt me in templo, statui in corde meo habere Deum in patrem, et sæpe cogitabam quid possem facere illi gratum.

1085 Statui servare virginitatem; nihil unquam possidere in mundo; et omnem voluntatem meam Deo commisi.

1086 Diliges Dominum Deum tuum.

1087 L. 2, et. l. 3, c. 8.

1088 Vox turturis audita est in terra nostra. Cant. ii. 12.

1089 Emitte agnum, Domine, dominatorem terræ. Isa. xvi. 1.

1090 Rorate cœli desuper, et nubes pluant justum. Id. xlv. 8.

1091 Utinam dirumperes cœlos, et descenderes. Id. lxiv. 1.

1092 Quæ est ista quæ ascendit per desertum sicut virgula fumi ex aromatibus myrrhæ, et thuris et universi pulveris pigmentarii. Cant. iii. 6.

1093 Vere virgo erat hortus deliciarum in quo consita sunt universa florum genera, et odoramenta virtutum. Serm. de Ass.

1094 Ap. Canis. l. 1, de B. V. c. 13.

1095 Nec in terris locus dignior utero virginali.

1096 Ultima gratia perfectionis est præparatio ad Filium Dei concipiendum. P. 4, tit. 15, c. 6.

1097 Væ tempori illi, in quo non amavi te.

1098 Qui autem se exaltaverit, humiliabitur; et qui se humiliaverit, exaltabitur. Matt. xxiii. 12.

1099 Adolescentularum non est numerus. Una est columba mea, perfecta mea. Cant. vi. 7, 8.

1100 Dum esset Rex in accubitu suo, nardus mea dedit odorem suum. Cant. i. 11.

1101 Nardus est herba parva, et significat B. Virginem, quæ dedit humilitatis odorem; qui odor usque ad cœlum ascendit, et in cœlo accumbentem fecit quasi evigilare, et in utero suo quiescere. P. 4, tit. 15, c. 21, s. 2.

1102 Noluit carnem sumere ex ipsa, non dante ipsa. In Cant. 3.

1103 Ave gratia plena; Dominus tecum; benedicta tu in mulieribus. Luc. i. 28.

1104 Quæ cum audisset, turbata est in sermone ejus, et cogitabat qualis esset ista salutatio.

1105 Si dixisset, oh Maria, tu es major ribalda quæ est in mundo, non ita admirata fuisset; unde turbata fuit de tantis laudibus. Serm. 35, de Am. Inc. p. 3.

1106 Nolui laudem meam, sed solius Datoris et Creatoris. L. 1, Rev. c. 23.

1107 Sicut Christus per angelum voluit confortari, ita per angelum debuit Virgo animari.

1108 Ne timeas, Maria, invenisti gratiam apud Deum. Luc. i. 30.

1109 Ecce concipies, et paries filium, et vocabis nomen ejus Jesum. Luc. i. 31.

1110 Expectat angelus responsum, expectamus et nos, oh Domina, verbum miserationis, quos miserabiliter premit sententia damnationis. Hom. 4, Sup. Miss.

1111 Ecce offertur tibi pretium salutis nostræ; statim liberabimur, si consentis. Loc. cit.

1112 Ipse quoque Dominus, quantum concupivit decorem tuum, tantum desiderat et responsionis assensum, in qua nimirum proposuit salvare mundum. Hom. 4, Sup. Miss.

1113 Responde jam Virgo sacra, vitam quid tricas mundo? Serm. 21, de Temp.

1114 Ecce ancilla Domini, fiat mihi secundum verbum tuum. Luc. i. 38.

1115 O Fiat potens! O Fiat efficax! O Fiat super omni fiat venerandum! Conc. 3, de Ann.

1116 O humilitas, angusta sibi, ampla Divinitati! Insufficiens sibi, sufficiens ei quem non capit orbis!

1117 Quanta humilitatis virtus, cum tanta puritate, cum innocentia tanta, imo cum tanta gratia plenitudine?

1118 Unde tibi humilitas, et tanta humilitas O Beata?

1119 Super astra Dei exaltabo solium meum, et similis ero altissimo. Isa. xiv. 13.

1120 Digna plane quam respiceret Dominus, cujus decorem concupisceret Rex, cujus odore suavissimo ab æterno illo Paterni sinus attraheretur accubitu.

1121 Beata Virgo plus meruit, dicendo humiliter: Ecce ancilla Domini, quam simul mereri possent omnes puræ creaturæ. Mar. 12, p. 5, p. 2.

1122 Hom. 1, Sup. Miss.

1123 Maluit Deus de Virgine incarnari propter humilitatem, quam propter aliam quamcumque virtutem.

1124 Unde promerui tantam gratiam, nisi quia cogitavi et scivi nihil a me esse vel habere? L. 2, Rev. c. 35.

1125 Quia respexit humilitatem ancillæ suæ... fecit mihi magna qui potens est. Luc. i. 48, 49.

1126 Non ait, respexit virginitatem, innocentiam; seu humilitatem tantum.

1127 Facta est Mariæ humilitas scala cœlestis, per quam Deus descendit ad terras. Sup. Magn.

1128 Ultima gratia perfectionis est præparatio ad Filium Dei concipiendum; quæ præparatio fuit per profundam humilitatem. p. 5, tit. 15, c. 6, et 8.

1129 Egredietur virga de radice Jesse, et flos de radice ejus ascendet. Isa. xi. 1.

1130 De radice ejus, humilitas cordis intelligitur.

1131 Nota, quod non ex summitate, sed de radice ascendet flos.

1132 Averte oculos tuos, quia ipsi me avolare fecerunt. Cant. vi. 4.

1133 Unde avolare, nisi a sinu Patris in uterum matris?

1134 Ita illius oculi humillimi Deum tenuerunt, ut suavissima quadam violentia ipsummet Dei Patris Verbum in uterum suum Virgo attraxerit. In c. 14, Gen. sect. 1.

1135 Quam pulchra es, amica mea, quam pulchra es! oculi tui columbarum. Cant. iv. 1.

1136 Ubinam terrarum tam speciosa virgo inveniri posset, quæ Regem cœlorum oculis caperet, et vinculis charitatis pia violentia captivum traheret. De Grat. Nov. Test. tr. 6.

1137 Tract. de L. V.

1138 Or. de Laud. Deip.

1139 Or. de Dorm. Deip.

1140 Nihil tibi, Domina, est æqualis; omne enim quod est, aut supra te est, aut infra; quod supra, solus Deus; quod infra, est omne quod Deus non est. Ap. Pelb. Stellar. 1, p. 3, a. 2.

1141 Tanta est perfectio Virginia ut soli Deo cognoscenda reservetur. To. 2, Serm. 51, a. c. 3, 2.

1142 Satis fuit de ea dicere; de qua natus est Jesus.

1143 Quid ultra requiris? Sufficit tibi quod mater Dei est. Ubi ergo totum erat, pars scribenda non fuit. Conc. 2, de Nat. Virg.

1144 Hoc solum de S. Virgine predicari, quod Dei mater sit, excedit omnem altitudinem, quæ post Deum dici vel cogitari potest. De. Exc. Virg. c. 4.

1145 Si cœli Reginam, si angelorum Dominam, vel quodlibet aliud protuleris, non assurges ad hunc honorem, quo prædicatur Dei genitrix. L. de Pan. c. 31.

1146 Quanto aliquid magis appropinquat principio in quolibet genere tanto magis participat effectum illius principii. Beata autem virgo Maria propinquissima Christo fuit secundum humanitatem; quia ex ea accepit humanam naturam; et ideo præ cæteris majorem debuit a Christo gratiæ plenitudinem obtinere. 3 p. q. 27, a. 5.

1147 Dignitas matris est alterioris ordinis, pertinet enim quodammodo ad ordinem unionis hypostaticæ; illum enim intrinsece respicit, et cum illa necessariam conjunctionem habet. To. 2, in. 3, p. d. 2, s. 2.

1148 Post hypostaticam conjunctionem non est alia tam vicina, ut unio matris Dei cum filio suo. L. 2, de Laud. V.

1149 Est suprema quædam conjunctio cum persona infinita. 1, p. q. 25, a. 6.

1150 Immediate post esse Deum, est esse matrem Dei. Super Miss. c. 180.

1151 Magis Deo conjungi, nisi fieret Deus, non potuit.

1152 Quod fœmina conciperet et pareret Deum oportuit eam elevari ad quamdam æqualitatem divinam, per quamdam infinitatem gratiarum. To. 1, Serm. 61, c. 16.

1153 Quarto modo inest Deus creaturæ, scilicet Mariæ Virgini, per identitatem, quia idem est quam illa. Serm. 1, de Nat. Virg.

1154 Hic taceat et contremiscat omnis creatura, et vix audeat aspicere tantæ dignitatis immensitatem. Habitat Deus in Virgine, cum qua unius naturæ habet identitatem. Loc. cit.

1155 Dignitas matris Dei suo genere est infinita. To. 2, in 3, p. d. 18, l. 4.

1156 Cum enim gratia habitualis sit donum creatum, confiteri oportet quod habeat essentiam finitam. Est cujuslibet creaturæ determinata capacitatis mensura, quæ tamen divinæ potestati non præjudicat, quin possit aliam creaturam majoris capacitatis facere. Opusc. 2, Comp. Theol. c. 215.

1157 Virtus divina, licet possit facere aliquid majus et melius quam sit habitualis gratia Christi, non tamen posset facere quod ordinaretur ad aliquid majus quam sit unio personalis ad filium unigenitum a patre. 3 p. q. 7, a. 12, ad 2.

1158 B. Virgo ex hoc quod est mater Dei, habet quamdam dignitatem infinitam, ex bono infinito quod est Deus. Et ex hac parte non potest fieri melius. 1, p. q. 25, a. 6, ad 4.

1159 Utique habet quandam infinitatem esse matrem infiniti. Conc. 3, de Nat. Mar.

1160 Status maternitatis Dei erat summus status, qui puræ creaturæ dari posset. To. 3, Serm. 6, a. 3, c. 1.

1161 Dominus B. Virgini summum donavit, cujus capax fuit pura creatura, scilicet Dei maternitatem. L. 1, de Laud. Virg. c. 178.

1162 Esse matrem Dei est gratia maxima puræ creaturæ conferibilis. Ipsa est quam majorem facere non potest Deus, majus cœlum, majorem quam matrem Dei facero non potest. Spec. B. V. Lect. 10.

1163 Luc. i. 49.

1164 Non explicat quænam hæc magna fuerint, quia inexplicabilia. Conc. 3, de Nat. Virg.

1165 Propter hanc totus mundus factus est. Serm. 7, in Salv. Reg.

1166 Dispositione tua, Virgo sanctissima, perseverat mundus, quem et tu cum Deo ab initio fundasti. Ap. P. Pep. Lect. 371.

1167 Prov. viii. 30.

1168 Propter singularissimam dilectionem ad hanc Virginem præservavit. To. 1, Serm. 61, c. 8.

1169 In Off. Ass. B. V.

1170 Beatissima Virgo gratia fuit plena, quia omnes gratias generales et speciales omnium creaturarum in summo habuit. Bibl. Ma. in Luc. 13.

1171 Omnes angelos et omnia quæ creata sunt excessit pulchritudo tua. L. 1, Rev. c. 51.

1172 Tanta erat sua gratia ut non solum in se virginitatem servaret, sed etiam si quos inviseret, integritatis donum insigne conferret. De Inst. Virg. c. 7.

