Idem Latine Redditum.
Populeæ cecidit gratissima copia silvæ,
Conticuêre susurri, omnisque evanuit umbra.
Nullæ jam levibus se miscent frondibus auræ,
Et nulla in fluvio ramorum ludit imago.
Hei mihi! bis senos dum luctu torqueor annos,
His cogor silvis suetoque carere recessu,
Cum serò rediens, stratasque in gramine cernens,
Insedi arboribus, sub queîs errare solebam.
Ah ubi nunc merulæ cantus? Felicior illum
Silva tegit, duræ nondum permissa bipenni;
Scilicet exustos colles camposque patentes
Odit, et indignans et non rediturus abivit.
Sed qui succisas doleo succidar et ipse,
Et priùs huic parilis, quàm creverit altera silva,
Flebor, et, exequiis parvis donatus, habebo
Defixum lapidem tumulique cubantis acervum.
Tam subitò periisse videns tam digna manere,
Agnosco humanas sortes et tristia fata—
Sit licèt ipse brevis, voluerique simillimus umbræ!
Est homini brevior citiùsque obitura voluptas.