1173 Gratia sanctificationis non solum repressit in Virgine motus illicitos, sed etiam in aliis efficaciam habuit; ita ut quamvis esset pulchra corpore a nullo concupisceretur. In 3 Dist. disp. 2, q. 2, a. 2.

1174 Unde fit, ut singulare jus habeat ad dona filii sui. To. 2, in 3 p. d. 1, s. 2.

1175 Tu autem quæ materna in Deum auctoritate polles, etiam iis qui enormiter peccant eximiam reconciliationis gratiam concilias. Non enim potes non exaudiri, cum Deus tibi ut veræ ac intemeratæ matri suæ in omnibus morem gerat. De Zona Virg.

1176 Serm. de Ass.

1177 Non tantum sibi te fecit, sed te angelis dedit in instaurationem, hominibus in reparationem, dæmonibus in hostem; nam per te Deus homini pacificatur, diabolus vincitur et conteritur. V. in Prol. Cont. Virg.

1178 P. 3, Reg. 34.

1179 1 Par.

1180 Felix illa domus quam mater Dei visitat.

1181 i. 39.

1182 Et intravit in domum Zachariæ, et salutavit Elisabeth.

1183 Et facta est vox salutationis tuæ in auribus meis, exultavit in gaudio infans in utero meo.

1184 Cum B. Virgo salutavit Elisabeth, vox salutationis per aures ejus ingrediens ad puerum descendit, virtute cujus salutationis puer Spiritum Sanctum accepit. Part 7, Serm. 4.

1185 Prol. Cont. Virg. c. 1.

1186 De Trin.

1187 Maria sic gratia plena dicitur, quod in illa gratiæ thesaurus reconderetur.

1188 Maria est thesaurus quia in ea, ut in gazophylacio, reposuit Dominus omnia dona gratiarum; et de hoc thesauro largitur ipse larga stipendia suis militibus et operariis. De Laud. Virg. l. 4.

1189 Simile est regnum cœlorum thesauro abscondito in agro, quem qui invenit homo, vadit et vendit universa quæ habet, et emit agrum illum. Matth. xiii. 14.

1190 Ager iste est Maria, in qua thesaurus Dei Patris absconditus est. Spec. c. 7.

1191 Totius boni plenitudinem posuit in Maria, ut proinde si quid spei in nobis est, si quid gratiæ, si quid salutis, ab ea noverimus redundare. Serm. de Aquæd.

1192 Eccli. xxiv. 25.

1193 In manibus tuis omnes thesauri miserationum Dei.

1194 Omnia bona quæ illis summa majestas decrevit facere, tuis manibus decrevit commendare; commissi quippe tibi sunt thesauri et ornamenta gratiarum. In Cor. Virg. cap. 15.

1195 Nemo qui salvus fiet, nisi per te; nemo donum Dei suscipit, nisi per te. Serm. de Zona Virg.

1196 Ne timeas, Maria invenisti enim gratiam apud Deum. Luc. i. 30.

1197 Ne timeas, quia invenisti. Non rapuisti, ut primus angelus; non perdidisti, ut primus parens; non emisti ut Simon Magus; sed invenisti, quia quæsivisti. Invenisti gratiam increatam et in illa omnem creaturam. In Marial. c. 237.

1198 Hanc gratiam accepit Virgo salutem sæculis redditura. Serm. 3, de Ann.

1199 Invenisti gratiam, quantam? quantam superius dixerat, plenam et vere plenam, quæ largo imbre totam funderet, et infunderet creaturam. Serm. 142.

1200 Sicut sol factus est, ut illuminat totum mundum; sic Maria facta est, ut misericordiam impetret toti mundo. De Laud. Virg. lib. 7.

1201 A tempore quo Virgo mater concepit in utero verbum Dei, quandam ut sic dicam, jurisdictionem obtinuit in omni Spiritus Sancti processione temporali; ita ut nulla creatura aliquam a Deo obtinuit gratiam, nisi secundum ipsius piæ matris dispensationem. Serm. 61, Tract. 1, Art. 8.

1202 Cupientes invenire gratiam, quæramus inventricem gratiæ, quæ quia semper invenit, frustrari non potest. De Laud. Virg. l. 2, p. 5.

1203 Quæramus gratiam, et per Mariam quæramus; quia quod quærit, invenit, et frustrari non potest. Serm. de Aquæd.

1204 Quia sic est voluntas ejus, qui totum nos habere voluit per Mariam. Loc. cit.

1205 Prov. viii. 18, 21.

1206 Divitiæ salutis penes Virginem nostris usibus reservantur. Christus in Virginis utero pauperum gazophylacium collocavit; inde pauperes locupletati sunt. In Alleg. utr. Test. c. 24, Eccli.

1207 Ad hoc enim data est ipsa mundo quasi aquæductus, ut per ipsam a Deo ad homines dona cœlestia jugiter descenderent.

1208 Ad quid nisi, ut, adveniente jam Spiritu plena sibi, eodem superveniente, nobis quoque superplena et supereffluens fiat? Serm. 2, de Ass.

1209 Qui me invenerit, inveniet vitam, et hauriet salutem a Domino. Prov. viii. 35.

1210 Propterea tanto tempore humano generi fluenta gratiæ defuerunt, quod necdum intercederet is tam desiderabilis aquæductus. Serm. de Aquæd.

1211 Ego civitas refugii iis, qui ad me confugiunt; accedite, et gratiarum dona affluentissime haurite. Serm. 2, de Dorm. B. V.

1212 Per te hæreditamus misericordiam miseri, ingrati gratiam, veniam peccatores, sublimia infirmi, cœlestia terreni, mortales vitam, et patriam peregrini. Serm. de Ass. B. V.

1213 L. 3, c. 12.

1214 Non abiit quasi incredula de oraculo, sed quasi læta pro voto, festina præ gaudio, religiosa pro officio. In c. 1, Luc.

1215 Mansit autem Maria cum illa quasi mensibus tribus; et reversa est in domum suam. Luc. i. 56.

1216 Quid eam ad officium charitatis festinare cogebat, nisi charitas quæ in corde fervebat? Spec. c. 54.

1217 Plus vult illa bonum tibi facere, et largiri gratiam, quam tu accipere concupiscas. Mar. p. 1, Serm. 5.

1218 In te, Domina, peccant non solum qui tibi injuriam irrogant, sed etiam qui te non rogant. In Spec. Virg.

1219 Maria thesaurus Domini est, et thesauraria gratiarum ipsius. Donis specialibus ditat copiosissime servientes sibi. In Prol. Cant. B. V. c. 1.

1220 Tanta est ejus benignitas, quod nulli formidandum est ad eam accidere. Tantaque misericordia, quod ab ea nemo repellitur.

1221 Omnes invito, omnes expecto, omnes desidero, nullum peccatorem despicio.

1222 Et factum est, ut audivit salutationem Mariæ Elisabeth, exultavit infans in utero ejus; et repleta est Spiritu Sancto Elisabeth. Luc. i. 41.

1223 Vide quanta virtus sit verbis Dominæ, quia ad eorum pronuntiationem confertur Spiritus Sanctus. Tract. de Vit. Christ.

1224 Gaudet filius, orante matre, quia omnia quæ nobis precibus suæ genetricis evictus donat, ipsi matri se donasse putat. Ap. Baldi Giard. di Mar. nella Pref.

1225 Tu autem materna in Deum auctoritate pollens, etiam iis, qui enormiter peccant, eximiam remissionis gratiam concilias. Non enim potes non exaudiri, cum Deus tibi ut veræ et intemeratæ matri in omnibus morem gerat. Or. de Dorm. V.

1226 Vinum non habent.... Quid mihi et tibi est mulier? nondum venit hora mea. Jo. ii. 3, 4.

1227 Et licet ita responderit, maternis tamen votis obtemperavit. S. Jo. Chrys. Hom. 21, in Joan.

1228 Adeamus ergo cum fiducia ad thronum gratiæ, ut misericordiam consequamur, et gratiam inveniamus in auxilio opportuno. Hebr. iv. 16.

1229 Serm. de Ded. Eccl.

1230 Spiritus Sanctus tota sua dulcedine me penetrando, tam gratiosam effecit, ut omnis qui per me gratiam quærit, ipsam inveniat. Ap. Canis. l. 1, c. 13.

1231 Velocior est nonnunquam salus nostra, invocato nomine Mariæ, quam invocato nomine Jesu. De Exc. Virg. c. 6.

1232 Misericordiæ januam aperi nobis, benedicta Deipara tu enim es salus generis humani.

1233 L. 1, p. 1, c. 5.

1234 Et postquam impleti sunt dies purgationis ejus, secundum legem Moysi, tulerunt illum in Jerusalem, ut sisterent eum Domino. Luc. ii. 22.

1235 Qui proprio filio suo non pepercit, sed pro nobis omnibus, tradidit illum. Rom. viii. 32.

1236 Or. de Laud. Deip.

1237 Serm. de Purific. Virg.

1238 O Virgo regia, nollem tibi talia nuntiare, sed audi. Serm. de Purific. Virg.

1239 Nimium nunc pro isto infante lætaris, sed ecce iste positus in signum cui contradicetur.

1240 O quot millia hominum pro ipso puero laniabuntur, et jugulabuntur; et si omnes patientur in corpore, tu Virgo in corde patieris. Loc. cit.

1241 Et tuam ipsius animam doloris gladius pertransibit. Luc. ii. 35.

1242 Qui edebat panes meos, magnificavit super me supplantationem. Psal. xl. 10.

1243 Zacc. xiii. 7.

1244 Corpus meum dedi percutientibus, et genas meas vellentibus, faciem meam non averti ab increpantibus, et conspuentibus in me. Isa. l. 6.

1245 Ego autem sum vermis et non homo; opprobrium hominum et abjectio plebis. Psal. xxi. 7.

1246 Saturabitur opprobriis. Thren. 3.

1247 Ipse autem vulneratus est propter iniquitates nostras, attritus est propter scelera nostra. Isa. liii. 5.

1248 Non est species ei neque decor.... Et nos putavimus eum quasi leprosum. Isa. liii. 2, 4.

1249 Dinumeraverunt omnia ossa mea. Psal. xxi. 18.

1250 Foderunt manus meas et pedes meas. Loc. cit.

1251 Et cum sceleratis reputatus est. Isa. liii. 12.

1252 Et aspicient ad me quem confixerunt. Zacc. xii. 10.

1253 Si fieri potuisset, omnia tormenta quæ filius pertulit, sustinuisset; et nihilominus placuit ei quod unigenitus ejus pro salute generis humani offerretur. In p. 1, Dist. 48, q. 2.

1254 Dolor iste, usquedum assumpta fui corpore et anima in cœlum, nunquam deficit a corde meo.

1255 Pia Domina, non crediderim te ullo puncto potuisse stimulos tanti cruciatus, quin vitam emitteres, sustinere, nisi ipse spiritus vitæ te confortasset.

1256 Moriebatur vivens, dolorem ferens morte crudeliorem.

1257 De Fide. ad Petr.

1258 De Laud. Virg.

1259 Serm. 1, de Ass.

1260 In Exc. Virg.

1261 Ap. S. Bon. Spec. c. 20.

1262 Serm. 2, de Ass.

1263 Hom. 2, Ass.

1264 Omnino tunc erat una Christi et Mariæ voluntas, unumque holocaustum ambo pariter offerebant; unde communem in mundi salute cum illo effectum ostendit. Tr. de Laud. Virg.

1265 Dici potest Virgo mundi salvatrix propter meritum suæ compassionis, quæ patienti filio acerbissime condolendo excellenter promeruit, ut per preces ejus meritum passionis Christi hominibus communicetur. L. 2, de Laud. Virg. art. 23.

1266 Redempturus humanum genus, universum pretium contulit in Mariam. Serm. de Aquæd.

1267 Quia fecisti hanc rem, et non pepercisti filio tuo unigenito propter me; benedicam tibi, et multiplicabo semen tuum sicut stellas cœli. Genes. xxii. 16, 17.

1268 Responsum acceperat a Spiritu Sancto non visurum se mortem nisi prius videret Christum Dominum. Luc. ii. 26.

1269 Ap. Marc.

1270 Exaudiet utique matrem filius. De Aquæd.

1271 Ignorare Antipatrum sexcentas epistolas una deleri matris lacrymula? Plut. in Alex.

1272 O mors, quam amara est memoria tua homini pacem habenti in substantiis suis! Eccli. xli. 1.

1273 Apoc. xiv. 13.

1274 Signum magnum apparuit in cœlo; mulier amicta solo et luna sub pedibus ejus. Apoc. xii. 1.

1275 Vox turturis audita est in terra nostra. Cant. ii. 12.

1276 Quæ est ista quæ ascendit per desertum, etc. Cant. iii. 6.

1277 Talis ascendisti per desertum, idest animam habens solitariam.

1278 Opera tua sumus, non te deseremus.

1279 Cant. iv. 7.

1280 Abite, abite cum lacrymis vestris; non est tempus lacrymarum.

1281 Ave gratia plena; Dominus tecum... invenisti gratiam. Luc. xxviii. 30.

1282 Quæ est ista quæ ascendit per desertum, sicut virgula fumi, ex aromatibus myrrhæ. et thuris, et universi pulveris pigmentarii? Cant. iii. 6.

1283 Talis fumi virgula, beata Maria, suavem odorem spirasti altissimo.

1284 Virgula fumi, quia concremata intus in holocaustum incendio divini amoris, ex ea flagrabat suavissimus odor.

1285 Ubi thesaurus vester est ibi et cor vestrum erit. Luc. xii. 34.

1286 Serm. de Nat. V. Mar.

1287 Quis dabit mihi pennas sicut columbæ, et volabo et requiescam? Psal. liv. 7.

1288 Quemadmodum desiderat cervus ad fontes aquarum, ita desiderat anima mea ad te, Deus. Psal. xli. 2.

1289 Comp. Hist.

1290 L. 2, c. 21.

1291 Orat. de Dorm. Mar.

1292 S. Andr. Cret. Or. de Dorm. Deip., Damasc. de Dorm. Deip., Euthim. l. 3, Hist. c. 40.

1293 Orat. de Ass. Virg.

1294 Nicephorus and Metaphrastes, appr. l’Ist. di Mar. del P. F. Gius. e M. l. 5, 13.

1295 Adjuro vos, filiæ Jerusalem, si inveneritis dilectum meum, ut nuntietis ei, quia amore langueo. Cant. v. 8.

1296 App. S. gio. Dam. or. de Ass. V.

1297 Lib. 1, cap. 1, 2.

1298 Serm. 1, de Ass.

1299 Gaudeamus omnes in Domino diem festum celebrantes sub honore B. Mariæ Virginis.

1300 Surge, Domine, in requiem tuam, tu et arca sanctificationis tuæ. Psal. cxxxi. 8.

1301 Ascendat etiam Maria tua sanctissima mater, tui conceptione sanctificata. Serm. de Ass.

1302 Et David et omnis domus Israel ducebant arcam testamenti Domini in jubilo, et clangore buccinæ. 2 Reg. vi. 15.

1303 Ad transferendum te in cœlum non unus tantum currus igneus, sed totus cum rege suo filio tuo venit, atque occurrit exercitus angelorum.

1304 Surrexit gloriosus Jesus in occursum suæ dulcissimæ matris.

1305 Prudentiore consilio illam præcedere volebas, quatenus in regno tuo ei locum præparares, et sic comitatus tota curia tua festivus ei occurrens sublimius, sicut decebat, tuam matrem ad te exaltares. Vid. de Exc. Virg. cap. 8.

1306 Invenies occursum ejus pompæ digniorem, quam in Christi ascensione; soli quippe angeli redemptori occurrere potuerunt, matri vero filius ipse cum tota curia tam angelorum quam sanctorum occurrens, auxit ad beatæ consistorium sessionis. Serm. de Ass.

1307 Ego ut patrem honorarem, ad terram descendi; ut matrem honorarem, ad cœlum reascendi.

1308 Surge, propera, amica mea, columba mea, et veni. Jam hyems transiit, imber abiit et recessit. Cant. ii. 10, 11.

1309 Veni de Libano, sponsa mea, veni de Libano; veni coronaberis. Cant. iv. 8.

1310 Attollite portas principes vestras, et elevamini portæ eternales, et introibit rex gloriæ. Psal. xxiii. 7.

1311 Attollite portas, principes, vestras, et elevamini portæ eternales, et introibit regina gloriæ.

1312 Una omnium in cœlo erat lætantium (vox): Quæ est ista quæ ascendit de deserto deliciis affluens, innixa super dilectum suum? Cant. viii. 5.

1313 Tu gloria Jerusalem, tu lætitia Israel, tu honorificentia populi nostri. Jud. xv. 10.

1314 Viderunt eam filiæ, et beatissimam prædicaverunt,... et laudaverunt eam. Cant. vi. 8.

1315 Exaltata est sancta Dei genitrix super choros angelorum ad cœlestia regna. In Fest. Ass.

1316 Matrem dico exaltatam super choros angelorum, ut nihil contempletur super se mater, nisi filium suum. Serm. 4, de Ass.

1317 Quæst. 108.

1318 Virgo sola constituit hierarchiam secundam sub Deo hierarcha primo. Sup. Magn. tr. 4.

1319 Virgo est domina angelorum; ergo et improportionabiliter est supra omnem hierarchiam angelorum exaltata. 4, part. tit. 15, c. 20.

1320 Psal. xliv. 10.

1321 Collocatur Maria a dexteris Dei. De Ass. B. V.

1322 Sicut est incomparabile quod gessit, ita et incomprehensibile præmium, et gloria inter omnes sanctos, quam meruit. Serm. de Ass.

1323 Reddet unicuique secundum opera ejus. Rom. ii. 6.

1324 Sicut habuit meritum omnium, et amplius, ita congruum fuit, ut super omnes ponatur ordines cœlestes. L. de Sol. Sanct.

1325 Quantum enim gratiæ in terris adepta est, tantum et in cœlis obtinet gloriæ singularis.

1326 Il. P. la Colombiere, Pred. 18, 28.

1327 De Nat. et Grat. l. 7, c. 36.

1328 Sess. 6, Can. 13.

1329 1 Cor. xv. 41.

1330 Astitit regina a dextris tuis in vestitu deaurato circumdata varietate. Psal. xliv. 10.

1331 Sanctorum omnium privilegia, O Virgo, omnia habes in te congesta.

1332 Maria universos tantum excedit, quantum sol reliqua astra. Or. de An.

1333 Sol ita sibi siderum et lunæ rapit positionem, ut sint quasi non sint. Similiter et Virga Jesse utrorumque spirituum habebat dignitatem, ut in comparatione virginis nec possint apparere. Serm. de Ass.

1334 Divinæ gloriæ participatio cæteris quodammodo per partes datur, sed secundum Bernardum B. Virgo Maria penetravit abyssum, ut quantum creaturæ conditio patitur, illi luci inaccessibili videatur immersa. To. 1, Serm. 61, a. 2, c. 2, 20.

1335 Visio virginis matris super omnes creaturas incomparabiliter contemplatur majestatem Dei. De Laud. Virg. c. 69.

1336 Quodammodo sicut cætera luminaria illuminantur a sole, sic tota cœlestis curia a gloriosa virgine lætificatur. Loc. cit. art. 3, c. 3.

1337 Gloriosa virgo cum cœlos ascendit, supernorum gaudia civium cumulavit. Serm. de Ass.

1338 Serm. 1, de Nat.

1339 Post Deum major nostra gloria et majus nostrum gaudium ex Maria.

1340 Nunquid, O beata Virgo, quia ita glorificata es, ideo nostræ humilitatis oblita es? Serm. 1, de Nat. V.

1341 Absit non convenit tantæ misericordiæ tantæ miseriæ oblivisci.

1342 Magna fuit erga miseros misericordia Mariæ exulantis in mundo, sed multo major est regnantis in cœlo. Spec. c. 8.

1343 Regina Maria non gravat tributis, sed largitur servis suis divitias, dona gratiarum, thesauros meritorum, et magnitudinem præmiorum. De Laud. Virg. l. 6.

1344 O mater misericordiæ, saturare gloria filii tui, et dimitte reliquias parvulis tuis. Tu jam ad mensam Domini nos sub mensa catelli. Serm. 4, in Ass. Virg.

1345 L. 3, Mirac. B. Virg.

1346 Cap. xxii. 18.

1347 Brev. Rom. 6, Maj.

1348 Martyrium amplectitur id quod in obedientia summum esse potest, ut scilicet aliquis sit obediens usque ad mortem. 2, 2, q. 134, a. 3, ad 3.

1349 Non ferro carnificis, sed acerbo dolore cordis. Ap. Baldi. tom. 1, p. 146.

1350 A nativitatis exordio, passio crucis simul exorta. Serm. 2, de Pass.

1351 Thr. ii. 13.

1352 Proculdubio est credendum, quod ipsa ex inspiratione Spiritus Sancti perfectius intellexit quicquid Prophetarum eloquia figurabant. Serm. Ang. c. 17.

1353 Ex Scripturis Deum incarnari intelligens, et quod tam diversis pœnis deberet cruciari, tribulationem non modicam sustinuit. Serm. Ang. c. 16.

1354 Tu longum præscia futuræ passionis filii tui, pertulisti martryium. In Cant. c. 4.

1355 Rev. l. 7, c. 2.

1356 Nolite solam attendere horam illam qua dilectum meum vidi mori; nam Simeonis gladius, antequam pertransiret, longum per me transitum fecit. Cum igitur eum lactarem, foverem et prospicerem ejus mortem, quam prolixam me putatis pertulisse passionem? Loc. cit.

1357 Defecit in dolore vita mea, et anni mei in gemitibus. Psal. xxx. 11.

1358 Psal. xxxvii. 18.

1359 Tempore quo post ascensionem filii mei vixi, passio sua in corde meo fixa erat, ut sive comedebam, sive laborabam, quasi recens erat in memoria mea. Rev. l. 6, c. 65.

1360 Beatissima Virgo pro tota vita fecit professionem doloris. Vit. Christ. c. 28.

1361 Sicut rosa crescere solet inter spinas ita B. Virgo in hoc mundo crevit inter tribulationes; et sicut, crescente rosa, crescunt spinæ; sic hæc electissima rosa Maria, quanto crescebat ætate, tanto tribulationum spinis pungebatur. Serm. Ang. c. 16.

1362 Cui comparabo te? vel cui assimilabo te, filia Jerusalem? Magna est enim velut mare contritio tua. Quis medebitur tui? Thren. ii. 1.

1363 Quemadmodum mare est in amaritudine excellens, ita tuæ contritioni nulla calamitas æquari potest.

1364 Utique, Domina, non crediderim te potuisse stimulos tanti cruciatus, quin vitam amitteres, sustinere; nisi ipse spiritus tui filii te confortaret. De Ec. Virg. c. 3.

1365 Tantus fuit dolor Virginis, quod si inter omnes creaturas, quæ dolorem pati possunt, divideretur, omnes subito interirent. To. 1, Serm. 67.

1366 Luc. ii. 35.

1367 Nimirum in tabernaculo illo duo videres altaria, aliud in pectore matris, aliud in corpore Christi; Christus carnem, Maria immolabat animam. Tr. de sep. verb. Do. in Cru.

1368 P. 1, tit. 15, c. 24.

1369 Illa videndo in omnibus passa est; quia amabat omnes, ferebat in oculis quod in carne omnes. Serm. 109, de Divers. c. 6.

1370 Hom. 5.

1371 Passionis Christi speculum effectum erat cor Virginis, in illo agnoscebantur sputa, convicia, verbera, vulnera. De Agon. Chri. c. 11.

1372 Singula vulnera per ejus corpus dispersa, in uno corde sunt unita. De Planctu. Virg. in Stim. Am.

1373 O Domina mea ubi stabas? Nunquid tantum juxta crucem? Imo in cruce cum filio crucifixa eras. Loc. cit.

1374 Torcular calcavi solus, et de gentibus non est vir mecum. Isa. lxiii. 3.

1375 Verum est, Domine, quod non est vir tecum, sed mulier una est tecum, quæ omnia vulnera quæ tu suscepisti in corpore, suscepit in corde.

1376 Parentes atrocius torquentur in liberis, quam in scipsis. Libell. de Machab.

1377 Maria torquebatur magis, quam si torqueretur ex se; quoniam supra se incomparabiliter diligebat id unde dolebat. Cit. Hom. 5.

1378 Ubi thesaurus vester est, ibi et cor vestrum erit. Luc. xii. 34.

1379 Nunquam tam jucunde epulati sumus, quam cum hæc libenter Jesu Christi amore perferimus.

1380 Segnior fuit ignis qui foris ussit, quam qui intus accendit. In Nat. S. Laur.

1381 In illa longa morte, in illis tormentis illo calice ebrius tormenta non sentit. Tract. 27.

1382 Magna est velut mare contritio tua; quis medebitur tui?

1383 In aliis martyribus magnitudo amoris dolorem lenivit passionis; sed beata Virgo quanto plus amavit, tanto plus doluit, tantoque ipsius martyrium gravius fuit. Ap. Crois. Vit. Mar. s. 23.

1384 Ut scias quantus fuerit dolor B. Virginis, cogita quantus fuerit amor.

1385 Duæ dilectiones in unam convenerant et ex duobus amoribus factus est amor unus, cum Virgo mater filio divinitatis amorem impenderet, et in Deo amorem nato exhiberet. Hom. 5, de Laud. V.

1386 Quantum capere potuit puri hominis modus.

1387 Unde sicut non fuit amor sicut amor ejus, ita non fuit dolor sicut dolor ejus.

1388 O vos omnes qui transitas per viam attendite, et videte, si est dolor sicut dolor meus. Thren. i. 12.

1389 Nullus dolor amarior, quia nulla proles charior. De Compas. Virg. c. 2.

1390 Non fuit talis filius, non fuit talis mater; non fuit tanta charitas, non fuit dolor tantus. Ideo quanto dilexit tenerius, tanta vulnerata est profundius. Lib. 3, de Laud. Virg.

1391 Parum est Mariam in passione filii tam acerbos pertulisse dolores, ut omnium martyrum collective tormenta superaret. Ap. Sinisc. Mart. de Mar. Cons. 36.

1392 Quicquid crudelitatis inflictum est corporibus martyrum, leve fuit, aut potius nihil comparatione tuæ passionis. De Exc. Virg. c. 5.

1393 Virgo universos martyres tantum excedit, quantum sol reliqua astra.

1394 P. Pinam.

1395 O Domina, cur ivisti immolari pro nobis? Non sufficiebat filii passio, nisi crucifigeretur et mater? Ap. Pac. Exc. 10, in Sal. Ang.

1396 Sicut totus mundus obligatur Deo propter passionem, sic obligatur Dominæ propter compassionem. Sup. Miss. cap. 20.

1397 Sic pia et misericors est, et fuit, quod maluit omnes tribulationes sufferre, quam quod animæ non redimerentur. Rev. l. 3, c. 30.

1398 Lætabatur dolens quod offerebatur sacrificium in redemptionem omnium quo placabatur iratus. De Gest. D. l. 2. c. 27.

1399 Respicio ad omnes qui in mundo sunt, si forte sint aliqui qui compatiantur mihi, et recogitent dolorem meum; et valde paucos invenio. Ideo filia mea, licet a multis oblita sim, tu tamen non obliviscaris mei, vide dolorem meum, et imitare quantum potes, et dole. Rev. l. 2, c. 24.

1400 Gian. Cent. Serv. l. 1, c. 14.

1401 Ap. Bolland. 13, Jan.

1402 Stellar. l. 3, p. 3, a. 3.

1403 L. 6, c. 97.

1404 O Domina, si te offendi pro justitia cor meum vulnera; si tibi servivi, nunc pro mercede, peto, vulnera. Opprobriosum est videre Dominum Jesum vulneratum, te convulneratum, et me illæsum.

1405 Calamitosus esset animus futuri præscius et ante miserias miser. Ep. 98.

1406 Positus est hic in signum cui contradicetur. Et tuam ipsius animam doloris gladius pertransibit. Luc. ii. 35.

1407 Omnis lætitia mea ad illa verba in mœrore conversa est.

1408 Blasphemavit, reus est mortis. Matt. xxvi. 65, 66.

1409 Non hic fabri filius? Matt. xiii. 55.

1410 Nonne hic est faber, filius Mariæ? Matt. vi. 3.

1411 Quomodo hic literas scit, cum non didicerit. Joan. vii. 15.

1412 Et velaverunt eum, et percutiebant faciem ejus... dicentes; Prophetiza, quis est qui te percussit. Luc. xxii. 64.

1413 Insanit, quid eum auditis? Joan. x. 20.

1414 Ecce homo devorator, et bibens vinum, amicus publicanorum et peccatorum. Luc. vii. 34.

1415 In principe dæmoniorum ejicit dæmonia. Matt. ix. 34.

1416 Nonne bene dicimus nos, quia Samaritanus es tu, et dæmonium habes? Joan. viii. 48.

1417 Si non esset hic malefactor, non tibi tradidissemus eum. Joan. xviii. 30.

1418 Pater mi, si possibile est, transeat a me calix iste. Matt. xxvi. 39.

1419 Tristis es anima mea usque ad mortem. Matt. xxvi. 38.

1420 Filius qui natus est tibi, morte morietur. 2 Reg. xii. 14.

1421 Lib. 6, Rev. c. 9.

1422 Quoties aspiciebam filium meum, quoties involvebam eum pannis, quoties videbam ejus manus et pedes; toties animus meus quasi novo dolore absorptus est; quia cogitabam, quomodo crucifigeretur. Lib. 6, c. 57.

1423 Fasciculus mirrhæ dilectus meus mihi, inter ubera mea commorabitur. Cant. i. 12.

1424 Tom. 3, Serm. 2, a. 3, c. 1.

1425 Eum lactans cogitabat de felle et aceto; quando fasciis involvebat, funes cogitabat quibus ligandus erat; quando gestabat, cogitabat in cruce confixum; quando dormiebat, cogitabat mortuum. Tom. 1, Ev. Lu. Dom. infr. Oct. Nat. s. 1.

1426 Oculi mei replebantur lacrymis, et cor meum torquebatur dolore. Lib. 6, c. 57, et l. 7, c. 7.

1427 Et Jesus proficiebat sapientia et ætate, et gratia apud Deum, et homines. Luc. ii. 23.

1428 3, p. q. 7, art. 12.

1429 Ille doloris gladius Virgini omni hora tanto se propius approximabat, quanto Filius passionis tempori magis appropinquabat. Fer. 6, lect. 2, c. 16.

1430 Fasc. di Rose, p. 2, c. 2.

1431 Et comæ capitis tui sicut purpura regis vincta canalibus. C. 7, v. 5.

1432 Mens tua, O Maria, et cogitationes tuæ tinctæ in sanguine dominicæ passionis, sic affectæ semper fuere, quasi recenter viderent sanguinem de vulneribus profluentem. In Cant. c. 7, v. 5.

1433 Quid est quod sic turbaris Herodes? Rex iste qui natus est non venit reges pugnando superare sed moriendo mirabiliter subjugare. Serm. 5, de Epiph.

1434 Surge et accipe puerum, et matrem ejus et fuge in Egyptum. Matth. ii. 13.

1435 Qui consurgens accepit puerum et matrem ejus nocte, et secessit in Egyptum. Matth. ii. 14.

1436 Positus est hic in signum cui contradicetur.

1437 Fuge a tuis ad extraneos, a templo ad dæmonum fana. Quæ major tribulatio, quam quod recens natus a collo matris pendens cum ipsa matre paupercula fugere cogatur?

1438 3, Lib. 10, c. 8.

1439 Viam silvestrem, obscuram, asperam, et inhabitam.

1440 Joseph et Maria non habent famulum, non ancillam; ipsi domini et famuli.

1441 Quomodo faciebant de victu? Ubi nocte quiescebant? Quomodo hospitabantur? De Vit. Chr.

1442 Cum enim essent egeni, manifestum est quod sudores frequentabant necessaria vitæ inde sibi quærentes.

1443 Aliquando filius famem patiens panem petiit, nec unde dare mater habuit. In Vit. Christi. c. 13.

1444 Sic magnus est, ut portari non valeat: et sic parvus quod per se ire non potest.

1445 Non habemus hic manentem civitatem, sed futuram inquirimus. Heb. xiii. 14.

1446 Ap. P. Genev. Serv. Dol. di Mar.

1447 Loc. cit.

1448 Patientia autem opus perfectum habet, ut sitis perfecti et integri, in nullo deficientes. Jac. i. 4.

1449 Num quem diligit anima mea vidistis? Cant. iii. 3.

1450 Fuerunt mihi lacrymæ meæ panes die ac nocte, dum dicitur mihi quotidie, ubi est Deus tuus? Psal. xli. 4.

1451 Illas noctes insomnes duxit in lacrymis, Deum deprecando, ut daret illi reperire filium.

1452 Indica, mihi ubi cubes, ubi pascas in meridie, ne vagari incipiam. Cant. i. 6.

1453 Lumen oculorum meorum, et ipse non est mecum. Psal. xxvii. 11.

1454 Vehementer doluit, quia vehementer amabat. Plus doluit de ejus amissione, quam aliquis martyr dolorem sentiat de animæ a corpore separatione. Hom. infr. Oct. Ep.

1455 Idcirco ego plorans, et oculus meus deducens aquas, quia longe est a me consolator meus. Thren. i. 16.

1456 Quale gaudium erit mihi, qui in tenebris sedeo, et lumen cœli non video. Tob. vi. 11.

1457 Tristabatur ex humilitate, quia arbitrabatur se indignam cui tam pretiosus commissus esset thesaurus.

1458 Quærebant eum, ne forte reliquisset eos. Ap. Corn. à Lap. in Luc. 2.

1459 Fili, quid fecisti nobis sis? Pater tuus et ego dolentes quærebamus te. Luc. ii. 48.

1460 March. Diar. 30, Ott.

1461 Vos non populus meus, et ego non ero vester. Os. i. 19.

1462 Peccata vestra diviserunt inter vos et Deum vestrum. Isa. lxix. 2.

1463 Ecce universa vanitas, et afflictio spiritus. Eccli. i. 14.

1464 Perdit homo bovem, et post eum vadit: perdit ovem et sollicite eam quærit; perdit asinum, et non quiescit. Perdit homo Deum, et comedit, et bibit, et quiescit.

1465 Dilectus meus mihi, et ego illi, qui pascitur inter lilia. Cant. ii. 16.

1466 Thren. iii. 25.

1467 Miserere mei, Domine fili David, filia mea male a dæmone vexatur. Matth. xv. 22.

1468 Ignem veni mittere in terram, et quid volo, nisi ut accendatur. Luc. xii. 49.

1469 Omnes dolores mundi, si essent simul conjuncti, non essent tanti quantus dolor gloriosæ Mariæ. Tom. iii. 5, 45.

1470 Quanto dilexit tenerius, tanto est vulnerata profundius.

1471 Imminente passione filii mei, lacrymæ erant in oculis meis, et sudor in corpore præ timore. L. 1, Rev. c. 10.

1472 Sine somno duxisti, et soporatis cæteris, vigil permansisti.

1473 Plorans ploravit in nocte, et lacrymæ in maxillis ejus; non est qui consoletur eam, ex omnibus charis ejus. Thren. i. 12.

1474 Iisdem labiis mittit ad mortem quibus eum pronuntiaverunt innocentem.

1475 Et bajulans sibi crucem exivit in eum qui dicitur Calvariæ locum. Joan. xix. 17.

1476 Ex vestigiis filii mei cognoscebam incessum ejus; quo enim procedebat, apparebat terra infusa sanguine. L. 4, c. 77.

1477 Med. 6.

1478 Et vidimus eum, et non erat aspectus. Isa. liii. 2.

1479 Putavimus eum quasi leprosum. Isa. liii. 4.

1480 Et quasi absconditus vultus ejus, et despectus, unde nec reputavimus eum. Isa. liii. 3.

1481 Deut. xxviii. 66.

1482 Heu quo properas, quo venis mater! Cruciatu meo cruciaberis, et ego tuo.

1483 Tollebat et mater crucem suam, et sequebatur eum, crucifigenda cum ipso. In Cant. 7.

1484 Ut intelligas Christi crucem non sufficere sine tua.

1485 Serm. 2, de Pass.

1486 Ego non separabar ab eo, et stabam vicinior cruci ejus. L. 1, c. 6.

1487 Cur ivisti, O Domina, ad Calvariæ locum? cur te non retinuit pudor, horror facinoris?

1488 Plane mater, quæ nec in terrore mortis filium deserebat. Serm. 3, de Ass.

1489 L. 1, Rev. c. 10, et l. 4, c. 70.

1490 Quot læsiones in corpore Christi, tot vulnera in corde matris. Ap. Bald. to. 1, p. 499.

1491 O Domina, ubi stas? Numquid juxta crucem? Imo in cruce cum filio cruciaris? Ap. Bald. tom. 1, p. 452.

1492 Crux et clavi filii fuerunt et matris; Christo crucifixo crucifigebatur et mater.

1493 Quod in carne Christi agebant clavi, in Virginis mente affectus erga filium.

1494 Dum illi corpus, ista spiritum immolabat. To. 1, Serm. 31.

1495 Ap. Bald. p. 456.

1496 Volebat eum amplecti sed manus frustra protensæ in se complexæ redibant. Ap. Bald. 463.

1497 Torcular calcavi solus.... Circumspexi, et non est auxiliator; quæsivi, et non fuit qui adjuvaret. Isa. lxiii. 3, 5.

1498 Prætereuntes autem blasphemabant eum moventes capita sua. Matt. xxvii. 39.

1499 Si filius Dei es, descende de cruce.

1500 Alios salvos fecit, seipsum non potest salvum facere.

1501 Si rex Israel est, descendat nunc de cruce. Loc. cit.

1502 Rev. l. 4, c. 70.

1503 Deus, Deus meus, ut quid dereliquisti me? Matth. xxvii. 46.

1504 Rev. l. 4, c. 70.

1505 Repleta matre, ad filium redundaret inundatio amaritudinis. Hom. in Ev. Stabat.

1506 Stabam ego videns eum, ipse videns me, et plus dolebat de me quam de se. Ap. Simisc. Cons. 28.

1507 Juxta crucem stabat mater, vox illi non erat; moriebatur vivens, vivebat moriens; nec mori poterat, quia vivens mortua erat. De Lament. Virg.

1508 Stupebant omnes qui noverant hujus hominis matrem, quod etiam in tantæ angustiæ pressura silentium servabat.

1509 Voluit eam Christus cooperatricem nostræ redemptionis adstare, quam nobis constituerat dare matrem; debebat enim ipsa sub cruce nos parere filios. Hom. 44, de Pass. Dom.

1510 Maria mater mea, propter compassionem et charitatem facta est mater omnium in cœlis et in terra. L. 1, c. 31.

1511 Joan. xix. 26.

1512 Idcirco resipuit bonus latro, quia B. Virgo inter cruces filii et latronis posita, filium pro latrone deprecabatur; hoc suo beneficio, antiquum latronis obsequium recompensans. Ap. Salm. to. 1, tr. 47.

1513 Monum. Conv. Pec. ap. P. Sinisch. Sans. 16.

1514 O vos omnes qui transitis per viam, attendite et videte, si est dolor sicut dolor meus. Thren. i. 12.

1515 Unus militum lancea latus ejus aperuit, et continuo exivit sanguis, et aqua. Joan. xix. 34.

1516 Rev. l. 2, c. 21.

1517 Divisit Christus cum matre sua hujus vulneris pœnam, ut ipse injuriam acciperet, mater dolorem.

1518 Lancea quæ ipsius latus aperuit, animam Virginis pertransivit, quæ inde nequibat avelli. De Lament. Virg.

1519 Cum retraheretur hasta, apparuit cuspis rubea sanguine. Tunc mihi videbatur quod quasi cor meum perforaretur, cum vidissem cor filii mei charissimi perforatum. Rev. c. 10.

1520 Non parvum miraculum a Deo factum est, quod B. Virgo tot doloribus sauciata spiritum non exhalarit.

1521 Tu mihi pater eras, tu frater, sponsus, meæ deliciæ, mea gloria, tu mihi omnia eras.

1522 Isa. xlvi. 8.

1523 Ab ipso fuge ad ipsum, a judice ad redemptorem, a tribunali ad crucem.

1524 Ezech. xvi. 8.

1525 Propterea vulneratum est cor Christi, ut per vulnus visibile vulnus amoris invisibilis videatur. Serm. de pass. Dom.

1526 Præ nimio amore aperuit sibi latus, ut præberet cor suum.

1527 Filii hujus matris, ingredite um ipsa intra penetralia cordis Jesu.

1528 Promt. Ex. V. Miser.

1529 C. xxx. 21.

1530 O vere Dei nate, tu nihi pater, tu mihi filius, tu mihi sponsus, tu mihi anima eras! Nunc orbor patre, viduor sponso, desolor filio, uno perdito filio omnia perdo. De Lam. V. Mar.

1531 O quam libenter tunc posita fuissem viva cum filio meo, si fuisset voluntas ejus! Rev. l. 1.

1532 Animam cum corpore Christi contumulari Virgo vehementer exoptavit.

1533 Vere dicere possum, quod sepulto filio meo quasi duo corda in uno sepulchro fuerunt. Rev. l. 2, c. 21.

1534 Ubi thesaurus vester est, ibi et cor vestrum erit. Luc. xii. 34.

1535 Super ipsam potius, quam super Dominum plangebant.

1536 Sorores Dominæ velaverunt eam tamquam viduam; cooperientes quasi totum vultum.

1537 Sine, Domina mea, sine me flere; tu innocens es, ego sum reus.

1538 Dom infra oct Nat. s. 2.

1539 Et tu, fili mi, cur mœrore conficeris, qui in mœrore meo toties me consolatus es?

1540 O Domina, quæ rapis corda hominum dulcore, nonne cor meum rapuisti? O raptrix cordium, quando mihi restitues cor meum? Guberna illud cum tuo, et in latere filii colloca. Tunc possidebo quod spero, quia tu es spes nostra. S. Bernard. Med. in Salv. Reg. ap. s. Bon. Stim. c. 19, part. 3.

1541 Nunc, ergo filii, audite me; beati qui custodiunt vias meas. Prov. viii. 33.

1542 Dilectissimi Mariam colite quam amatis, quia tunc vere amatis si imitari volueritis quam amatis. S. Hier. Serm. de Ass. ap. Lohn.

1543 Alii sanctorum specialia opera exercuerunt; alius fuit castus, alius humilis, alius misericors; sed B. Virgo datur in exemplum omnium virtutum. Opusc. 8.

1544 Talis fuit Maria ut ejus unius vitæ omnium disciplina sit. L. 2, de Virg.

1545 Sit vobis tanquam in imagine descripta virginitas vitaque Mariæ, in qua refulget forma virtutis. Hinc sumatis exempla vivendi... quid corrigere, quid fugere, quid tenere debeatis. Loc. cit.

1546 Humilitas est fundamentum custosque virtutem.

1547 Vit. l. 6, c. 2, s. 11.

1548 Et discite a me, quia mitis sum, et humilis corde. Matth. xi. 29.

1549 Prima virtus in qua Virgo nata, et infans se singulariter exercuit, fuit humilitas.

1550 Ita modeste de se sentiebat, ut cum tot gratias haberet, nulli se prætulit.

1551 Vulnerasti cor meum, soror mea sponsa... in uno crine colli tui. Cant. iv. 9.

1552 In uno crine, idest in nimia humilitate cordis tui. Iste est crinis colli, humilis cogitatus.... Quid uno crine gracilius? In d. l. Cant. 4.

1553 Nolite, me considerare quod fusca sim, quia decoloravit me sol. Cant. i. 6.

1554 Appropinquans illi me nigram invenio.

1555 Virgo continue habebat actualem relationem ad divinam majestatem, et ad sui nihilitatem.

1556 Pro firmo scias, quod me reputabam vilissimam et gratia Dei indignam. Ap. S. Bon. de Vit. Christ.

1557 Sicut nulla post filium Dei creatura tantum ascendit in gratiæ dignitatem, sic nec tantum descendit in abyssum humilitatis. To. 2, Serm. 51, c. 3.

1558 Matth. i. 19.

1559 Benedicta tu in mulieres.... Et unde hoc mihi ut veniat mater Domini mei ad me? Et beata quæ credidisti, &c. Luc. i. 42, 43, 44.

1560 Ut quid enim ego me tantum humiliabam, aut promerui tantam gratiam, nisi quia cogitavi et scivi nihil a me esse vel habere. Ideo nolui laudem meam, sed solum datoris et creatoris. Rev. l. 2, c. 23.

1561 O vere beata humilitas, quæ Deum hominibus peperit, paradisum aperuit, et animas ab inferis liberavit. Serm. 35, de Sanctis.

1562 Venisse Mariam mirabatur Elisabeth, sed magis miretur quod ipsa non ministrari venerit, sed ministrare. Serm. de Nat. Virg.

1563 C. 12.

1564 Foris stabat, nec materna auctoritate sermonem interrupit, nec in domum intravit ubi filius loquebatur.

1565 Hi omnes erant perseverantes unanimitur in oratione cum mulieribus, et Maria matre Jesu. Act. i. 14.

1566 Merito facta novissima prima, quæ cum prima esset omnium, se novissimam faciebat. Serm. Sup. Si. Mar.

1567 Quid contemtibilius quam vocari fatua, omnibus indigere, omnibus indigniorem se credere? Talis O filia, fuit humilitas mea, hoc gaudium meum, hæc voluntas tota, qua nulli nisi filio meo placare cogitabam.

1568 Rev. l. 1, c. 29.

1569 Si non potes virginitatem, humilis, imitare humilitatem Virginis. Ho. 1, Sup. Miss.

1570 Ergo et tu, filia mea veni, et absconde te sub mantello meo: hic mantellus humilitas mea est.

1571 Nec humilitas mea proficit, nisi unusquisque studuerit eam imitari. Ergo, filia mea, induere hac humilitate.

1572 Agnoscit Virgo et diligit diligentes se, et prope est invocantibus se; præsertim iis quos videt conformes sibi factos in castitate et humilitate. In Salv. Reg.

1573 Æmulamini hanc virtutem, si Mariam diligitis. Loc. cit.

1574 Superat omnium creaturarum amores in filium suum.

1575 Diliges Dominum Deum tuum ex toto corde tuo. Matt. xxii. 37.

1576 Plene et perfecte in patria implebitur hoc præceptum; in via autem impletur, sed imperfecte. 2, 2. q. 24, vid. a. 6, 8.

1577 Aut aliquis implet hoc preceptum, aut nullus; si aliquis, ergo beatissima Virgo. Super. Miss. c. 76.

1578 Emmanuelis nostri puerpera in omni fuit virtutum consummatione perfecta. Quis illud primum mandatum sic unquam implevit: Diliges Dominum Deum tuum ex toto corde tuo? In ea divinus amor adeo concaluit, ut qualiscumque defectus in eam incidere non posset. L. 2, de Em. c. 26.

1579 Amor Christi Mariæ animam non modo confixit, sed etiam pertransivit; ut nullam in pectore virginali particulam vacuam relinqueret, sed toto corde, tota anima, tota virtute diligeret, et esset gratia plena. Serm. 29, in Cant.

1580 Cant. ii. 10.

1581 Seraphim e cœlo descendere poterant, ut amorem discerent in corde virginis.

1582 Joan. iv. 16.

1583 Totam eam incanduerat divinus amor, ita ut nihil esset mundanum quod ejus violaret affectum, sed ardor continuus, et ebrietas profusi amoris. Hier. aut. Sofron. Serm. de Ass.

1584 Cant. viii. 6.

1585 Ap. à Lap.

1586 Mariam, velut ignis ferrum, Spiritus Sanctus totam ignivit; ita ut in ea Spiritus Sancti flamma tantum videatur, nec sentiatur nisi tantum ignis amoris Dei. De Ass. Or. 1.

1587 Apoc. xii. 1.

1588 Jure ergo Maria sole perhibetur amicta, quæ profundissimam divinæ sapientiæ, ultra quam credi valeat, penetravit abyssum; ut quantum sine personali unione creaturæ conditio patitur, luci illi inaccessibili videatur immersa. Serm. in Sign. Magn.

1589 Sicut magnus ignis effugat muscas, sic a sua inflammata charitate dæmones pellebantur, quod non ausi sint illi appropinquare. To. 2, Serm. 61, a. 3.

1590 Virgo principibus tenebrarum terribilis fuit, ut ad eam accedere, eamque tentare non præsumserint, deterrebat eos flamma charitatis. P. c. 26, in Cant.

1591 Actus perfectæ charitatis, quos B. Virgo habuit in hac vita, innumerabiles fuerunt, quæ fere totam vitam in contemplatione transegit, et tunc amoris actum frequentissime repetebat. To. 2, in 3, p. D. 18, S. 4.

1592 Tamen ipsa gloriosissima Virgo de privilegio singulari continue et semper Deum amabat actualiter. P. 2, Serm. 4, de Nat. Virg.

1593 Adeo ut nec actio contemplationem minueret, et contemplatio non desereret actionem. Serm. 1, de Nat. Virg.

1594 L. 5, in Jul. c. 9.

1595 L. 2, de Virg.

1596 Prov. xxxi. 18.

1597 Anima ejus libere tunc tendebat in Deum; unde illo tempore erat perfectior contemplatrix, quam unquam fuerit alius dum vigilavit.

1598 Cant. v. 2.

1599 To. 2, Serm. 51, a. 3, c. 3.

1600 Nihil unquam elegit nisi quod divina sapientia demonstrabat; tantumque dilexit Deum, quantum a se diligendum existimabat. Loc. cit.

1601 Credimus etiam sine præjudicio melioris sententiæ, B. Virginem in conceptione filii Dei charitatem talem accepisse qualis et quanta percipi poterat a pura creatura in statu viæ. L. de Laud. Virg. c. 96.

1602 Hæc Virgo sua pulchritudine Deum a cœlis allexit, qui amore illius captus est, et humanitatis nostræ nexibus irretitus. Conc. 5, in Nat. Dom.

1603 O virtus Virginis matris! Una puella vulneravit et rapuit divinum cor! To. 2, Serm. 61, a. 1, c. 4.

1604 Adjuro vos, filiæ Jerusalem, si inveneritis dilectum meum, ut nuncietis ei, quia amore langueo. Cant. v. 8.

1605 L. 4, n. 306.

1606 Quia tota ardens fuit, omnes se amantes eamque tangentes incendit, et sibi assimilat.

1607 Et hoc mandatum habemus a Deo, ut qui diligit Deum, diligat et fratrem suum. 1 Joan. iv. 21.

1608 Ferculum fecit sibi rex Salomon... media charitate constravit propter filias Jerusalem. Cant. iii. 9.

1609 B. Virginis sinus fuit ferculum ferens verbum; ideoque media charitate constratum propter filias Jerusalem quia Christus qui est ipsa charitas, maximam charitatem B. Virgini aspiravit, ut ipsa ad illam recurrentibus opem ferret.

1610 Joan. ii. 3.

1611 Luc. i. 39.

1612 Sic Maria dilexit mundum, ut filium suum unigenitum daret.

1613 O benedicta inter mulieres, quæ angelos vincit puritate et sanctos superas pietate.

1614 Quia magis nunc videt hominum miserias. Spec. c. 8.

1615 Magna fuit erga miseros misericordia Mariæ adhuc exulantis in mundo, sed multo major est regnantis in cœlo. Loc. cit.

1616 Ex dulcedine Mariæ nullus est, qui non per eam, si petitur, sentiat pietatem. Rev. l. c. 3, 30.

1617 Nisi preces matris meæ intervenirent, non esset spes misericordiæ. L. 6, c. 29.

1618 Beatus homo qui audit me, et qui vigilat ad fores meas quotidie, et observat ad postes ostii mei. Prov. viii. 34.

1619 Nulla res est quæ Virginis benevolentiam conciliat, ac misericordia.

1620 Estote misericordes, sicut et pater vester misericors est. Luc. viii. 36.

1621 Estote misericordes sicut et mater vestra misericors est.

1622 Date et dabitur vobis; eadem quippe mensura qua mensi fueritis, remetietur vobis. Luc. vi. 38.

1623 Pietas autem ad omnia utilis est, promissionem habens vitæ, quæ nunc est, et futuræ. 1 Tim. iv. 8.

1624 Fœneratur Domino qui miseretur pauperi.

1625 Si Deo fœneratur is ergo nobis debitor est.

1626 Ego mater pulchræ dilectionis, et timoris, et agnitionis, et sanctæ spei. Eccli. xxiv. 24.

1627 Quod Heva ligavit per incredulitatem, Maria solvit per fidem.

1628 Crediderat Heva serpenti, Maria Gabrieli; quod illa credendo deliquit, hæc credendo delevit.

1629 Fides Mariæ cœlum aperuit, cum angelo nuncianti consensit.

1630 Sanctificatus est enim vir infidelis per mulierem fidelem. 1 Cor. vii. 14.

1631 Hæc est mulier fidelis, per cujus fidem salvatus est Adam vir infidelis et tota posteritas.

1632 Beata quæ credidisti quoniam perficientur ea, quæ dicta sunt tibi a Domino. Luc. i. 45.

1633 Beatior Maria percipiendo fidem Christi, quam concipiendo carnem Christi.

1634 Stabat mater fide elevata, quam de Christi divinitate fixa retinuit.

1635 Non extinguetur in nocte lucerna ejus. xxxi. 18.

1636 Torcular calcavi solus, et de gentibus non est vir mecum. lxiii. 3.

1637 Dicit vir propter Virginem, in qua nunquam fides defecit.

1638 Gaude, Maria Virgo, cunctas hæreses sola interemisti inuniverso mundo. Ant. 1, Noct. 3.

1639 Vulnerasti cor meum, soror mea, sponsa... in uno oculorum tuorum. Cant. iv. 9.

1640 Per oculos fidem designat, qua Dei filio Virgo maxime complacuit.

1641 Ille vero credit, qui exercet operando quod credit.

1642 Dicis, credo, fac quod dicis, et fides est.

1643 Justus autem meus ex fide vidit. Hebr. x. 38.

1644 ii. 20.

1645 Mihi autem adhærere Deo bonum est; ponere in Domino Deo spem meam. Psal. lxxii. 28.

1646 Quæ est ista quæ ascendit de deserto, deliciis affluens innixa super dilectum suum? Cant. viii. 5.

1647 Ascendit de deserto, scilicet de mundo, quem sic deseruit, et tamquam desertum reputavit, ut ab ipso omnem suum averterit affectum. Innixa super dilectum suum, nam non suis meritis, sed ipsius innitebatur gratiæ, qui gratiam tribuit. Ap. Cornel. in Cant. viii. 5.

1648 Matth. i. 19.

1649 B. Virgo autem noduit ultro secretum hoc Josepho pandere, ne sua dona jactare videretur, sed Dei curæ idipsum resignavit certissime confidens, Deum suam innocentiam et famam tutaturum.

1650 Et reclinavit eum in præsepio, qua non erat eis locus in diversorio. Luc. ii. 7.

1651 Qui consurgens accepit puerum, et matrem ejus nocte, et secessit in Ægyptum. Matth. ii. 14.

1652 Quid mihi et tibi est mulier, nondum venit hora mea. Joan. ii. 4.

1653 Phil. iv. 13.

1654 Eccli. xxiv. 24.

1655 Inter omnia certamina duriora sunt prælia castitatis, ubi quotidiana est pugna et rara victoria.

1656 Virgo virginum, quæ sine consilio, sine exemplo munus virginitatis Deo obtulit, et per sui imitationem omnes virgines germinavit. Mar. p. 29.

1657 Psal. lxiv. 15.

1658 O Virgo quis te docuit Deo placere virginitate, et in terris angelicam ducere vitam. Hom. 4. Sup. Miss.

1659 Christus matrem virginem elegit, ut ipsa omnibus esset exemplum castitatis. Ap. Parav. p. 2, c. 1.

1660 Cant. i. 9.

1661 Cant. ii. 2.

1662 Omnes aliæ virgines spinæ fuerunt vel sibi vel aliis; B. Virgo nec sibi, nec aliis.

1663 Id. S. Dio.

1664 Ap. Par. loc. cit.

1665 Tu dicis Mariam virginem non permansisse? Ego mihi plus vindico, etiam ipsum Joseph virginem fuisse per Mariam. L. adv. Helvid.

1666 Quomodo fiet istud, quoniam virum non cognosco? Luc. i. 34.

1667 Qui castitatem servavit, angelus est, qui perdidit, diabolus.

1668 Matth. xxii.

1669 Nunquam Maria tantam gratiam invenissit, nisi cibo temperatissima fuisset; non enim se compatiuntur gratia et gula.

1670 Cant. v. 5.

1671 Prov. xi. 15.

1672 Mansit autem Maria cum illa quasi mensibus tribus; et reversa est in domum suam. Elisabeth autem impletum est tempus pariendi, et peperit filium. Cap. i. 56.

1673 Et ut scivi quoniam aliter non possem esse continens nisi Deus det... aii Dominum, et deprecatus sum ilium. Sap. viii. 21.

1674 Ap. S. Bon. de Vit. Chr. c. 3.

1675 Propter vos egenus factus est, cum esset dives, et illius inopia vos divites essetis. 2 Cor. viii. 9.

1676 Si vis perfectus esse, vende quæ habes, et da pauperibus... et veni, sequere me. Matth. xix. 21.

1677 Ap. Parav. p. c. 2.

1678 A principio vovi in corde meo nihil unquam possidere in mundo. L. 1, c. 10.

1679 Aurum sibi oblatum a magis non modicum, prout decebat eorum regiam majestatem, non sibi reservavit, sed pauperibus per Joseph distribuit. Ap. Par. loc. cit.

1680 Pro filio... deferet agnum. xii. 6.

1681 Et ut darent hostiam secundum quod dictum est in lege Domini, par turturum aut duos pullos columbarum. Luc. ii. 24.

1682 Omnia quæ habere potui dedi indigentibus, nihilque nisi cibum tenuem et vestitum reservavi. Rev. l. 1, c. 10.

1683 Ap. auct. Vit. Mar. L. 5, c. 13.

1684 Beati pauperes spiritu quoniam ipsorum est regnum cœlorum. Matth. v. 3.

1685 Amorem tui solum cum gratia tua mihi dones, et dives sum satis.

1686 Pauper multum consolari potest de paupertate Mariæ, et de paupere Christo.

1687 Et exultavit spiritus meus in Deo salutari meo.

1688 O vera ancilla, quæ neque dicto, neque facto, neque cogitatu unquam contradixit Altissimo, nihil sibi libertatis reservans, sed per omnia subdita Deo. Conc. de Annunc.

1689 Luc. i. 48.

1690 Sicut Heva inobediens et sibi et universo generi humano causa facta est mortis; sic et Maria Virgo obediens et sibi et universo generi humano facta est causa salutis. Ap. Parav. p. 2, c. 11.

1691 In B. Virgine nullum fuit omnino retardativum, proinde rota volubilis fuit secundum omnem Spiritus Sancti motu. To. 3, Serm. 11, a. 2, c. 1.

1692 Virgo semper habuit continuum aspectum ad Dei beneplacitum, et ferventem consensum. To. 2, s. 41, a. 3, c. 2.

1693 Anima mea liquefacta est, ut dilectus meus locutus est. Cant. v. 6.

1694 Anima mea liquefacta est per incendium charitatis, parata instar metalli liquefacti decurrere in omnes modulos divinæ voluntatis.

1695 Ne Virgini subtrahatur occasio exercendi actum obedientiæ ad quem erat paratissima.

1696 Parata enim stetit, si deesset manus percussoris. Ap. Parav. p. 2, c. 12.

1697 Beatus venter qui te portavit.... Quinimmo beati qui audiunt verbum Dei, et custodiunt illud. Luc. xi. 28.

1698 Et inde quidem beata, quia Verbi incarnandi ministra facta est; sed inde multo beatior quia ejusdem semper amandi custos manebat æterna. C. 40, in Luc.

1699 March. Diar. della Mad.

1700 Rev. l. 6, c. 11.

1701 Qui vos audit me audit; et qui vos spernit, me spernit. Luc. x. 16.

1702 Pro obedientia mea tantam potestatem obtinui, quod nullus tam immundis peccator, si ad me cum emendatione proposito convertitur et cum corde contrito, non habebit veniam.

1703 In patientia vestra possidebitis animas vestras. Luc. xxi. 19.

1704 Sicut rosa crescere solet inter spinas; ita hæc venerabilis Virgo in hoc mundo crevit inter tribulationes. Serm. Ang. c. 10.

1705 Maria facta est mater nostra, quos genuit filio compatiendo.

1706 Quid utilius ad vitam, vel majus ad gloriam, quam patientia?

1707 2, 6.

1708 Jac. i. 4.

1709 Post hæc vidi turbam magnam... et palmæ in manibus eorum. Apoc. vii. 9.

1710 Nos sine ferro martyres esse possumus, si patientiam custodiamus.

1711 Momentaneum, et leve tribulationis nostræ... æternum gloriæ pondus operatur in nobis. 2 Cor. iv. 17.

1712 Luc. xviii. 1.

1713 Maria exemplum dedit quod oportet sequi, et non deficere. Spec. c. 4.

1714 Sup. Miss. 80.

1715 Surgebam semper in noctis medio et pergebam ante altare templi, et ibi petitiones meas præsentabam. V. Ap. S. Bon. de Vit. Chr. c. 3.

1716 Loca dominicæ nativitatis, passionis, sepulturæ frequenter visitabat.

1717 Nulla unquam inordinata affectio, nec distractio mentem Virginis a contemplationis lumine revocavit nec occupatio ulla exterior. De Laud. Virg. l. 2, art. 8.

1718 Ecce Virgo concipiet, et pariet filium, et vocabitur nomen ejus Emmanuel. C. vii. 1.

1719 Merito solitudinis quam ipsa summe diligebat. L. 1, c. 6.

1720 Nunquam exibat e domo, nisi quando ibat ad templum; et tunc ibat tota composita, semper habens oculos suos ad terram. Serm. in Virg. Nat.

1721 In proposito erat hominum fugere frequentias, vitare colloquia.

1722 Cant. i. 9.

1723 Turtur est solivaga, et signat mentis virtutem unitivam. Ap. S. Bon. Dist. 7.

1724 Cant. iii. 6.

1725 ii. 14.

1726 O solitudo, in qua Deus cum suis familiariter loquitur, et conversatur!

1727 Silentium, et a strepitu quies cogit cœlestia meditari.

1728 Transite ad me omnes qui concupiscitis me, et a generationibus meis implemini. Eccli. xxiv. 26.

1729 Nec primam similem visa est, nec habere sequentem. Sola sine exemplo placuisti fœmina Christo. Sedulius.

1730 Cum sit magnificentissima, solet maxima pro minimis reddere. Or. 2, de Dorm. Virg.

1731 Opusc. c. 23.

1732 Ep. 129.

1733 Qui tenuerit Mariam perseveranter, hic beatus erit in spe, quia omnia optata ei succedent. L. 2, p. 48.

1734 Salutate eam angelica salutatione, quia vocem hanc audit valde libenter. Serm. 31, ad Nov.

1735 March. 20, Aug.

1736 Libenter nos salutat cum gratia, si libenter salutamus cum Ave Maria. Auriem. Aff. Scam. tom. 1, c. 6.

1737 Si quis veniat ad matrem Domini dicens, Ave Maria, numquid poterit ei gratiam denegare?

1738 Serm. 1, ad Nov.

1739 To. 2, tr. 6, prat. 2.

1740 Loc. cit.

1741 Ap. Viva. de Ind. s. ult.

1742 Loc. cit.

1743 Ap. Maracci. p. 25.

1744 To. 2, tr. 6, prat. 6.

1745 Venite, comedite panem meum, et bibite vinum quod miscui vobis.

1746 At the end of the book will be found two formulas of this dedication; one for a single person, and the other for a family.

1747 To. 1, c. 8.

1748 Per illud triste Sabbatum stetit in fide, propterea aptissime S. Ecclesia diem Sabbati per totum anni circulum celebrare consuevit. L. 2, de Pass.

1749 Ap. Auriem. l. c.

1750 No. 75.

1751 To. 2, tr. 6, p. 4.

1752 In Marc. c. 5, n. 10.

1753 Accipe, fili dilectissime, hoc tui ordinis scapulare, meæ confraternitatis signum, tibi et cunctis Carmelitis privilegium; in quo quis moriens æternum non patietur incendium. Ap. Lez. l. cit.

1754 C. 8, s. 2.

1755 Confessor pro viribus suadebit, ut alicui societati pœnitentes adscribantur. Act. Med. to. 1, c. 6, 58.

1756 Turris David, mille clypei pendent ex ea, omnis armatura fortium. Cant. iv. 4.

1757 Memorare novissima tua, et in æternum non peccabis. Eccli. vii. 40.

1758 Desolatione desolata est omnis terra, quia nullus est qui recogitet corde. Jer. xii. 11.

1759 Joan. x. 27.

1760 Joan. xvi. 24.

1761 Si duo ex vobis consenserint super terram, de omni re, quamcumque petierint, fiet illis a Patre meo. Matth. xviii. 19.

1762 Multi minimi, dum congregantur unanimes, fiunt magni; et multorum preces impossibile est non audiri.

1763 Tamquam antidotum quo liberemur a culpis quotidianis, et a peccatis mortalibus præservemur. Sess. 13, c. 2.

1764 Sap. vii. 11.

1765 Ap. Sarn. d. Congr. p. 1.

1766 Prov. xxxi. 21.

1767 To. 2, c. 4.

1768 To 2, pr. 5.

1769 Ap. P. Pepe. to. 5, Lez. 235, in fin.

1770 Hic est filius meus Eberardus, qui nihil mihi unquam negavit.

1771 P. Auriem. to. 1, c. 12.

1772 Sess. 22, c. 3.

1773 Ut illis proficiat ad honorem, nobis autem ad salutem.

1774 1 Barry, Pa. Ap.

1775 Append. Indulg. in calce Trut. s. ult.

1776 Serm. 61.

1777 Domina dic pro nobis filio tuo, vinum non habent. Calix hujus vini inebrians quam præclarus est! Inebriat amor Dei ad contemptum mundi; calefacit, facit fortes, somnolentes ad temporalia, et ad invisibilia promptos. S. Bern. aut quisquis est auctor in Salv. Reg. Serm. 4.

1778 Tu es ager plenus, plena virtutum, plena gratiarum. Tu processisti ut aurora lucida, et rubicunda; quia superatis originalibus peccatis in utero matris, nata es lucida cognitione veritatis, et rubicunda amore virtutis; nihil omnino inimicus proficit in te, eo quod mille clypei pependerunt ex te, omnis armatura fortium; nihil est enim virtutis quod ex te non resplendeat, et quicquid singuli habuere sancti, tu sola possedisti. Ibid.

1779 O Domina nostra, mediatrix nostra, advocata nostra, tu filio nos commenda. Fac, o benedicta, per gratiam quam meruisti, ut qui, te mediante, dignatus est fieri particeps nostræ infirmitatis et miseriæ, te quoque intercedente, participes nos faciat beatitudinis et gloriæ suæ. Ibid.

1780 To. 2, tr. 6, prat. 20.

1781 L. 3, de Deip. c. 18.

1782 Annal. Soc. 1650, Ap. Auriem. Aff. Scamb. t. 3, c. 7.

1783 Ann. Marian. 1505.

1784 Bonif. Hist. Virg. c. 6.

1785 In Vit. p. Aut. de Collel. c. 32, s. 5.

1786 Paciucch. in Sal. Ang. Exc. 4, No. 10.

1787 Bonif. l. 4, c. 4, ex. B. Alan. etc.

1788 Diotall. to. 2, Dom. 2, Quinquag.

1789 Ap. Auriem. to. 2, c. 11.

1790 Cartag. to. 4, l. ult. s. 114. Let any one who wishes for other examples of the power of the Rosary, read those at the end of the first vol. of the above-mentioned work, pages 68, 92, 133, 262, 302.

1791 Theoph. Rayu. de S. Lacr. c. 15.

1792 Cantiprat. l. 3, c. 19, p. 18.

1793 Bovio esempio di. S. S. Verg. to. 3, Es. 9.

1794 Ann. Marian. 1618.

1795 Appr. Auriem. to. 1, c. 7.

1796 Bovio. to. 5, Es. 7.

1797 Cesar. l. 3, c. 33.

1798 Spec. Ex. B. num. 69. et Crass, to. 2, tr. 6, pr. I.

1799 Bolland. 15, Maji.

1800 Ap. Crass. to. 2, tr. 6, p. 1.

1801 Tesoro del Rosar. l. 4, Mir. 17, Diotall. to. 1, Agg. Es. 7.

1802 Crass. to. 2, tr. 6, pr. 14.

1803 Crass. loc. cit.

1804 Ann. Cisterc. an. 1151, c. 5, et Bov. to. 5, Es. 6.

1805 V. P. Aur. to. 2, ex. c. 4.

1806 Auriem. to. 2, c. 6.

1807 Aur. c. 5.

1808 Ann. Congr. an. 1598.

1809 Lecnero. Sodal. Parth. l. 3, c. 3.

1810 Ann. Soc. 1550.

1811 Auriem, to. 2, c. 7.

1812 Ibid.

1813 Ann. Marian. 19 Jul.

1814 Barri. Par. ap. c. 2.

1815 Patr. Menol. 18 Settembre.

1816 Andrado del Battes. di. n. Don. e il. P. Rho. Sab. Es. 71.

1817 An. Soc. ap. Auriem. to. 2, c. 1.

1818 Chronic. Cisterc.

1819 Chron. Min. 104, l. 5, c. 25.

1820 Chron. Dul. to. 1, del Labbeo. e il P. Rho. es. 27.

1821 P. Andrad. l. 2. Imit. della. V. c. 23.

1822 P. Rho. Sab. Es. 42.

1823 P. Sinisc. Mart. di Mar. Cons. 38.

1824 In Vita. B. Bern. Tolom.

1825 Spec. Ex. V. B. Maria, Ex. 10.

1826 Giac. di Vorag. in Fest. Ass. et Spec. Ex. 31.

1827 Patrign. Men. 8 lug.

1828 Eus. Nier. Troph. Mar. l. 2, c. 14.

1829 Job. Clictov. in Serm. Conc.

1830 Spec. Ex. verb. Laborare. Ex. 7.

1831 S. Ans. in ep. ap. Auriem. to. 1, c. 8.

1832 Prato. Fior. l. 3, Es. 105.

1833 Andr. nel suo Itin. Grad. 7, ap. Bov. to. 4, Esemp. 5.

1834 Cæsarius. l. 7, Dial. c. 24.

1835 Sigon de Reb. It. ap. Diotall. to. 2, in fin. Ex. 4.

1836 Discep. Promt. Ex. 83.

1837 P. Allozza. Ciel. Stell. di Mar. l. 3, c. 5, Es. 60.

1838 Chron. Ord. ap. Aur. to. 2, c. 6.

1839 Aur. to. 2, c. 6.

1840 Ann. Min. ap. Aur. to. 1, c. 4.

1841 P. Rho. Sab. della B. l. Es. 75.

1842 St. Greg. l. 4, Dial. c. 17.

1843 Jos. Mar. Barchius, in Vita.

1844 Spec. Ex. verb. B. Virg. Ex. 3.

1845 Chron. Verdun. ap. P. Rho.

1846 Cantip. l. 2, c. 29, p. 6.

1847 S. Gregor. Dial. l. 1, c. 9.

1848 An. Soc. 1656, ap. Aur. to. 2, c. 6.

1849 P. Sinisc. Mart. di Mar. Cons. 15.

1850 In Vita.

1851 Cantiprat. l. Apum. ap. Sin. Cons. 9.

1852 P. Tausc. de SS. Mar. del. l. 2, c. 26.

1853 Ann. Ord. Serv. Cen. 2, l. 4, c. 13.

1854 In Vita et ap. Bov. to. 4, Ex. 36.

1855 P. Recup. de Sign. Fruct. Sign. 12.

1856 Rossign. Pieta Osseg.

1857 In Vita.

1858 Franc. Lelli in Vita.

1859 Menol. Cist. ai Santi d’Agosto.

1860 Surius die 22, Aprilis.

1861 Mater pete quod vis a me; non enim potest esse inanis petitio tua. Tu nihil mihi negasti in terris; ego nihil tibi negabo in cœlis.

1862 Omnia dona et gratiæ quibus vult, quando vult, et quomodo vult per ipsius manus dispensantur.

1863 Mecum sunt divitiæ ut ditem diligentes me. Prov. viii. 18, 21.

1864 Tanta erat Mariæ gratia, ut si quis inviseret, integritatis insigne donum conferret.

1865 Cant. ii. 2.

1866 Cant. iv. 7.

1867 Ex quo facta sum coram eo quasi pacem reperiens.

1868 Cant. iv. 1.

1869 Cant. vi. 8.

1870 Tanta est perfectio Virginis, ut soli Deo cognoscenda reservetur.

1871 Tuam enim gloriam Creator existimat esse propriam.

1872 Qui elucidant me vitam æternam habebunt. Offic. in Concep. B. Virg.

1873 Honorantes eam in hoc sæculo, honorabit in futuro.

1874 Accedis non rogans, sed imperans; nam filius nihil negans, honorat.

1875 Sileat misericordiam tuam, si quis te invocatam meminerit defuisse.

1876 In te, Domina, peccant non solum qui tibi injuriam irrogant, sed etiam qui te non rogant.

1877 Beatus homo qui audit me et vigilat ad fores meas quotidie. Prov. viii. 34.

1878 Qui operantur in me non peccabunt,... qui elucidat me vitam æternam habebunt. Eccli. xxiv. 30, 31.

1879 In me gratia omnis viæ et veritatis; in me omnis spes vitæ et virtutis... transite ad me omnes. Eccli. xxiv. 25, 26.

1880 vi. 31.

1881 Quare vincula? Nisi quia serves suos ligat, ne discurrant per campos licentiæ.

1882 Nativitas tua sancta Dei genitrix gaudium annunciavit universo mundo.

1883 Redempturus humanum genus universum pretium contulit in Maria, ut, si quid salutis in nobis est, ab illa noverimus redundare.

1884 Quinimmo beati qui audiunt verbum Dei, et custodiunt illud! Luc. xi. 28.

1885 Et exultavit spiritus meus in Deo salutari meo.

1886 iv. 12.

1887 Rosa rubicunda per Dei et proximi charitatem; nam igneus color charitatem denotat.

1888 Unam solam in cœlis fatemur esse solicitam.

1889 Collum tuum sicut turris David; mille clypei pendent ex ea, omnis armatura fortium. Cant. iv. 4.

1890 Sicut Sion locus erat eminentissimus, sic B. Virgo altissima.

1891 Psal. lxxxvi. 2.

1892 Cant. vii. 4.

1893 Per Virginem a capite Christo vitales gratiæ in ejus corpus mysticum transfunduntur.

1894 Sicut turris eburnea, Deo amabilis, diabolo terribilis.

1895 Nihil erat in templo quod non auro tegeretur; nihil erat in Virgine quod non sanctitate plenum esset.

1896 Prov. ix. 1.

1897 Domus Dei cujus tanta est abundantia, quod nostram potest replere inopiam.

1898 Nullus potest intrare in cœlum, nisi per Mariam, tamquam per portam.

1899 In Missa. B. V.

1900 Sicut per stellam maris navigantes diriguntur ad portum, sic per Mariam homines diriguntur ad cœlum.

1901 Ne avertas oculos a fulgore hujus sideris, si non vis obrui procellis.

1902 Ipsam sequens, non devias; ipsa protegente non metuis, ipsa propitia, pervenis.

1903 Qui invenerit me, inveniet vitam, et hauriet salutem a Domino. Prov. viii. 35.

1904 Refugium tutissimum a qua nullus peccator despicitur. Omnes peccatores excipit, nec moram in hoc facit.

1905 Civitas refugii omnium ad eam confugientium.

1906 Peccatorem toti mundo despectum materno affectu complecteris, nec deseris quousque miserum judici reconcilias.

1907 Quis post filium tuum curam gerit generis humani, sicut tu? Quis ita nos defendit in nostris afflictionibus?

1908 Non reperitur aliquis sanctorum ita compati infirmitalibus nostris, sicut mulier hæc, B. Virgo Maria.

1909 Auxilium promptum et paratum christianorum, eripiens nos a periculis.

1910 Cant. vi. 3.

1911 Ave, gratia plena: Dominus tecum, benedicta tu in mulieribus. Luc. i. 28.

1912 Luc. i. 29.

1913 Ne timeas Maria, invenisti enim gratiam apud Deum.

1914 Ecce concipies in utero et paries filium et vocabis nomen ejus Jesum.

1915 Ecce ancilla Domini fiat mihi secundum verbum tuum.

1916 i. 39.

1917 Benedicta tu in mulieres, et benedictus fructus ventris tui.

1918 Et unde hoc mihi, ut veniat mater Domini mei ad me?

1919 Ut audivit salutationem Mariæ Elisabeth, exultavit infans in utero ejus, et repleta est spiritu sancto Elisabeth. Luc. i. 41.

1920 Exaltata est sancta Dei genitrix super choros angelorum ad cœlestia regna.

1921 Quæ est ista quæ progreditur quasi aurora consurgens? Cant. vi. 9.

1922 Nativitas tua, Dei genitrix virgo, gaudium annuntiavit universo mundo, ex te enim ortus est sol justitiæ, qui donavit nobis vitam sempiternam.

1923 Plenus aquæductus, ut accipiant ceteri de ejus plenitudine.

1924 Colos. i. 15.

1925 Prov. viii. 22.

1926 Sinisc. in. fin. prat. 3, p. 8.

1927 App. Crass, tom. 2, sec. 4.

1928 Ex offic. præd. et Diar. 7, mart.

1929 Blosius or. ad B. V.

1930 S. Bern. aut quisq. est auctor sup. Salv. Reg. Serm. 2.

1931 Loc. cit. Serm. 3.

1932 In Salv. Reg. S. Bon. Stim. c. 19, p. 3.

1933 Loc. cit.

1934 Sup. Salv. Reg.